Linjaa!

Zondag gingen we met Lies en Yep naar De Pont. Dat was prachtig en daar ga ik ook nog wel wat over schrijven misschien, maar eerst dit.

Meneer K:)dootje en Yep zijn samen jarig, binnenkort weer. In de museumwinkel van De Pont vond ik een cadeautje voor hen samen. Zondag na de heerlijke door Lies bereide maaltijd (frietjes met stoofvlees) kregen de heren meteen hun cadeautje. En daar moesten we mee spelen.

Heel leuk vormgegeven, zelfs het doosje (dan heb je mij al…):

Tachtig kleine kaartjes met allerlei lijntjes erop. De kunst is een lange lijn te maken, of een gesloten vorm. Dat lijkt niet ingewikkeld, maar met nog vier andere mensen aan tafel met elk hun eigen plan blijken de mogelijkheden tot vooruitplannen beperkt. Om precies te zijn: een kaartje lang. Gemiddeld.

Het fotograferen van de grijze kaartjes met fel oranje lijnen is een uitdaging, zeker bij lamplicht. Maar goed, om het principe te demonstreren doet de foto wel dienst.

Onze ‘gesloten vormen’ bereikten nog geen grotere omvang dan zes kaartjes, de langste lijn liep over dertien kaartjes.

We speelden de variant waarbij iedereen maar een kaartje op handen heeft. Het kwam desondanks in twee potjes maar twee of drie keer voor dat iemand echt nergens kon aanleggen.

Behalve dat het mooi is vormgegeven, is het ook leuk om te spelen. Wij hebben ons in elk geval goed vermaakt, en we zijn elkaar ondanks allerlei al dan niet moedwillige sabotage-acties niet in de haren gevlogen.

Er wordt nu een logeerschema voor Linjaa opgesteld.

Wereldpuzzel

Donderdag kreeg ik van Lies een berichtje dat ik nog even moest wachten op een Grote Verrassing. Gelukkig ben ik reuzegoed in geduld…. 

Pfff…

Gisteren hielden we een spontane vrijmibo. En kreeg ik de verrassing alsnog. 

 Een geweldige puzzel van een wereldkaart.
 Duizend houten (!) stukjes. Nou ja, misschien iets minder, zo kondigde Lies aan. 
Natuurlijk begon ik er vanmorgen meteen aan. Puzzels zijn geweldig, kaarten ook en oude kaarten helemaal. Een onweerstaanbare combinatie dus. 

 Ja, hier mist nog een stukje van de rand. Maar dat bleek er wel te zijn. 

Het wereldbeeld vervolmaakte zich vlot:  
Uiteindelijk bleek er maar een stukje te missen. In het heel hoge noorden.  

  

Mooi hè? Er staan een heleboel belangrijke scheepvaartroutes op, erg leuk. En natuurlijk is de wereld sinds 1973 een hoop landen armer en rijker geworden. (De schaduw die je ziet is van mij. Op een stoel.)

Deze puzzel mag nog even blijven liggen. Veel te leuk om naar te kijken om alweer op te ruimen.

Ietsj gesjelligsj

Vrienden gingen een weekendje naar Amsterdam. Of wij op de kippen en de kat wilden passen. Natuurlijk!

We kregen de vraag of ze voor ons nog iets mee konden brengen uit Amsjterdam.
Waarop meteen volgde dat een rondvaartboot niet doorging. Paste niet in de koffer of zoiets flauws.
Ik opperde vervolgens Johnny Jordaan maar dat werd ook afgekeurd.
Omdat die dood is. Nou en?
Het argument dat dat zo’n troep gaf vond ik dan wel weer redelijk steekhoudend.

Uiteindelijk vroegen we of ze ‘iets gezelligs’ voor ons wilden meenemen. Met Amsterdamse tongval.

Nou, dat lukte. We kregen een mysterieus tasje:
IMG_6432_2
IMG_6431_2

Daaruit kwam kunst en kitsch:
IMG_6433_2

De kunst bleek geen kunst, want al kant en klaar in de doos:
IMG_6434_2

Dus toen heb ik hem haar door de war gemaakt en weer goed gelegd.
IMG_6435_2

IMG_6436_2

En de kitsch? Die gaan we binnenkort gebruiken bij een bijzondere (en gezellige) gelegenheid in huize K:)dootje. Ik doe verslag!

Een auto

Ik kreeg een auto van Meneer K:)dootje!

Wel een die ik zelf nog in elkaar moest zetten…

IMG_6389_2

IMG_6390_2

IMG_6392_2

Dat deed ik dus. Het was best een uitdaging, want als ik een stukje gevonden had en op zijn plaats had gepuzzeld bleek soms dat er nog een ander stukje tussen moest.

Maar uiteindelijk leverde het me toch maar mooi mijn eigen Mini Cooper op!
IMG_6394_2

Schaal 1:32, dat wel.
Ach, kniesoor die daarop let!