Zoals zovelen hebben wij een kat. En zoals zovelen vinden wij onze kat bijzonder. Wij menen daar wel redenen toe te hebben. Ik verwijs hiervoor naar de bijnaam van onze harige huisgenoot: Groentekat*.

Bijna 12 is ze nu. En zo gedraagt ze zich absoluut niet. Ze speelt nog steeds graag met (gehaakte) muizen, het liefst roze of paars. En nee, dat heb ik niet beïnvloed. Knikkers zijn ook leuk. Verder is het elke dag weer een verrassing achter welke stoel- of tafelpoot of trapleuning ze zich verdekt opstelt om je te vangen als je voorbij loopt.

Verder bemoeit ze zich het liefst nergens mee, zoals elke kat. Ze ligt alleen graag overal bovenop.

Het maakt haar niet uit wat je doet, een toetsenbord, krant, boek, dossier, lap stof, haakwerk, tablet, het ligt allemaal prima. Het liefst wel zo dat ze met de pootjes over de arm kan liggen.

Ze heeft zelf een mandje uitgezocht waar ze graag in ligt. Toen ze dat koos was ze nog wat kleiner, maar het past nu precies.

Afijn, het is een leuk beest.

Ze is alleen niet de slimste kat van het oostelijk halfrond. Maar goed, dat is meestal komisch en vaak ook best handig. Zo is ze bijvoorbeeld niet zo goed in jagen. Tijdens het besluipen van de vogels in de tuin kwettert ze zelf zo hard dat er vrijwel geen vogel dom genoeg is om zich door haar te laten vangen. Tot nu toe ving ze twee keer een (jong) vogeltje. In twaalf jaar niet echt een topprestatie, toch? Muizen ving ze ook niet. Tot afgelopen zondag dan.

Toen Meneer K:)dootje op het punt stond om weg te gaan en daarom Groentekat naar binnen wilde halen (ze durft alleen buiten als de deur open blijft) kwam ze hem ineens voorbij razen. Ze bleek een muis in haar bek te hebben. Die leefde nog en ze liet hem los in de keuken. De muis verdween daar, Groentekat was immers nog in de buurt, onder de koelkast. Dat leek Meneer niet zo’n goede woonplaats. Hij haalde de koelkast van zijn plek en vond de muis in een hoekje. De muis was echter sneller dan Meneer en ging er opnieuw vandoor. Naar de bijkeuken deze keer.

Meneer zag de muis onder de vriezer verdwijnen. Gelukkig kan die ook van zijn plaats. De muis had zich echter zodanig onder de vriezer verschanst dat hij steeds buiten bereik van Meneer bleef. Meneer is echter niet voor een gat te vangen en pakte uiteindelijk de vriezer op en zette hem buiten. De muis achtte dat het signaal om weer de tuin in te verdwijnen. Meneer kon nog net voorkomen dat Groentekat er weer achteraan ging.

Uiteindelijk kwam Meneer K:)dootje met enige vertraging op zijn bestemming aan, zoals je zult begrijpen.

*Deze bijnaam is niet voor niks. Eigenlijk heet ze Juul. Meestal noemen we haar ook zo. Ze is echter dol op groente. Ja, echt! We hebben dat ontdekt toen we een keer ’s avonds thuis kwamen en een klein stukje komkommer op de keukenvloer vonden. De halve komkommer die toen we weggingen nog op het aanrecht lag was verdwenen. Juul was de enige die thuis was geweest. Hmmm…..
Vervolgens zijn we het gaan proberen: een stukje komkommer? Heerlijk, ze at onze vingers er bijna bij op. Tja, en toen wilden we weten wat ze nog meer lustte. Dat blijkt vrijwel alle groente te zijn. Behalve spinazie, dat eet ze niet. En tomaten wil ze alleen gekookt of met dressing.
Naar een stukje kipfilet of biefstuk kijkt ze niet om.
Gewone kaas? Mwah, alleen het plastic korstje eet ze op (dat dan weer wel…). Franse kaas is niet veilig (denk hier een plaatje van mij terwijl ik Groentekat die een stuk brie in haar bek heeft tot op de zolder achtervolg).
O ja, (post)elastieken vreet ze ook op. En die komen er ook weer uit…