Loes

Inmiddels twee jaar geleden haalden we Joep uit het asiel. Na veeeeeeeeel geduld is hij inmiddels helemaal gewend. Nou ja, helemaal is wel wat te inclusief misschien. Hij is aan ons, aan het huis, de omgeving en mijn moeder gewend. En hij is dikke vrienden met buurpoes Spikkel.

Samen eten, als Spikkel zijn kans schoon ziet.

Visite (van de menselijke soort) vindt hij daarentegen Eng. Werklui ook.

Maar hij is ontzettend lief en heeft een heel blij karakter. De enkele keer dat hij vervelend is, en dan niet meer dan een beetje, is als hij wel heel lang op zijn ontbijt moet wachten. Lees: meer dan een uur na zijn gebruikelijke etenstijd.

Twee jaar geleden had niemand voorspeld dat Joep zo een hele avond kan doorbrengen.

Omdat Joep andere katten zo leuk vindt, en omdat er in het asiel nog zoveel katten zitten die ook een fijn thuis verdienen, gingen we kijken voor een vriend(innet)je voor Joep.

Dat lijkt nu vrij simpel, maar daar ging een vrij lange periode van twijfel aan de zijde van Meneer K:)dootje aan vooraf. Die zag zichzelf al de hele dag butleren met deuren en dergelijke. En hij zou het zielig vinden voor Joep als die het niet leuk vond. Uiteindelijk trok Ginny* hem, samen met de mevrouw van het asiel over de streep. Ginny door zich door haar baasjes te laten fotograferen, de mevrouw van het asiel door te vertellen dat ze dacht dat Joep het leuk zou vinden.

Afijn, we maakten een afspraak, gingen erheen en kwamen thuis met Loes.

Joep vond dat érg interessant.

Loes wist wat haar te doen stond: dezelfde middag lag ze al bij Meneer op zijn bureau om te ‘helpen’ werken. En ze klom op zijn schouder om mee te kunnen lezen op zijn scherm. Meneer was verkocht, voor zover nog nodig.

Loes had al snel het hele huis verkend en lag overal en nergens compleet op haar gemak: ‘ik woon hier dus’. Binnen een paar dagen aangevuld met verontwaardigde blikken als ze niet naar buiten mocht. Wat ze van Joep vond… Oordeel uitgesteld.

Hoezo ‘je mag niet op bed, Loes’?

Joep vond, en vindt, Loes ontzettend interessant. Hij wil heel graag bij haar komen en aan haar gezicht ruiken, wat hij ook bij zijn vriend Spikkel doet. Dan miauwt hij even en rauzen ze daarna samen door de tuin. Of liggen ze op de tuinbank. Of verdwijnen ze naar zolder, waarbij wij het inmiddels opgegeven hebben dat te proberen te voorkomen.

Maar ja, Loes… is in tegenstelling tot Joep nergens bang van. Behalve van Joep. Zodra ze hem ziet, wordt ze heeeeeel voorzichtig en kruipt ze weg. Wel zo dat ze hem in de gaten kan houden. Maar verdekt opgesteld. En als Joep echt te dichtbij komt, schiet ze ervandoor. Naar haar Joepvrije-zone, bovenop de kast. Daar mag Joep niet komen.

Joep is in de buurt, ik weet het zéker.

Maar we houden stug vol. Ze is al gestopt met grommen naar Joep, blaast ook (bijna) niet meer naar hem en Joep blijft nog steeds even nieuwsgierig toenadering zoeken. Een van de eerste dagen konden ze samen op de bank, dat komt vast wel weer terug.

Tot die tijd vermaken we ons prima met de capriolen die ze uithaalt (Loes is een enorme speelpoes) en de houdingen waarin ze kan slapen.

*Ginny: de kitten die mijn broer en schoonzus uit het asiel haalden.

Meneer en Joep in de tuin

Meneer K:)dootje pootte aardappeltjes. Joep groef ze op om te kijken of het goed ging.

Meneer bedekte de aardappeltjes opnieuw. Joep groef ze weer op.

Meneer bedekte ze en bedacht allerlei constructies om te voorkomen dat Joep ze opgroef. Joep testte de constructies.

Uiteindelijk heeft meneer gewonnen.

Vandaag oogstte Meneer de aardappeltjes die ‘negen wekers’ schijnen te heten.

Uiteraard heeft Joep geholpen bij het oogsten. En heeft hij op de geoogste aardappels gepast terwijl ze lagen te drogen.

Een jaar later

Vier januari vorig jaar haalde ik Joep op bij de lieve mensen van het asiel. Zonder onze Groentekat was het huis zó leeg, dat hielden we niet lang vol.

Joep kroop, nadat hij verschillende andere verstopplekken geprobeerd had, achter de vriezer in de bijkeuken en woonde daar vier maanden. Hij kwam wel af en toe voorzichtig kijken, maar pfoe, wat was dát eng allemaal. Het leverde hem z’n eigen hashtag op Instagram op: #joepdeverstopkater

Na een tijdje liet hij zich wel aaien, achter zijn vriezer (tranen in mijn ogen hoor, toen hij dat voor het eerst toeliet) en spínnen dat hij deed!

Inmiddels is hij aardig gewend aan ons. Aaien is nog steeds een van z’n hobbies, al durft hij daarvoor nog steeds niet op schoot te komen. Verder is hij buiten erg in zijn element en heeft hij twee vrienden waarmee hij in de tuin speelt. Spelen met ons is ook leuk, voetballen of een touwtje vangen zijn soms heel erg nodig.

En hoewel hij nog niet op schoot durft, komt hij wel gezellig mee werken op kantoor. Zolang ik niet aan het bellen ben, gaat het goed.

‘s Nachts zijn we overigens helemaal niet meer eng, denken we. Hij slaapt graag bij mij op bed, soms zelfs bovenop me. Omdat hij daarbij dan echt heel hard spint, is dat voor mijn nachtrust soms wat minder. Maar gezellig is het wel. 😊

Dierenarts

Joep moest voor de apk naar de dierenarts.

Het was voor het eerst sinds hij bij ons woont dat hij ergens mee naartoe moest, dus we waren heel benieuwd hoe dat zou gaan.

Nou, het in het reismandje doen ging soepel. Het autorijden ook, al vond hij het duidelijk Niet Leuk. De dierenarts was ook nog niet zo heel eng.

Maar toen!

Toen wilde die beste man Joep UIT Z’N KOOITJE HALEN! EN ONDERZOEKEN ENZO!

Nou, de korte samenvatting is: Joep vond van niet.

De lange versie: Joep schoot ervandoor en zat in twee sprongen vanaf de behandeltafel bovenop het rek met de voorraad diervoeding. Hij zocht daar naarstig naar de uitgang van de spreekkamer, maar vond die niet. Ook niet achter de blikjes kattenvoer. Of de zakken hondenvoer.

Hij probeerde het bureau, maar dat bleek ook geen uitgang. De bovenkant van de dossierkast evenmin. En passant voorzag hij nog wat papieren van een poottekening.

Uiteindelijk kregen dierenarts en assistente Joep weer te pakken en ook nog in zijn kooitje. Joep vond wederom van niet, duwde het deurtje eruit en probeerde nog wat plekken van de spreekkamer waar hij eerder niet goed gekeken had.

Wederom wonnen uiteindelijk de assistente en de dierenarts. En werd Joep in een steviger kooitje gezet. Daar kreeg hij z’n inentingen. Het onderzoeken ging, heel gek, niet door…

Joep was inmiddels over z’n toeren, uiteraard, echt sneu om te zien.

Gauw naar huis, waar hij na een korte aarzeling vanuit het kooitje linea recta naar z’n veilige plek rende: achter de wasmachine en de vriezer in de bijkeuken…

Daar heeft hij een flinke poos nodig gehad om weer bij te komen. Dát was echt Heel Spannend!

Gelukkig lag hij ‘s avonds al weer in zijn nestje in de woonkamer. Maar ‘s nachts moest hij duidelijk nog troost komen zoeken. Waar hij normaal ergens halverwege de nacht op mijn bed komt liggen, meestal tegen m’n benen aan, kroop hij nu heel hard spinnend tussen mijn hoofd en m’n schouder en moest z’n pootje af en toe op m’n wang. Dat sliep toch net iets minder comfortabel, hoe lief het ook was…

Inmiddels lijkt hij het weer vergeten, maar of dat echt zo is, zien we volgend jaar, bij ronde twee…

Niet (echt) meer verstopt

Joep is nog steeds druk bezig met wennen. Wennen aan mensen dan, want met katten, huis en buiten heeft hij weinig problemen.

Mensen zijn spannend. En toch ook wel interessant. En soms niet zo eng. Als ze niet bewegen, of doen alsof je er niet bent, of als ze liggen. Dan valt het ook goed mee.

Ik zie niemand, hoor!

Dat mensen minder spannend zijn als ze liggen, betekent dat Joep dan wel op zijn gemakje dichtbij komt, en er gezellig bij gaat liggen. Ik word inmiddels vrijwel elke ochtend wakker geronkt omdat hij naast mijn kussen ligt.

Zodra ik misschien een oog begin open te doen, moet er geaaid worden. En vindt hij het heerlijk om tegen mijn arm aan te gaan liggen. Of er bovenop, waar hij dan toch wel weer van schrikt, zodat hij zich omdraait.

En hij, vanmorgen in elk geval, van het bed valt en zich vast moet grijpen met z’n nagels. Dat leverde mij vanmorgen de eerste verwonding door Joep toegebracht op: een van de dingen waaraan hij zich vastgreep was mijn arm. Au.

Gelukkig liet hij meteen los en ging hij weer terug liggen. Hij heeft zelfs even geprobeerd echt tegen me aan te gaan liggen (warm!!), maar dat was toch nog net te eng.

We komen er wel, Joep en wij.