Walnotenschat

Onlangs werd ik lid van Velt. Lies en Yep zijn al lang lid en via hun deden we al een beetje mee. Nu maakte ik mijn voornemen waar om zelf lid te worden.

Dat bleek precies op tijd om nog mee te kunnen doen aan een van mijn favoriete activiteiten: schatzoeken!

Een aantal jaar geleden gingen we al eens met z’n vieren en Lies deed het een keer voor ons: walnoten rapen bij een historische boerderij hier in de omgeving. Er staan misschien wel dertig walnotenbomen op het terrein. En dat is wat veel voor een of twee gezinnen.

De noten zijn natuurlijk niet allemaal op dezelfde dag rijp, maar wel in een paar weken. En dan moeten ze ook meteen geraapt, want laten liggen brengt allerlei ongewensts. Dieren die hun wintervoorraad ruiken en meteen besluiten hun kamp op te slaan op het erf, met niet altijd vriendelijke gevolgen voor de rest van het buitenleven. Noten die voor zichzelf beginnen (en het aantal bomen was op zichzelf al best genoeg). Of het natuurlijke proces van teruggave aan de natuur, wat niet wel riekt, en ook weer andere ellende aantrekt. Kortom: meer dan een dagtaak voor de bewoners van de boerderij. Die ook nog eens in hun hele leven niet de hoeveelheid noten die geproduceerd wordt op krijgen, laat staan in een jaar.

Er is dus een samenwerking met Velt, waarbij de vereniging coördineert dat vrijwilligers de noten komen rapen en tegen betaling een forse portie mee naar huis mogen nemen. Aangezien onze voorraad van eerder bijna op was, meldde ik mij aan.

Afgelopen woensdag, net voor het weer omsloeg, ging ik rapen. De foto is het uitzicht dat de noot van de eerste foto had. Hij lag een beetje scheef, zien jullie dat? Hoe dan ook: geweldig uitzicht. En hoewel de dag mistig begon, was het al snel zonnig en ook warm.

Na een goede anderhalf uur hadden mijn medevrijwilliger en ik tegen de vijftig kg noten geraapt en vonden we het mooi geweest. We namen beiden onze afgesproken portie mee naar huis en kunnen er weer zeker een jaar tegen!

Terwijl we de laatste noten van een vorige editie opeten, kunnen deze nog een paar weken drogen. Inmiddels binnen, gezien het weer nu…

Herfstslinger

Herfstblaadjes. Ik houd ervan.

Allemaal verschillende kleuren, vormen, structuren.

Soms raap ik ze, droog ik ze en maak ik er een slinger van.

Dit jaar raapte ik een paar verschillende vormen en aapte ik ze na.

Ik trok ze over op restjes papier en knipte de vormen uit. Daarna zette ik koffie en daar gingen de papieren blaadjes in om (nog) meer herfst te worden.

Toen de blaadjes droog waren naaide ik er een slinger van.

Dus nu heb ik feestelijk herfst voor het raam.

Kopje thee

Jaren geleden, toen Twitter nog Twitter heette en gezellig was, ontmoette ik daar allerlei leuke mensen. Lies natuurlijk, die ook nog eens twee straten verderop bleek te wonen. Jet (die andere), die ook niet ver weg woont en zeilt. Maar ook leuke mensen van verder weg, zoals Haaksma en Janita en Marjan. We ontmoeten elkaar zelfs een keer in Utrecht met z’n allen, zo leuk.

Twitter verdween, maar we vonden elkaar nog wel op Instagram. Hoewel dat toch ook minder leuk is geworden tegenwoordig, maar goed. Als je je best doet, kun je ook daar de leuke echte mensen nog steeds vinden. De interactie is echter minder en anders dan destijds.

Gelukkig blijft contact in levenden lijve nog steefs mogelijk en stiekem toch het allerleukst. Hoe gaaf was het dus dat Janita liet weten dat ze in de buurt van Goes zou zijn en vroeg of ik tijd had om af te spreken! Maar natuurlijk!

Door fanatieke regen houden we de stadswandeling tegoed, maar met een kop thee en daarna een wijntje hebben we heerlijk bijgekletst! Waarbij we afspraken dat we dat vaker gaan doen, ook al zit er bijna een heel land tussen Goes en Arnhem…

Proost!

Omwollen

Ik las er ergens over en Lies vertelde erover: wol gebruiken tegen slakken. Ik ben erg voor het gebruik van wol voor wat dan ook. En gelukkig hadden Lies en Yep een heleboel extra schapenvacht gekocht, dus mocht ik bij hen wat ophalen.

En nu heb ik omwolde zaailingen. Erwtjes en snijbiet.

Bietjes en worteltjes.

Sla (ja, het staat er echt. Ik moedig het elke dag aan.)

En omdat volgens mij bijna alles in onze tuin er eerder bij is dan ik:

Omwolde aardbeien.

Voordeel van het klusje ‘omwollen’: je handen zijn meteen lekker ingevet. De lanoline drupt nog net niet uit deze schapenvacht 😊

Bijzonder theater

Gisteren was ik in Gouda.

Hoe kom je daar zo terecht, zou je zeggen.

Nou, ooit studeerde ik in Rotterdam. Daar leerde ik Femke kennen. Waar ik na mijn studie terugkeerde naar Zeeland, woont Femke nu in Delft. Dat is best een eind uit elkaar, zeker met werk en dagelijks leven.

Maar goed, af en toe lukt het om af te spreken en bij te kletsen. Dit keer stelde Femke voor een theatervoorstelling te bezoeken, in Gouda dus.

Het ging om de voorstelling Kron-kel, van Theaterwerkplaats Hersenkronkels, een theatergroep bestaande uit mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). De voorstelling gaat over leven met NAH, wat voor impact dat heeft, op jezelf en de omgeving. Hoe je zult moeten leren ermee om te gaan, het te accepteren, want het gaat nooit meer weg.

Het was geweldig. Heel knap gedaan, zo’n heftig onderwerp gebracht op een heel mooie manier. Indringend, om stil van te worden en stil bij te staan, en met veel humor. Enorm de moeite waard.

Ik ben fan!

Opening?

Kun je iets openen als je het nooit helemaal sluit?

Hoe dan ook: we ‘openden’ het barbecue-seizoen, spontane edities, jaargang, eh…

Wij graasden door vriezer en koelkast, kochten wat aanverwante zaken, klusten een dressing. Lies bakte (stok)brood, graasde door vriezer en koelkast en Yep had, heel toevallig, nog een aangebroken fles witte wijn.

Feestje. Weer.

O, en, mooie bijkomstigheid: de uit Engeland meegebrachte nieuwe oude wijnglaasjes doen het.

Wildplukseizoen

Voorjaar!

De hele wereld kruipt uit zijn schulp, zo lijkt het. Ondanks de Maartse buien die we gisteren en vandaag over ons heen krijgen is niet te missen dat het groeiseizoen in vole gang is.

In mijn bijkeuken staan de eerste plantjes zich naar het licht te buigen (minstens eens per dag draaien is het devies).

Buiten hebben de voorgezaaide erwtjes nog niet op het raam geklopt om om wantjes en mutsjes te vragen, dus ik hoop dat die binnenkort ook opkomen.

En in het bos?

Daslook! In overvloed!

En de brandnetels zijn ook al boven!

Dus:

Ik maakte daslookboter. En we aten ovenschotel met prei en daslook.

En ik plukte brandnetels.

Die gingen in de risotto.

En toen Lies gisteren appte of ik gewildplukte winterpostelein wilde was het antwoord uiteraard volmondig (nee, niet met volle mond, dat is onbeleefd): ja!

En zo aten we stamppot met winterpostelein. En zongedroogde tomaat, pijnboompitten en blokjes kaas.

Had ik al gezegd dat het wildplukseizoen is geopend?

Een aansteker?

De pianostemmer was er vandaag. Het was nodig, na twee jaar (oeps…), al kan onze piano gelukkig best goed tegen een beetje verwaarlozing.

Ik vind het altijd weer fascinerend, het binnenwerk van een piano. Hoe alles samenwerkt om te komen tot muziek.

Deze keer was er een kleine hapering in de samenwerking. Een toets had een (te) grote vrije slag, wat maakte dat hij bij zacht aanslaan meestal geen geluid produceerde. De pianostemmer vroeg me na enig onderzoek of ik een aansteker had met een lange uitloop (of hoe heet dat?). Een wát??

Ja, echt.

Een aansteker.

Een van de hamertjes was een beetje kromgetrokken en belemmerde daardoor zijn buurman. Die bleef dus hangen en dat zorgde voor die vrije slag. Met de aansteker heeft de pianostemmer het hamertje weer recht ‘gestookt’, zodat de buurhamer weer vrij kan bewegen.

Dank je wel weer, Joost van Hartevelt!

Vernieuwde pannen

Toen ik student was, of misschien net daarna, kocht ik BK pannen. Pannen waarvan het deksel, als je het een kwartslag draait, blijft hangen achter de handgrepen bij het afgieten van de pan. Handig! Die handgrepen waren er in verschillende kleuren, maar de zwarte waren ovenbestendig, dus koos ik zwart. Al denk ik niet dat de pannen ooit in de oven zijn gegaan, maar dat terzijde.

De pannen doen nu, ongeveer 25 jaar later, nog trouw dienst. Alleen is inmiddels de kunststof van de handgrepen verteerd. En dat geeft vreselijk af.

Omdat destijds werd aangegeven dat de handgrepen verwisselbaar waren, nam ik een kijkje op de website van BK. Wie weet!

En jawel! Nog steeds verkrijgbaar! Zelfs de pannen zelf (Q-linair) zijn nog verkrijgbaar. Dus ik kocht zes nieuwe handgrepen, en nu hebben we weer een keurige pannenset.

Nieuwe zaag

Tweede kerstdag hadden we het onder andere over wilgen knotten en takken zagen. Lies vertelde over de beugelzaag die ze daarvoor gebruikte, en de avonturen bij de eerdere aanschaf van een nieuw zaagblad daarvoor. Toen ter sprake kwam dat Meneer K:)dootje naar de Welkoop wilde om de collectie werkschoenen te bestuderen, spraken we af dat we een zaagblad zouden kopen voor Lies. We kregen het oude blad mee.

Tot nu toe zaagde ik het kachelhout met de schrobzaag. Die is eigenlijk voor jong / vers hout. Toen we het over de beugelzaag van Lies hadden, meldde Meneer dat wij óók een beugelzaag hadden. Maar dat daarvoor dan wel ook een nieuw blad gekocht zou moeten worden.

Ik wist niet van het bestaan van onze beugelzaag (…), maar toen Meneer hem me de volgende dag liet zien, besloten we dat de aanschaf van een nieuwe een goede investering zou zijn. Niet vanwege de staat van de oude, die was prima. Maar vanwege het feit dat ik eerst op krachttraining zou moeten om die zaag een beetje lekker en vooral wat langer achter elkaar te kunnen hanteren.

Met een zaagblad in kerststerrenpapier en vol goede moed togen Meneer en ik naar de Welkoop. Ik bleek er nog nooit geweest te zijn, en dat is misschien maar goed ook. Het is een hebberig makende winkel voor tuiniers.

Gelukkig bleken het gewenste zaagblad én het goede formaat beugelzaag voorradig. En vond ik nieuwe roze tuinhandschoenen. En een nieuwe deurmat voor bij de achterdeur, waar Joep niet meer lángs kan lopen of overheen kan springen met z’n modderpootjes (ik gok op in elk geval twee min of meer schone pootjes bij binnenkomst). En nieuwe klompen die aan de grote kant maar daardoor wel breed genoeg zijn.

Ik had niet eerder sjiek versierde klompen

Vandaag zaagde ik, met de nieuwe zaag, de rest van de stapel meters van de tuin.

Op
Aangevuld

Ter vergelijking nog de oude en de nieuwe beugelzaag

De nieuwe (donkeroranje) heeft een zaagblad van ca 53 cm

O ja, en Meneer vond ook nieuwe werkschoenen. Daar was het immers om begonnen.