Hardstikke illegaal

Ik had net een lichtelijk verontwaardigde postbode aan de deur.

Of ik wel wist dat vuurwerk via de post versturen ‘hárdstikke illegaal’ is. O, en of ik die eekhoornknijper echt heel erg nodig had?

Vuurwerk? Eekhoornknijper?

Ik kreeg een enveloppakketje met zo te voelen weinig samenhang in mijn handen geduwd en daar kon ik het mee doen, qua uitleg.

Enig deskundig sloopwerk onthulde dit:

Ah! Pic*-post!! Jeeeej!

Natuurlijk heb ik dat allemaal zelf nodig! Heel erg zelfs!

En, beste postbode, wil je over dat vuurwerk gaan klagen bij de verzender? ’t Is een klein eindje fietsen, maar je krijgt vast thee.

Dankie pic! Je bent de beste, uiteraard. (Niet naast je pantertoffels gaan lopen!)

*partner in crime. Lang verhaal, de kortste samenvatting is: twitter.

Disclaimer: natúúrlijk had de postbode mijn pakje niet open gemaakt! Wat dachten jullie?

InCoWriMo 2018

Het is weer bijna februari, dus bijna InCoWriMo! Elke dag een handgeschreven brief, kaart, kattebelletje, of zoiets, een maand lang. Versturen is natuurlijk leuk, maar hoeft niet persé.

Mijn postbode is er al klaar voor!

Ik ga het weer proberen. Het is de afgelopen jaren goed te doen geweest, 28 ‘poststukken’ in even zoveel dagen. Sommige dagen geen, sommige dagen meer brieven of kaarten. Zo werkt het ook als je niet op de eerste begint: als je teller aan het eind van de maand op 28 staat is het goed.

Waarom meedoen?

Post krijgen is leuk. En brieven schrijven ook! De meeste mensen zijn het niet meer zo gewend, maar je hoeft helemaal niets officieels of serieus te melden te hebben om een brief te schrijven. Een gezellig verslag van je dag, een beschrijving van de waarnemingen in de tuin of op het balkon, je mening over het laatste boek dat je las of de film die je zag, allemaal leuk om met iemand te delen.

En delen doen de meeste mensen dat al, maar dan via Twitter, FaceBook, Instagram, of andere sociale media. Een brief is ongeveer hetzelfde, maar dan handgeschreven en zonder beperkingen aan het aantal tekens. 😉

Ik ga alvast mijn briefpapier opzoeken en mijn pennen klaarleggen. Doen jullie ook mee?

Brood en spelen

Gisteren kwamen neef en nicht spelen. Broer had nachtdienst gehad en Schoonzus moest weg. Aangezien neef en nicht nog nèt 😉 te klein zijn om alleen thuis te blijven kwamen ze gezellig bij ons. 

’s Morgens haalde ik ze op. Heel gezellig, twee gevulde stoeltjes achterin mijn Ka! Gelukkig was Meneer K:)dootje ook al thuis toen wij thuis kwamen, want dan konden we meteen koffiedrinken en… met de Lego!!! 

Na de koffie (met iets erbíj) gingen we bij Oma Boot de boodschappenkar ophalen (ja, ik woon bij mijn moeder om de hoek). Toen naar de markt. Bij de groenteboer wilde de mevrouw na ons niet alvast geholpen worden omdat ze vond dat neef en nicht zo leuk bezig waren met alle boodschappen in de kar doen. Lief toch?

Daarna nog even naar de kaasboer voordat we een tosti konden gaan eten bij Taart&Tafel. Met siroop. Met een rietje. En ja, daar zat wel een knoop in, maar daar kon je toch door drinken. Echt waar, tante Jet!

Toen moesten we nog naar de slager en de bakker (koekjes met róze) en weer naar huis voor de Lego. En koffie. Met een koekje uiteraard. 

Ik was niet tevreden met hoe een vest wat ik aan het haken was uitpakte, dus ik haalde het uit. Of nou ja, dat deden we samen. ‘Hihi!!! Nou komt ‘ie naar mij toe! En nou gaat ‘ie weer naar Noor!’ Natuurlijk moest de wolwinder daarna nog even beter bekeken. Zijn meteen mijn bolletjes uit de knoop, handig joh. 

(Nu moet tante Anne even met haar ogen dicht verder lezen ;))

We schreven nog kaarten voor tante Anne en brachten die natuurlijk ook naar de brievenbus. En we brachten de kar terug naar oma, maar die was niet thuis. 

Inmiddels was Broer wakker (al een tijdje hoor, maar we hadden het nog druk), dus gingen we weer eens op huis aan. We moesten toch echt nog even mee om wat te drinken. En met de Lego te spelen, want dat hadden we immers nog niet gedaan… 

’s Avonds bezochten Meneer K:)dootje en ik de viering van het Chinees Nieuwjaar hier in Goes. Dat was meteen de start van het Azië-jaar. De show op het plein voor de Mythe was erg leuk, maar niet te fotograferen. Het was een Leeuwendans. Mooi! 

De honderdduizendklapper wilde wel op de foto: 

Daarna hadden we een genoeglijke avond, eerst in de Mythe, vervolgens met een klein doch erg prettig gezelschap in Katoen. En we waren ook nog best keurig op tijd thuis! 

Een dag om te onthouden 🙂

InCoWriMo 2017

In februari is het weer zo ver: InCoWriMo.
International Correspondence Writing Month.

Vorig jaar deed ik ook mee, ik schreef er hier over.
Dit jaar ga ik het weer proberen. Elke dag van februari in elk geval één handgeschreven ‘iets’ (kaart, brief, briefje, etc.). En dat natuurlijk dan ook posten of bezorgen bij de geadresseerde. Want wat is er nou leuker dan handgeschreven post krijgen?

Wie doet er nog meer mee?

InCoWriMo

Wat?

InCoWriMo. Dat staat voor International Correspondence Writing Month.
Elk jaar in februari is het tijd voor de maand van de handgeschreven correspondentie. Het is de bedoeling dat je elke dag minimaal één handgeschreven kaart, brief, briefje of wat dan ook schrijft èn post of aflevert.

Als het je niet lukt om elke dag te schrijven dan kun je dat natuurlijk gewoon inhalen op andere dagen.
En als je niet genoeg hebt aan één brief per dag mag je er gerust (veel) meer schrijven.
Kom je er pas halverwege februari achter dat het InCoWriMo is en dat je eigenlijk graag mee wilt doen? Geen probleem, dan begin je gewoon op dat moment en haal je de ‘verloren dagen’ in.
Als je aan het einde van februari maar 29 (ja, we hebben een schrikkeljaar) brieven of kaarten of … geschreven hebt.

InCoWriMo dus.

Natuurlijk is er op sociale media vanalles over te vinden, althans, op Instagram dan toch. Ook op Twitter zag ik er al wat van voorbij komen.
Als je het leuk vindt je vorderingen te delen of te volgen wat anderen doen gebruik dan #InCoWriMo.

Met mijn postproject ligt het natuurlijk voor de hand dat ik ga proberen mee te doen met deze uitdaging!
Nu ga ik dus snel mijn brief van vandaag schrijven.
Mocht je het leuk vinden een brief van mij te ontvangen: stuur een mail aan k_dootje@me.com met je adres.

 

Post

Ongeveer een jaar geleden begon ik mijn postproject.

Ik nam me voor elke week een brief te schrijven, een heel jaar lang. Dat is me niet gelukt. Ik schreef behoorlijk wat brieven (en uitgebreide kaartjes, die telde ik ook mee), maar niet elke week. Ik heb niet eens precies de score bijgehouden. Mijn excuses aan de cijferfetisjisten onder jullie…

Sommige ontvangers van mijn schrijfsels schreven, soms zelfs met regelmaat, terug. Sommige niet.
Allemaal goed.

Zelf vind ik het nog steeds heerlijk om brieven te schrijven. En om post te krijgen. Ik ga dus gewoon door met mijn project.
Mijn streven? Meer brieven schrijven dan vorig jaar (lekker makkelijk K:)dootje, als je niet weet hoeveel je er geschreven hebt!) en nog meer mensen laten zien hoe leuk het is om brieven te krijgen en ook zelf te schrijven.

Waar ik zoal over schrijf? Boeken die ik lees, dingen die ik meemaak, gedachten die in mijn hoofd ronddwarrelen, noem maar op. Het hoeft allemaal niet ingewikkeld te zijn. Zoals ik al eerder schreef gaat het om de aandacht die je aan de ontvanger schenkt door de tijd te nemen om een brief te schrijven. Dat het schrijven en passant voor jezelf ook leuk is is natuurlijk mooi meegenomen!

Wie het leuk vindt om een brief te krijgen mag zijn adres mailen naar k_dootje@me.com!

Pic-post

 

Gisteren kreeg ik pic-post van de allerliefste Vrouw Haaksma. Een Heel Dikke Envelop. Met stempels erop. En hartjesplakband (nogal veel, om eerlijk te zijn).  

  Erin zat een heleboel leuks. En nog een gestempelde envelop.  

  Daarin zat een (verlate maar niet minder gezellige) verjaardagskaart.  

  En nu ben ik dus aan het borduren. Want ja, met cadeautjes moet je zo snel mogelijk gaan spelen.  

Natuurlijk laat ik het eindresultaat nog een keer zien. Het is verslavend… 

Dank je wel liefste Piccarella!