Achterbank

Een paar jaar geleden lieten we het terras achterin de tuin opnieuw straten en er een prieel overheen zetten. Vorig jaar is daar een afdak van gemaakt.

Een paar weken geleden kocht ik een hoekbank voor op het terras. Het in elkaar zetten was even gedoe, maar met hulp van mams en een boormachine werd het toch de bedoelde bank.

Hij moet nog wat verder in de hoek, maar dan moet het haardhout eerst verplaatst. Voorlopig staat de bank hier ook prima.

Tafeltje weer terug, struik uit de tuin erop: heerlijk!

En het uitzicht vanuit de nieuwe achterkamer is ook erg leuk:

Voor mijn verjaardag kreeg ik een tijdje geleden wolletjes in allerlei vrolijke kleurtjes. Ik had al bedacht dat dat een kussen voor de tuinbank werd voordat de bank er was, en was er ook alvast aan begonnen.

Gisteren haakte ik het af, vandaag het binnenkussen erin: tadaaa!

Inmiddels is de achterbank zo’n beetje mijn nieuwe woonplek geworden…

Tuinfakkels zijn héél gevaarlijk

We gingen barbecueën bij Lies en Yep op de volkstuin. Het was hoog tijd het seizoen daar te openen.

Het was fris, maar het uitzicht en het licht waren geweldig. Evenals het eten.

Toen de zon onderging koelde het nog wat verder af.

Lies en Yep beschikken op hun datsja nu over een riante villa*, dus zetten we de stoelen binnen en dronken we daar koffie.

De tuinfakkels bleven natuurlijk buiten.

Op enig moment ontwaarde Meneer K:)dootje gerommel bij de ingang van de datsja. Yep stoof naar buiten en kwam terug met een…

…politieagent. Die wat ongemakkelijk keek en stamelde: ‘o… … een túinfakkel… eh… de brandweer is onderweg….’

Hij wilde niks drinken, wél een legitimatiebewijs zien en toen weer snel terug het hele volkstuincomplex over naar zijn auto.

Op de p2000-meldingensite zagen we dat inderdaad de brandweer was gealarmeerd. Voor wat dus onze tuinfakkel bleek. Héél gevaarlijk, die dingen.

*echt waar. Lees maar eens een makelaarskrantje.

Lunch op de Datsja

Lies en Yep hebben sinds een paar weken een Datsja. Met een hoofdletter. 

Er is nog heel wat werk te verzetten en het driejarenplan is inmiddels in de maak. 

Dat betekent echter niet dat je er niet nu al heerlijk kunt zitten. Om te lunchen bijvoorbeeld. 

Dat deden Lies en ik vandaag dan ook. 

Een heerlijke salade die Lies van thuis had meegenomen met een versgeplukt toetje. Zonwarme aardbeien…. O….
Wat een leven.

Een kleine vakantie tussen het tuinieren (Lies) en klussen, huishouden en werken (ik) door. 

Sneeuw!

O!

Sneeuw!

Nog mooier met een zonnetje en niet zoveel wind, maar hier word ik toch ook al blij van. 

Ik deed ook iets wat ik al langer wilde doen: 

Ja, ik was het zelf. Duh… je dacht toch niet dat ik iemand anders zo gek kreeg? 

Roze frieten!

Eerder schreef ik over de oogst van de roze aardappels. 

Eerder deze week aten we de eerste Rozeval aardappeltjes, verwerkt in een ovenschotel. Niet zo fotogeniek, met room erbij en nog zo wat. Ze waren wel erg lekker. 

Vandaag oogstte ik Al onze worteltjes:  

 Niet zo’n grote oogst dus. Gelukkig lagen er nog wat gekochte wortels en oogstte ik nog een courgette waar ik salade van kon maken. Zo hadden we toch een fatsoenlijke hoeveelheid groente per persoon. 

Bij de wortels zouden we schnitzels en aardappels eten. Maar schnitzels vragen eigenlijk wel een beetje om friet. Toch? Dus dat maakte ik. 

  Ongeschild. Dat spreekt. Mooi hè?
Eenmaal gefrituurd is de kleur wel minder fel, maar nog steeds roze:  

 Ik vind het leuk.