Vanmorgen liep ik voor het eerst sinds het voorjaar mijn wandelrondje weer eens. Tjonge, wat was er veel veranderd.
De bramen zijn rijp, de mais staat hoog, de bomen vol in het blad.
Wat blijft is dat het ontzettend mooi is. En rustig, vooral geluiden uit de natuur en af en toe wat geluid van een mens. Iemand die een heg knipt. Een boer die voorbij rijdt in de verte. Maar vooral fluitende vogels, ruisende bomen, een duif die opvliegt, ‘iets’ dat in de struiken ritselt. Heerlijk.
Natuurlijk zag ik heel veel moois. Veel teveel om te laten zien. Het is veel fijner om om je heen te kijken dan steeds foto’s te maken. Ik maakte er toch een paar:
Verschillende paddestoelen.
Een paard met een capuchontrui.
Graanakker met ruitjespatroon.
Wat jammer toch dat wandelen geen baan is. (Dat geldt ook voor boeken lezen trouwens.)
Gisteravond kwamen we terug thuis na drie weken vakantie op Karel (verslag volgt).
We ruimden nog wat op en stopten een was in de machine en toen was het tijd om te gaan slapen. Meer dan de gang, keuken, bijkeuken en slaapkamer zag ik dan ook niet.
Vanmorgen, na mijn rondje hardlopen, liep ik even de tuin in.
Whoa!
Daar was wel wat te doen, zacht uitgedrukt. Meteen maar de snoeischaar gepakt en het prieel en terras ontzet van de pompoen. En de conifeer, vijg, budleia, lelie en het tuinhuis van de buren stellen ook wel prijs op hun privacy, dus daar weefde ik de pompoen maar uit.
Er groeien nu al vijf grote pompoenen aan de plant, dat is voor ons voorlopig wel genoeg. Aan de plant zitten nog de nodige bloemen, dus misschien krijgen we nog wel meer pompoenen. In dat geval gaan we daar denk ik adoptie-ouders voor zoeken. In elk geval heeft de plant nu weer een béétje een normale grootte.
Ook de braam was erg enthousiast gegroeid. Die kreeg dus ook een knipbeurt. Toen bleek dat onze groencontainer al vol was en de composthoop onbereikbaar, dus eerst maar douchen en aan het werk.
Vanmiddag was er weer even tijd om de tuin in te gaan. Ik leende een groencontainer en ruimde eerst al het snoeisel van de pompoen en braam op. Daarna ruimde ik de restanten van de erwtjes en het rekje op. Meteen ook maar even de munt en de citroenmelisse gesnoeid, dan ruikt de groencontainer ook lekker fris.
Tja, en omdat ik toch bezig was kon ik ook nog wel een deel van de aardappels rooien. De Roseval en de Franceline waren er klaar voor.
Deze zijn uit een paar ‘vergeten’ aardappeltjes van vorig jaar. Best nog een leuk oogstje zo.
Dit is de oogst van vijf (of zes?) pootaardappels die ik van een vriendin kreeg. We kunnen dus even vooruit. En dat terwijl de Vitelotte Noir nog in de grond zit.
Nu is ook de tweede groencontainer vol. Gelukkig worden ze morgen geleegd, dan kan ik weer verder in de tuin. Een beetje schoffelen en nog wat meer snoeien zullen geen kwaad kunnen…
Al een paar dagen regent het hier een groot deel van de dag. Ik vind die grijze dagen nogal somber, maar de tuin vindt het helemaal geweldig. Alles ontploft bijna, zo snel groeit het.
Met al die regen kom ik niet zoveel in de tuin maar vanavond was het lekker droog en kon ik de ‘schade’ opnemen. Oef! Dat wordt dooreten.
De pompoen neemt de ruimte. Ergens ertussen groeien nog twee selderieknollen. De aardappels zijn in elk geval boven de grond flink op dreef. Hopelijk doen ze onder de grond net zo hard hun best. Bietjes. Erwtjes. Die aten we vanavond, eigenlijk waren ze al aan de grote kant. Maar toch lekker. Weer een handje framboosjes.
De worteltjes zijn aan een inhaalslag bezig en de vijgen zijn met héél veel maar nog niet rijp. De courgette lijkt het na een karige start nu ook goed naar zijn zin te hebben. De braam is vastbesloten in één seizoen weer net zo groot te worden als hij was voordat hij tot de grond afgeknipt werd in verband met de nieuwe schutting, maar dat gaat ten koste van de bramen zelf. Volgend jaar hopelijk weer.
Hoewel je nu natuurlijk in één oogopslag kunt zien wat wat is, is dat niet altijd het geval. De afgelopen weken maakte ik daarom bordjes voor in de tuin. Die kleine groene plastic stekertjes raak ik altijd kwijt. Ik ga er eens op staan, of ik schoffel ze weg. Of meer van dat soort handigs.
Ik vond niks anders naar mijn zin en zaagde daarom maar een plaat triplex in stukken. Grondverven, lakken, schoolbordverf. Klaar.
Ok, dat klinkt een stuk sneller dan het in werkelijkheid ging.
Ik maakte er 15, dus ik kan even vooruit.
Het staat wel gezellig toch, die roze bordjes tussen het groen?
Huh? Wat?
Dinsdagochtend hoor ik een hoop lawaai van buiten komen. Veel ZZZZZZ! en af en toe een tik tegen het raam. Als ik opkijk zie ik bijen. VEEL bijen.
(klik op de foto voor een vergroting, dan zie je ze wel)
Ik ga buiten kijken, want het ziet ernaar uit dat ze ergens hier vlakbij neer willen strijken.
Dat klopt. In de heg in onze voortuin om precies te zijn. Niet de beste plek voor een bijenzwerm om te willen wonen, als je het mij vraagt. Maar ja, mij werd niets gevraagd.
De buren komen ook kijken. Ook zij zijn niet zo gelukkig met de keuze van de bijen. Nieuwe buren zijn leuk, maar dit zijn er wel erg veel tegelijk. En ze maken nogal kabaal.
Omdat de bijen niet van plan zijn uit zichzelf weer te verhuizen ga ik een uit-heg-zetting regelen. Een imker bellen dus. Op internet zoeken naar een imker in Goes levert niet zoveel op. Zoeken op ‘Honing Goes’ levert wel wat op. Een imker met de toepasselijke naam Jan Honing. Zelf heeft hij geen plek meer in zijn kasten, maar hij snort een collega-imker voor me op en die wil de zwerm wel komen halen.
Intussen hebben de bijen het zich gemakkelijk gemaakt in mijn heg.
De imker, Henk van der Scheer, arriveert met zijn vangkast.
Daarin heeft hij zes ramen, waarvan er twee al door een ander bijenvolk zijn opgebouwd met raten. Die maakt hij eerst nat, zodat de geur beter verspreid wordt.
Daarna schudt hij de bijen uit de heg in een emmer.
En kiept hij ze op de bijenkast.
Dekseltje erop en deze bijen zitten binnen.
Als de koningin ook al in de kast zit zullen de andere bijen ook de kast in willen. Omdat er nog een aanzienlijk deel van de zwerm (een kleintje volgens de imker, zo’n 5000 bijen) in de heg is blijven plakken schudt hij die er nog uit en giet ze voor de kast. Ze beginnen meteen naar binnen te kruipen, dus het is vrijwel zeker dat de koningin al in de kast zit.
De bijen die nog voor de kast zitten steken hun achterlijf in de lucht en wapperen met hun vleugels. Zo verspreiden ze de geur van hun koningin zodat de andere bijen van de zwerm weten waar ze moeten zijn.
De bijen zullen in de loop van de dag allemaal de kast opzoeken, ook de nog rondvliegende exemplaren. Tegen de tijd dat het donker wordt zitten de meesten binnen en komt de imker de kast weer ophalen, zo vertelt hij.
Deze bijen zijn kennelijk erg braaf, ze zitten ’s middags al vrijwel allemaal binnen. ’s Avonds heeft meneer Van der Scheer de kast weer opgehaald en de bijen verhuisd naar hun nieuwe stek.
Overigens zouden de bijen na een dag of drie vanzelf weer uit de heg zijn vertrokken. Als bijen gaan zwermen hebben ze namelijk een voorraadje voedsel mee dat toereikend is voor ongeveer drie dagen. Na die tijd moeten ze dus weer op zoek naar eten.
Hoewel het niet echt handig is, een bijenvolk in de voortuin, vond ik het ook wel weer jammer dat ze weg waren. Ik vind het wel fascinerend, zo’n bijenvolk. Ze functioneren met zijn vijfduizenden eigenlijk als één individu.
Deze bijen zullen samen met een of meerdere andere volken een grote zwerm gaan vormen, zo’n 60.000 bijen. Daarvoor voegt de imker ze samen in een kast en haalt hij de koninginnen weg totdat er nog één koningin per kast overblijft.
De bijen gaan ergens hier in de buurt, waar wel ruimte is, wonen. Hopelijk hebben ze het daar naar hun zin.
Meneer Van der Scheer, bedankt voor het ophalen van de bijen en voor alle informatie!
Vanmorgen groot alarm in de achtertuin. Vader merel was in paniek.
En helaas terecht.
Waarschijnlijk in een samenwerking tussen een buurkat en de zilvermeeuw (ja, echt) die ik in de achtertuin zag is het nest dat in de druif zat omgekiept en leeggehaald.
Toen we de Bibliotheektoren in Leuven bezochten keken we natuurlijk ook even rond in de openbare gedeelten van de rest van het gebouw.
In de hal was een kleine tentoonstelling van oude boeken en documenten. In één van de vitrines lagen een paar Albums Amicorum (mijn hersens kraken nog over het Latijnse meervoud…).
Een Album Amicorum is een soort vriendenboek, de voorloper van het poëzie-album:
Leuven heeft ook een mooie pennenwinkel: Arteel Pennenhuis. Echt een walhalla voor een pennenfetisjist zoals ik. En niet alleen pennen, maar ook allerlei mooie kantoorbenodigdheden. En tassen. En opschrijfboekjes. Zei ik al dat ze mooie notitieboekjes hadden?
Afijn, we gingen er natuurlijk naar binnen. En we keken. Nou ja, ik keek. En nog eens. En nog meer.
De volgende dag gingen we terug. Want ja, pennen… Deze keer probeerde ik er een paar. En ik kocht er een. Ja, één. Budgettair was dat nog enigszins verantwoord. Ik kocht ook een boekje (natuurlijk) en inkt. Je bent fetisjist of niet, toch?
En dan nu de excuses waarom ik een pen en een boekje moest kopen.
De pen:
Een nieuw model van Cross. Hoef ik niet verder toe te lichten toch?
Het boekje:
Natuurlijk heb ik al notitieboekjes. Maar deze nog niet. En vertelde ik daarnet niet over het Album Amicorum? Dat leek me nou een mooie bestemming voor dit boekje. Goed excuus, toch?
Inmiddels hebben al een paar mensen wat in mijn boekje geschreven. Brr wist niet wat te schrijven. Daarom verraste hij me met dit schitterende op maat gemaakte doosje voor het boekje:
Heel glad afgewerkt en met afgeronde randjes en hoekjes.
Vandaag maakte Janet van Bags by-J een sluiting voor het doosje.
Het doosje gaat niet mee als het boekje op reis gaat, ik bewaar het er thuis in. Anders gaat het misschien stuk, dat is zonde!
En nu dus zien dat ik mijn Album Amicorum vol krijg!
Toen Meneer K:)dootje en ik een paar weken geleden aan de mast van Karel aan het klussen waren vond ik op het barbecueveld op de haven een merel-ei. Of een lijster-ei.
Aangevreten helaas.
Ongeveer een week geleden zag ik een vogel af en aan de druif in onze tuin in vliegen. Ik ging kijken en zag een pluk gras hangen.
Inmiddels is het een heel nest geworden.
Er zit nu ook een vogel op. Ik kan niet goed zien of het mevrouw merel is of een zanglijster, daarvoor zit ze te goed verstopt.
Als je goed kijkt zie je haar staart en een oogje. Wie hieraan kan zien wat het is mag het zeggen.
Het zal vast niet dezelfde vogel zijn als degene die op de haven een ei geroofd zag worden. Maar een tweede leg zal het wel zijn. Hopelijk blijven de katten, inclusief Groentekat, een beetje uit de buurt!
Met enige vertraging (oeps…) het laatste stukje van ons weekendje Leuven.
Zaterdagochtend begint weer met een heerlijk ontbijt. Daarna willen we graag de Sint Pieterskerk gaan bekijken. Gisteren konden we er niet verder dan tot het doksaal in, er was een mis waarin nieuwe misdienaars werden geïnstalleerd. Achter het doksaal, in de koorkerk en de kapellen, bevindt zich de schatkamer van de Sint Pieterskerk. Daar hangen verschillende schilderijen, zijn beelden te zien en staan andere kerkelijke schatten in vitrines.
Ook staat daar de sacramentstoren, geschonken door een van de gildes van de stad. Een geweldig gotisch bouwwerk, een kerktoren in de kerk. Heel gedetailleerd uitgewerkt.*
Na het bezoek aan de kerk drinken we nog een keer koffie bij fout-tea-four. Dat was gisteren immers goed bevallen.
Daarna gaan we de auto ophalen bij het hotel. Die mochten we daar gelukkig laten staan, ook al hadden we al uitgecheckt. Heel vriendelijk!
Het plan is via de Abdij van Tongerlo terug naar huis te rijden. Het avontuur zit erin dat we geen gedetailleerde kaart hebben dus of het plan daadwerkelijk tot uitvoer gaat komen is nog een beetje een vraag.
Gelukkig blijken ons richtingsgevoel en (beperkte) kennis van de topografie van België voldoende om de abdij te vinden! We hebben misschien niet de kortste route gevolgd, maar dat geeft niks.
We ontdekken dat de abdij pas over ongeveer een uur open gaat. En dat we bij de abdij zelf niet kunnen lunchen, hoewel dat wel aangegeven staat. We lopen (door de miezerregen die inmiddels al een tijdje valt) terug naar de auto en rijden het dorp weer een stukje in. Langs de weg naar de abdij hebben we namelijk een aantal horecagelegenheden gezien, waaronder een snackbar. En nu we toch in België zijn kunnen we mooi dè delicatesse hier voor de lunch gebruiken.
Echte Belgische frietjes met tartaarsaus.
Na de lunch is het gelukkig weer droog.
We rijden terug naar de abdij en lopen eerst een rondje over het binnenterrein. Het complex bestaat uit veel verschillende gebouwen, allemaal uit een andere tijd en in een andere stijl. Toch is het ook een geheel.
De kerk is heel sereen met bijzondere spreekgestoeltes en een mooi Mariabeeld boven de entree. Er is behalve de organist en wij tweeën verder niemand in de kerk. Het orgelspel vult de ruimte helemaal, een bijzondere sfeer.
Bij de abdij is ook het Da Vinci-museum. Daar is een kopie van Het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci te zien. Geschilderd door Andrea di Bartoli Solario en naar verluidt heeft Da Vinci zelf de gezichten van Jezus en Johannes geschilderd. We mogen er geen foto’s maken dus om het te zien zullen jullie zelf moeten gaan kijken. Dat is absoluut de moeite waard! Het schilderij (anders dan het origineel is dit geen muurschildering maar een doek) is helemaal gerestaureerd en toont veel detail. De geluidsband met uitleg die wordt afgespeeld is erg informatief.
We lopen via het tuinhuisje en de overdekte tuingang terug naar de auto. De abdij was zeker ons avontuur op de Belgische wegen waard!
‘Toegang voor vrienden
Vijanden geen toegang’
*Tot mijn schande maakte ik vrijwel geen foto’s in de kerk. Als ik de foto’s van mams heb gekregen zal ik proberen het goed te maken en wat plaatjes toe te voegen. Dat is de kerk wel waard! Ook van de Abdij volgen dan nog wat foto’s.
Vandaag fietsten Meneer K:)dootje en ik samen met 8 vrienden en vriendinnen van mijn serviceclub (en nog 4500 anderen) de Delta Ride for the roses.
We reden 50 km en het was mooi. Mooi weer, mooi doel, mooi om zoveel mensen te zien die zich voor datzelfde doel inzetten. De stevige wind die we een groot deel van de tweede helft van de route tegen hadden maakte het daadwerkelijk sportief.
Afgelopen zaterdag gingen we met Mr en Mrs RoodRunner bij Brr, Npzss, neef D en nichtje N baarbekuwen. Alweer ja.
Het was vreselijk gezellig en reuze lekker.
Na het eten had Mr RoodRunner nog een probleem dat we moesten oplossen.
Twee weken geleden had Mrs RoodRunner pech met hun auto. Ergens midden tussen verweg en bijna thuis. Erg onhandig, zo’n tweehonderd km vanaf beide bestemmingen. Afijn. De auto kreeg een tijdelijk logeeradres, Mrs RoodRunner werd gerepatrieerd en er werd een auto geleend voor het autoloze tijdperk.
In die (van de moeder van Mr RoodRunner) geleende auto lag een cd. Met de naam van de zus van Mr RoodRunner erop. Samengesteld door hun beider broer (dj. Volgt u het nog?).
De cd bevat allerlei Nederlandstaligs. Liedjes vooral. Eén liedje intrigeerde Mr RoodRunner nogal. Hij wist niet van wie het was, dus of wij konden helpen dat uit te zoeken. Dat hebben we geweten.
Eerst duurde het een tijd voordat Brr de computer zo ver kreeg dat hij de cd wilde afspelen. Daarna was het zo voor elkaar: de telefoon van Brr herkende het nummer toen het werd afgespeeld. Het bleek ‘De lucht was blauw’ van Wesly Bronkhorst te zijn.
Brr zocht iets verder en vond de Official Video van het liedje. Hij begon hem te bekijken. Vertrok zijn gezicht al na een paar seconden. En vertelde ons dat we dit écht, maar dan ook écht móesten zien.
Dus zette hij het filmpje op het tv-scherm. O jongens…
Zei ik vorige week dat we foute clips keken? Dat had ik te vroeg gezegd.
De tránen rolden ons over de wangen. Buikpijn. Sorry Wesly…
Ik kan niet anders dan jullie aanraden de clip te bekijken. Geen warme drank (of überhaupt een vol glas) in je hand houden als je gaat kijken. Ook niks breekbaars.
Verschillende paddestoelen. 
Een paard met een capuchontrui.
Graanakker met ruitjespatroon. 
