Joep

Op 27 december hebben we afscheid moeten nemen van onze lieve, gekke, Juul. Groentekat. Na bijna zeventien jaar gekkigheid, kattenkwaad, overal haar en veel liefde was dat een hard gelag. De Juulvormige leegte in ons huis is dan ook veel groter dan Juul ooit was.

Dag lieve Juultje

Zonder Juul vonden we het allebei kaal, saai en leeg in huis. Gezien de hoeveelheid spullen in ons huishouden best een prestatie…

Omdat ik er echt he-le-maal niks aan vond (Meneer K:)dootje was iets minder uitgesproken), ben ik na een week al naar het asiel gegaan om te kijken naar de katten daar. Er waren er veel. Er was nog niet zolang daarvoor een grote groep katten binnengebracht die bij één mevrouw hadden gewoond. Allemaal vrij jonge katten, allemaal op zijn best erg verlegen.

Dit was er een van. Foto van de website van het asiel.

Hoewel hij het spannend vond dat ik kwam kijken, was hij ook wel erg nieuwsgierig naar wat er gebeurde. Dat vind ik leuk. En dat koppie is toch om te smelten?

We hadden die avond nog een nieuwjaarsborrel met de straat bij ons thuis, dus veel te druk voor een kat die aan zijn nieuwe huis moet wennen. Zeker een kat met zo’n voorgeschiedenis. We spraken daarom af dat ik hem de volgende dag op zou halen. Als Meneer K:)dootje het ook goed vond uiteraard.

Gelukkig vond hij dat. Dus toen het éindelijk de volgende dag was, haalde ik Joep op. De dames van het asiel moesten flink hun best doen om hem te pakken te krijgen. Er kwamen flink wat nagels en handschoenen aan te pas. Maar uiteindelijk zat hij in zijn kooitje en mocht hij mee naar huis.

Zoveel mogelijk deuren dicht, zodat hij niet te ver weg kon kruipen en de nieuwe ruimte voor hem ook niet meteen heel groot zou zijn. Hij maakte de ruimte zelf wel heel klein: hij bleef lekker in zijn kooitje zitten.

Toen we ‘s avonds thuiskwamen zat hij achter het gordijn:

Hij had keurig zijn brokjes gevonden en opgegeten en was op de bak geweest. En nu zat hij veilig achter het gordijn. Maar ja, dat ging natuurlijk weer open, de volgende dag. Na wat zoeken voor hem (en hem uit de meest onmogelijke berging op zolder plukken voor ons) besloot hij uiteindelijk na een paar dagen zijn intrek te nemen in de bijkeuken, achter de wasmachine.

Ja, dat ziet er ongezellig uit, op z’n minst. Maar hij voelde zich er veilig, kennelijk. Hij bleef goed eten en drinken. En we zagen dat hij ‘s nachts het huis verkende. Af en toe hoorden we hem ook rondscharrelen, zelfs op de slaapkamer.

Hij vond een slaapplek voor ‘s nachts.

En langzaam gingen we hem af en toe zien. Eerst alleen als het buiten donker was.

En als we dan bewogen, schoot hij weer veilig achter z’n vriezer (dat bleek fijner dan de wasmachine, ze staan naast elkaar).

Beetje bij beetje komt hij nu tevoorschijn. Nog steeds wil hij het liefst in de bijkeuken en de keuken wonen, maar z’n excursies worden steeds ruimer en de gang is ook al bijna veilig gebied, net als de deuropening naar de woonkamer. Inmiddels weten we ook wat zijn hobbies zijn: aaien, in de zon liggen en spelen. Middenin de nacht rechtop in bed zitten omdat het klinkt alsof de keuken verbouwd wordt: met regelmaat. Hij is een echte jongen, voetbal is z’n lievelings. En dat balletje gaat dus de hele keuken door.

De deksel van de wasmand is al gesneuveld…

Aaien doet hij het liefst tot hij kaal is. Als wij hem niet aaien regelt hij het zelf door langs onze benen te wrijven. Je kunt geen stap zetten in de keuken, want dan struikel je over hem. Als we te lang naar zijn zin niet in de keuken zijn geweest, roept hij. Met een heel hoog miewtje. Miauwen mag het niet heten. En zijn geronk als je hem aait, kun je in de woonkamer horen.

We komen er wel, Joep en wij.

Wie wil er nou geen vriendjes met hem worden?

Groentekat’s dierendag

Hoewel op leeftijd, speelt Groentekat nog graag. Met een boekenlegger onderdoor de deur, of met speelmuizen en andere beestjes. Onze woonkamer (gang, trap, overloop, keuken…) ligt regelmatig bezaaid met beestjes. Dat geeft niet, behalve als het licht uit is. Weleens in het donker, dus onverwacht, op iets zachts gaan staan?

Hoe dan ook, Groentekat wordt blij van muizen in de meest onnatuurlijke kleuren, met een rammeltje erin. Omdat het vandaag dierendag is (vooruit, en omdat de oude te smerig waren) kreeg ze een nieuwe muis. Een rode. 

Ze was er blij mee. Denk ik. ​

Binnen een halve minuut was de muis getuned: 

Staartloos… 

Achter Groentekat ligt trouwens een van de andere beestjes: een kangoeroe. Er moet ook nog ergens een draak liggen. En een varken. Gelukkig kunnen die in de was…

Man op het dak

Het begon, tot groot ongenoegen van Groentekat, maandagmorgen ineens. Een hoop gerommel in de voortuin en niet veel later verrees daar een steiger. Toen hield het op. 

Dinsdagochtend merkte ik aan het feit dat Groentekat zich achter het gordijn in de slaapkamer verschanste dat ‘het onheil’ was teruggekeerd. De woonkamer leek inmiddels qua lichtval meer een aquarium: 

De aannemer was dus gearriveerd. Begin dit jaar had hij gezien dat een aantal dakpannen en nokvorsten gebroken was. Vandaag ging hij die vervangen. 

En zo hadden we even geen pannen (nou ja, minder pannen) op het dak en wel een man met een baard. 

Was het de Sint niet. Zo jammer…

Maar goed, we hebben wel nieuwe dakpannen. En weer uitzicht vanuit de woonkamer. 

Nou ja! (Of: Hoe Groentekat en Meneer K:)dootje samen een muis vingen)

Zoals zovelen hebben wij een kat. En zoals zovelen vinden wij onze kat bijzonder. Wij menen daar wel redenen toe te hebben. Ik verwijs hiervoor naar de bijnaam van onze harige huisgenoot: Groentekat*.

IMG_7106_3

Bijna 12 is ze nu. En zo gedraagt ze zich absoluut niet. Ze speelt nog steeds graag met (gehaakte) muizen, het liefst roze of paars. En nee, dat heb ik niet beïnvloed. Knikkers zijn ook leuk. Verder is het elke dag weer een verrassing achter welke stoel- of tafelpoot of trapleuning ze zich verdekt opstelt om je te vangen als je voorbij loopt.

Verder bemoeit ze zich het liefst nergens mee, zoals elke kat. Ze ligt alleen graag overal bovenop.

IMG_7045_2

Het maakt haar niet uit wat je doet, een toetsenbord, krant, boek, dossier, lap stof, haakwerk, tablet, het ligt allemaal prima. Het liefst wel zo dat ze met de pootjes over de arm kan liggen.

IMG_7095_2

Ze heeft zelf een mandje uitgezocht waar ze graag in ligt. Toen ze dat koos was ze nog wat kleiner, maar het past nu precies.

Afijn, het is een leuk beest.

Ze is alleen niet de slimste kat van het oostelijk halfrond. Maar goed, dat is meestal komisch en vaak ook best handig. Zo is ze bijvoorbeeld niet zo goed in jagen. Tijdens het besluipen van de vogels in de tuin kwettert ze zelf zo hard dat er vrijwel geen vogel dom genoeg is om zich door haar te laten vangen. Tot nu toe ving ze twee keer een (jong) vogeltje. In twaalf jaar niet echt een topprestatie, toch? Muizen ving ze ook niet. Tot afgelopen zondag dan.

Toen Meneer K:)dootje op het punt stond om weg te gaan en daarom Groentekat naar binnen wilde halen (ze durft alleen buiten als de deur open blijft) kwam ze hem ineens voorbij razen. Ze bleek een muis in haar bek te hebben. Die leefde nog en ze liet hem los in de keuken. De muis verdween daar, Groentekat was immers nog in de buurt, onder de koelkast. Dat leek Meneer niet zo’n goede woonplaats. Hij haalde de koelkast van zijn plek en vond de muis in een hoekje. De muis was echter sneller dan Meneer en ging er opnieuw vandoor. Naar de bijkeuken deze keer.

Meneer zag de muis onder de vriezer verdwijnen. Gelukkig kan die ook van zijn plaats. De muis had zich echter zodanig onder de vriezer verschanst dat hij steeds buiten bereik van Meneer bleef. Meneer is echter niet voor een gat te vangen en pakte uiteindelijk de vriezer op en zette hem buiten. De muis achtte dat het signaal om weer de tuin in te verdwijnen. Meneer kon nog net voorkomen dat Groentekat er weer achteraan ging.

Uiteindelijk kwam Meneer K:)dootje met enige vertraging op zijn bestemming aan, zoals je zult begrijpen.

*Deze bijnaam is niet voor niks. Eigenlijk heet ze Juul. Meestal noemen we haar ook zo. Ze is echter dol op groente. Ja, echt! We hebben dat ontdekt toen we een keer ’s avonds thuis kwamen en een klein stukje komkommer op de keukenvloer vonden. De halve komkommer die toen we weggingen nog op het aanrecht lag was verdwenen. Juul was de enige die thuis was geweest. Hmmm…..
Vervolgens zijn we het gaan proberen: een stukje komkommer? Heerlijk, ze at onze vingers er bijna bij op. Tja, en toen wilden we weten wat ze nog meer lustte. Dat blijkt vrijwel alle groente te zijn. Behalve spinazie, dat eet ze niet. En tomaten wil ze alleen gekookt of met dressing.
Naar een stukje kipfilet of biefstuk kijkt ze niet om.
Gewone kaas? Mwah, alleen het plastic korstje eet ze op (dat dan weer wel…). Franse kaas is niet veilig (denk hier een plaatje van mij terwijl ik Groentekat die een stuk brie in haar bek heeft tot op de zolder achtervolg).
O ja, (post)elastieken vreet ze ook op. En die komen er ook weer uit…

Nieuwe wol!

Ooooooooo!!!
Nieuwe wol!!!!

Zoals ik in mijn vorige post al schreef word ik heel blij van nieuwe wol.
Toen ik vrijdag bij de buren een pakketje op mocht halen (waarom belt de pakketjesman niet gewoon bij mij aan?) moest ik me dan ook inhouden om niet daar op de stoep al een dansje te doen.
Een hele doos vol wol! Zwijmel….

IMG_4183 Twintig bollen puur geluk 😉

Het was natuurlijk niet helemaal een verrassing dat de wol (ok, acryl dan) werd bezorgd. Ik bestelde het zelf. De wol gaat een deken worden voor op de bank in het nieuwe huis van F. en M. De kleuren zijn min of meer (ik ben niet eigenwijs…) afgestemd op hun interieur.

Hoewel ik van mezelf eerst een ander project moest afmaken kon ik het niet laten toch alvast met de wol te spelen. Een volgorde bedenken waarin ik de kleuren in de deken zou verwerken kon toch geen kwaad?
IMG_4188

Maar ja, daar bleef het natuurlijk niet bij…
IMG_4197 IMG_4200 IMG_4204

Al gauw wist ik weer waarom ik graag een deken wilde maken. En dan het liefst een ripple-deken. Het is een verslavend patroon! Rustgevend: drie stokjes, vier stokjes, drie stokjes, vier stokjes, enz. De deken te zien groeien is heel bevredigend. En omdat er steeds een nieuwe kleur bij komt blijft het ook afwisselend. Ook verslavend trouwens, die nieuwe kleuren. Ik ben elke keer weer benieuwd hoe die kleur erbij gaat passen. Dus haak ik nóg een rijtje. Want dan mag ik immers weer een nieuwe bol…

Inmiddels gaat het al een beetje op een deken lijken (de laatste rijtjes heb ik nog niet op de foto…):
IMG_4224

Groentekat vond, zoals gewoonlijk, de doos het meest interessante van de wol.
IMG_4190

O ja, het project-dat-af-moest-voordat-ik-aan-de-deken-mocht-beginnen is nu toch klaar. Alleen de draadjes nog wegwerken, dan laat ik het zien.

Voorjaar(-sprobleempje)

Zaterdag reden Meneer K:)dootje en ik op en neer naar Wageningen voor de eerste verjaardag van een achterneefje. Het was heerlijk weer en achterneefje verjaarde buiten. Alle aanwezige kindjes vermaakten zich prima op het speelpleintje, dus de volwassenen ook. De wedstrijd tussen de opa’s en de kindjes wie het meest moe was aan het einde van de middag eindigde onbeslist…

Op de heen- en de terugweg probeerde ik een nieuw haakpatroon uit. Het heeft potenties, maar ik moet nog op zoek naar geschikt garen.

Toen we terug Zeeland in reden trakteerde de natuur ons op dit schitterende plaatje:
IMG_3862

Op de heenweg at ik in de auto overigens van mijn eerste oogst van dit jaar:
IMG_3858 voorjaarsboterham! (zelfgemaakte mayonaise en zelfgeteelde tuinkers)
Inmiddels is de eerste oogst tuinkers bijna op en heb ik nieuwe gezaaid.
Een paar peperzaadjes zijn ook al boven de grond dus hopelijk hebben we dit jaar weer zelfgeteelde peper.

Al dat voorjaar brengt nog een vrij onhandig probleempje met zich mee:
IMG_3876

Groentekat is om onverklaarbare reden dol op de veters van mijn (roze) gympen. Kennelijk zijn deze veters een heerlijke midnightsnack voor groentekatten. Als ik ’s avonds mijn schoenen niet katbestendig opberg gaan de veters eraan. Eerder was er al een stuk van de veter van mijn rechtergymp geheel verdwenen (echt! Niets van teruggevonden!), nu had ze er weer een stuk afgeknaagd. Kan iemand mij verklaren waarom ze dit alléén maar doet bij de veters van mijn gympen? En kan iemand haar zakgeld geven zodat ik daar nieuwe veters van kan kopen? Dan kan ik voortaan in het voorjaar weer gewoon mijn gympen aan.