Sjieke theepot

Sinds mijn thee-abonnement bij Mevrouw Cha heb ik thee drinken herontdekt.

Thee kun je uiteraard altijd en overal drinken en uit elk hittebestendig drinkgerei. Maar met een ‘echte’ theepot en een fijn kopje wordt de thee nog lekkerder.

Voor de dagelijkse ontbijtthee gebruiken we de theepot van het servies. Met een theelichtje. Uit diezelfde theepot kun je ook prima andere thee drinken. En toch is dat anders.

Ik had al eens met een schuin oog naar een nieuwe theepot gekeken. Maar vond nog niks naar mijn zin.

Toen ik een nieuwe waterkoker bestelde, viel mijn oog echter op deze theepot. Mooie vorm, van gietijzer en met een filter voor losse thee.

Dus nu drink ik thee op stand. En lekker dat die is!

Meneer en Joep in de tuin

Meneer K:)dootje pootte aardappeltjes. Joep groef ze op om te kijken of het goed ging.

Meneer bedekte de aardappeltjes opnieuw. Joep groef ze weer op.

Meneer bedekte ze en bedacht allerlei constructies om te voorkomen dat Joep ze opgroef. Joep testte de constructies.

Uiteindelijk heeft meneer gewonnen.

Vandaag oogstte Meneer de aardappeltjes die ‘negen wekers’ schijnen te heten.

Uiteraard heeft Joep geholpen bij het oogsten. En heeft hij op de geoogste aardappels gepast terwijl ze lagen te drogen.

Kietelen

‘A je j’neigen nie kietelt, dan lach je nooit*!’ was een uitspraak die mijn vader nogal eens deed.

We namen het gisteren ter harte en togen naar Yerseke voor mijn (decadente) lievelingseten: Oosterscheldekreeft. Een seizoensproduct waarvan het seizoen keurig samenvalt met de betaling van vakantiegeld door werkgevers, zodat je daarvoor meteen een mooie bestemming hebt.

Al een aantal jaar is Brasserie ‘t Kaaigat onze favoriet om kreeft te gaan eten. Heerlijk klaargemaakt en gastvrije bediening, we komen er graag. (Ook handig: gelegen naast de jachthaven. Al waren we gisteren met de auto…)

Ik bedoel: ondanks mijn beperkte kwaliteiten als voedselfotograaf is er toch weinig mooiers te bedenken dan zo’n bord? Kreeft, huisgemaakte mayonaise en zeekraal. Meer moet dat niet zijn, zeggen onze wijze Zuiderburen.

Nou, vooruit, een glas wijn. Dat hoort er ook bij. We dronken de kreeftenwijn 2021 van ‘t Kaaigat en staan volledig achter hun keuze voor deze Somdinou.

Ik maakte geen foto van het slagveld aan lege schalen na afloop, maar jullie kunnen van me aannemen dat in elk geval uit mijn deel van de schalen geen vezeltje kreeftenvlees meer te peuteren was. Jongens, wat houd ik hier toch van.

Toetje.
Koffie.

Ogen dicht en pinnen.

O, en daarna met een gelukzalige glimlach in bed liggen.

*graag de Zeeuwse (Bevelandse) tongval zelf erbij denken.

Tuinbarbecueseizoen

We waren dat hele gedoe van de koudste Pinksteren in 70 jaar beu en deden net alsof van niet.

We openden gisteren met Lies en Yep op de volkstuin het tuinbarbecueseizoen. We vierden twee vaccinaties en één afspraak ervoor. We inaugureerden de kerstbarbecue van Meneer K:)dootje (ik vergat een foto).

We haastten ons naar binnen in het tuinhuis om zompig stokbrood te voorkomen. We genoten van Libanese bloemkool en Thools schaap. We staken alle kaarsjes aan die we konden vinden.

En we prezen ons gelukkig met de kachel die de heren deze winter installeerden.

Het leven is zo moeilijk niet.

Ergeren. Of niet.

Ik ergerde me.

Al een tijdje overigens, maar dat terzijde. Met de mondkapjesplicht is kennelijk ook de mondkapjeswegwerpplicht ingevoerd, al heb ik die regel even gemist, geloof ik.

Hoe dan ook: behalve het reguliere zwerfafval, wat volgens mij ook asiel verdient, liggen tegenwoordig overal mondkapjes. Ik vind dat vervelend.

Een tijdje liep ik erlangs. Waar ik andere afvaldingen nog wel eens opraap en meeneem naar de dichtsbijzijnde vuilnisbak, vind ik dat bij mondkapjes toch geen fijn idee. Met blote handen.

Dit weekend stopte ik met me ergeren en kocht ik een afvalgrijper. Opvouwbaar, dus makkelijk mee te nemen.

Daarnet wandelde ik naar de supermarkt, en op de terugweg greep ik afval.

Zakje vol.

Ik ga het niet voor jullie uitsorteren, maar het meest bijzondere wat ik tegenkwam was een afwaskwast (ik zou die missen, denk ik). Qua aantal het grootste aandeel: sigarettenpeuken. En uiteraard moest ik vandaag enorm mijn best doen om er toch nog een te vinden, maar het is gelukt: in de zak zit ook een mondkapje.

Als je wilt weten wat ik verder geraapt heb: wandel een halfuur en kijk welk afval er op straat ligt. Ik denk dat dat een goed beeld geeft.

O, ik raapte ook een flink aantal vriendelijke glimlachen en een leuk gesprekje. Als bonus.

Zebra

Zes jaar geleden schreef ik hier over mijn nieuwe Dr Martens. (Zes jaar???)

Inmiddels zijn de zolen van deze rode schoenen vanwege intensief gebruik al aardig versleten. Het bovenwerk ziet er nog puik uit, dus ik kan er nog prima mee in het openbaar verschijnen. Gelukkig, want ze zitten zo fijn…

Deze week kocht ik wel ‘alvast’ een paar nieuwe. Zwarte. Maar dan wel met iets extra’s (uiteraard, zou Meneer K:)dootje zeggen): zebrastrepen.

Kneusjes

Een tijdje terug hoorde ik van iemand van het bestaan van een Kneusjesbox. Een wat? Dat dacht ik ook.

Gegoogled, en dat blijkt een doos vol plantjes te zijn van plantje.nl. Plantjes die om een of andere reden niet meer goed verkoopbaar zijn. Niet helemaal mooi van vorm, een klein beetje beschadigd, te groot.

Maar gewoon mooie plantjes, dus zonde als ze weggegooid zouden moeten worden! Ik bestelde een doos, en vandaag werd hij bezorgd.

Grote doos!
Groepsportret.

Ik bestelde er ook een aantal potjes bij, want zóveel had ik er niet over hier.

Sommige zijn nog een beetje verfomfaaid van de reis, maar ze zijn leuk hè?

Twee verdwenen er al naar het kantoor van Meneer, een derde volgt. Op mijn kantoor (dat is maar half zo groot) komt er ook in elk geval een wonen. En voor de rest moet ik nog leuke plekjes verzinnen, nu staan ze gezellig allemaal in de woonkamer.

Ik ben er helemaal blij mee. Wél leuke plantjes, níet hoeven uitzoeken en twijfelen. 😉

Een jaar later

Vier januari vorig jaar haalde ik Joep op bij de lieve mensen van het asiel. Zonder onze Groentekat was het huis zó leeg, dat hielden we niet lang vol.

Joep kroop, nadat hij verschillende andere verstopplekken geprobeerd had, achter de vriezer in de bijkeuken en woonde daar vier maanden. Hij kwam wel af en toe voorzichtig kijken, maar pfoe, wat was dát eng allemaal. Het leverde hem z’n eigen hashtag op Instagram op: #joepdeverstopkater

Na een tijdje liet hij zich wel aaien, achter zijn vriezer (tranen in mijn ogen hoor, toen hij dat voor het eerst toeliet) en spínnen dat hij deed!

Inmiddels is hij aardig gewend aan ons. Aaien is nog steeds een van z’n hobbies, al durft hij daarvoor nog steeds niet op schoot te komen. Verder is hij buiten erg in zijn element en heeft hij twee vrienden waarmee hij in de tuin speelt. Spelen met ons is ook leuk, voetballen of een touwtje vangen zijn soms heel erg nodig.

En hoewel hij nog niet op schoot durft, komt hij wel gezellig mee werken op kantoor. Zolang ik niet aan het bellen ben, gaat het goed.

‘s Nachts zijn we overigens helemaal niet meer eng, denken we. Hij slaapt graag bij mij op bed, soms zelfs bovenop me. Omdat hij daarbij dan echt heel hard spint, is dat voor mijn nachtrust soms wat minder. Maar gezellig is het wel. 😊

Dierenarts

Joep moest voor de apk naar de dierenarts.

Het was voor het eerst sinds hij bij ons woont dat hij ergens mee naartoe moest, dus we waren heel benieuwd hoe dat zou gaan.

Nou, het in het reismandje doen ging soepel. Het autorijden ook, al vond hij het duidelijk Niet Leuk. De dierenarts was ook nog niet zo heel eng.

Maar toen!

Toen wilde die beste man Joep UIT Z’N KOOITJE HALEN! EN ONDERZOEKEN ENZO!

Nou, de korte samenvatting is: Joep vond van niet.

De lange versie: Joep schoot ervandoor en zat in twee sprongen vanaf de behandeltafel bovenop het rek met de voorraad diervoeding. Hij zocht daar naarstig naar de uitgang van de spreekkamer, maar vond die niet. Ook niet achter de blikjes kattenvoer. Of de zakken hondenvoer.

Hij probeerde het bureau, maar dat bleek ook geen uitgang. De bovenkant van de dossierkast evenmin. En passant voorzag hij nog wat papieren van een poottekening.

Uiteindelijk kregen dierenarts en assistente Joep weer te pakken en ook nog in zijn kooitje. Joep vond wederom van niet, duwde het deurtje eruit en probeerde nog wat plekken van de spreekkamer waar hij eerder niet goed gekeken had.

Wederom wonnen uiteindelijk de assistente en de dierenarts. En werd Joep in een steviger kooitje gezet. Daar kreeg hij z’n inentingen. Het onderzoeken ging, heel gek, niet door…

Joep was inmiddels over z’n toeren, uiteraard, echt sneu om te zien.

Gauw naar huis, waar hij na een korte aarzeling vanuit het kooitje linea recta naar z’n veilige plek rende: achter de wasmachine en de vriezer in de bijkeuken…

Daar heeft hij een flinke poos nodig gehad om weer bij te komen. Dát was echt Heel Spannend!

Gelukkig lag hij ‘s avonds al weer in zijn nestje in de woonkamer. Maar ‘s nachts moest hij duidelijk nog troost komen zoeken. Waar hij normaal ergens halverwege de nacht op mijn bed komt liggen, meestal tegen m’n benen aan, kroop hij nu heel hard spinnend tussen mijn hoofd en m’n schouder en moest z’n pootje af en toe op m’n wang. Dat sliep toch net iets minder comfortabel, hoe lief het ook was…

Inmiddels lijkt hij het weer vergeten, maar of dat echt zo is, zien we volgend jaar, bij ronde twee…

Ik ga Volvo rijden.

En fietsen.

Al een tijdje voelde het hebben van twee auto’s die allebei maar heel weinig gebruikt worden voor mij ongemakkelijk.

Meneer gaat sinds een paar jaar veelal met de trein naar het werk en indien mogelijk ook naar werkafspraken. Vanwege praktische redenen ga ik wel met de auto naar mijn werk in Terneuzen: vanuit Goes is die Westerschelde een behoorlijke sta-in-de-weg voor andere vervoersopties. Met de bus zou nog kunnen, als ik het niet erg zou vinden pas om half zeven ‘s avonds weer thuis te zijn. Maar die stap heb ik nog niet gemaakt.

Sinds dit voorjaar werken we allebei uiteraard voornamelijk thuis, wat betekent dat beide auto’s nóg minder te doen hadden. Ik denk dat we gemiddeld allebei een halve dag per week weg waren.

In het kader van de andere dingen die we proberen te doen om bewust met de aarde om te gaan, voelden die twee auto’s voor mij dus steeds ongemakkelijker. Ik overlegde daarom met Meneer, en besloot twee weken geleden daadwerkelijk de stap te zetten: mijn Ford Ka verkopen en in plaats daarvan een elektrische fiets kopen. Zodat afstanden tot zo’n 25 km reëel te doen zijn op de fiets, in die zin dat ik dan niet zodanig bezweet aankom dat ik eerst moet omkleden of zelfs douchen voordat ik bijvoorbeeld met goed fatsoen kan gaan vergaderen.

Mijn Ka moest voor een beurt naar de garage. Ik kocht hem daar tien jaar geleden nieuw. Zij wilden hem wel van me terugkopen, voor een leuke prijs. Ik bracht, terwijl ik wachtte tot mijn auto klaar was, een bezoekje aan de fietsenwinkel. Ik kreeg een idee wat ik wilde (middenmotor, redelijk sportieve zit, ook goed kunnen fietsen zonder de ondersteuning aan (in de stad) en een redelijk stevige accu) en wat dat ongeveer ging kosten.

Afgelopen vrijdag bracht ik mijn auto weg. Toch gek!

Op de heenweg stopte ik weer bij de fietsenwinkel en kocht ik een fiets. Dat klinkt korter dan het was. Na een paar uur (proberen, zoeken, passen, proberen, stellen, proberen) kwam ik uit op een Gazelle (Ultimate C8+ HMB, in Orion Blue). Zithouding en framemaat waren sowieso naar wens, maar de aandrijving was met een band en eigenlijk had ik bedacht dat ik een derailleur wilde. Vanwege het ook zonder ondersteuning willen fietsen. In de stad vind ik het anders al snel veel te hard gaan.

Nou is de hele wereld kennelijk elektrisch gaan fietsen, en kun je qua levertijd tegenwoordig beter een auto kopen dan een elektrische fiets, geloof ik. Mei 2021, was dan ook de eerste mogelijkheid om misschien de gewenste configuratie geleverd te krijgen. Dus nog maar een (wat groter) rondje op de fiets met de bandaandrijving gereden. En dat reed ook soepel genoeg naar m’n zin met de motor uit.

Dus:

Nieuwe fiets!

Natuurlijk wilde ik nog fietstassen erbij. En er zat geen bel op, wat mij de mogelijkheid bood daar toch nog een roze accent aan de fiets toe te voegen.

Ik kon m’n nieuwe fiets meteen zaterdag al ophalen! Dus gisteren fietste ik elektrisch van Kruiningen naar huis, nadat Meneer me naar de fietsenwinkel had gebracht. Dat wilde hij maar al te graag doen, nieuwsgierig als hij inmiddels was naar mijn nieuwe fiets.

Het fietst heerlijk! De ondersteuning is voor dit soort afstanden echt fijn. Met maar een beetje moeite reed ik met gemak 25 km/u, ook ‘berg op’: de Vlakebrug op.

Inmiddels zoek ik al naar excuses om met mijn nieuwe speelgoed te spelen. Dat wordt ongetwijfeld straks stukken minder, maar ik ben hoe dan ook heel blij met m’n nieuwe fiets.

Samengevat: ik verkocht mijn Ka en ga Volvo rijden*.

*Om een of andere reden heeft díe mededeling status. Terwijl ‘ik verkocht mijn auto en ga voortaan meer fietsen’ in deze tijd, waarin we allemaal de mond vol hebben van ‘het klimaat’ nog steeds ongewoon is.

Vind ik stom. Maar dat is puur persoonlijk. En van mij mag iedereen vinden wat hij/zij vindt. Ga ik nog een stukje fietsen 😉