Nieuwe zaag

Tweede kerstdag hadden we het onder andere over wilgen knotten en takken zagen. Lies vertelde over de beugelzaag die ze daarvoor gebruikte, en de avonturen bij de eerdere aanschaf van een nieuw zaagblad daarvoor. Toen ter sprake kwam dat Meneer K:)dootje naar de Welkoop wilde om de collectie werkschoenen te bestuderen, spraken we af dat we een zaagblad zouden kopen voor Lies. We kregen het oude blad mee.

Tot nu toe zaagde ik het kachelhout met de schrobzaag. Die is eigenlijk voor jong / vers hout. Toen we het over de beugelzaag van Lies hadden, meldde Meneer dat wij óók een beugelzaag hadden. Maar dat daarvoor dan wel ook een nieuw blad gekocht zou moeten worden.

Ik wist niet van het bestaan van onze beugelzaag (…), maar toen Meneer hem me de volgende dag liet zien, besloten we dat de aanschaf van een nieuwe een goede investering zou zijn. Niet vanwege de staat van de oude, die was prima. Maar vanwege het feit dat ik eerst op krachttraining zou moeten om die zaag een beetje lekker en vooral wat langer achter elkaar te kunnen hanteren.

Met een zaagblad in kerststerrenpapier en vol goede moed togen Meneer en ik naar de Welkoop. Ik bleek er nog nooit geweest te zijn, en dat is misschien maar goed ook. Het is een hebberig makende winkel voor tuiniers.

Gelukkig bleken het gewenste zaagblad én het goede formaat beugelzaag voorradig. En vond ik nieuwe roze tuinhandschoenen. En een nieuwe deurmat voor bij de achterdeur, waar Joep niet meer lángs kan lopen of overheen kan springen met z’n modderpootjes (ik gok op in elk geval twee min of meer schone pootjes bij binnenkomst). En nieuwe klompen die aan de grote kant maar daardoor wel breed genoeg zijn.

Ik had niet eerder sjiek versierde klompen

Vandaag zaagde ik, met de nieuwe zaag, de rest van de stapel meters van de tuin.

Op
Aangevuld

Ter vergelijking nog de oude en de nieuwe beugelzaag

De nieuwe (donkeroranje) heeft een zaagblad van ca 53 cm

O ja, en Meneer vond ook nieuwe werkschoenen. Daar was het immers om begonnen.

Christmaspudding

Een relatief recente kersttraditie is dineren op de volkstuin op tweede kerstdag. Dat is natuurlijk geen uitgebreid zes-gangen-drie-sterren-diner, maar met de barbecue, houtkachel en klein gaspitje komen we toch een heel eind.

Dit jaar hadden we een uitgebreide kaasplank bij de borrel, daarna een heerlijke visfilet van de barbecue met op de kachel opgewarmde latkes en een koolsalade. Het toetje brachten we mee uit Engeland:

Christmaspudding met snowball curd

De pudding, de kleinste die we konden vinden want ‘machtig is nog zacht uitgedrukt’, moest garen/opwarmen door hem een half uur te stomen. Enter houtkachel.

Het duurde iets langer dan een half uur, omdat het wat tijd kostte voordat het water kookte (dat kán ermee te maken hebben dat het water een aanvangstemperatuur van net boven nul had…), maar we hadden de tijd.

Het werd een heel keurig, schattig puddinkje.

En geportioneerd, met de curd erbij, een zeer aangenaam en beschaafd kerstwaardig toetje.

Het was dan wel een van de koudste kersten die we tot nu toe op de tuin hebben gevierd, maar zeker weer een heel warme. Met maar een klein beetje hulp van thermo-ondergoed ;).

Kachelhout

Op de volkstuin* staat een aantal knotwilgen. Daar komen elk jaar de nodige takken vanaf, die Lies in meters portioneert. En een deel ervan nog wat kleiner, voor de kachel in het tuinhuis. Of de kachel bij hen thuis.

Een deel van de meters ligt echter de volgende winter nog in het houthok op de tuin, een beetje in de weg voor de volgende jaargang meters. Nou ben ik wel een beetje een pyromaan (erfelijk belast. Mijn beide opa’s stookten erop los als ze de kans kregen), dus Lies weet inmiddels in welke richting ze haar hulpkreet (lokroep?) moet richten.

Vandaag haalden Meneer en ik de lichting ‘restant 2024’ op. Drie kruiwagens, een kofferbak.

Omdat het nu mooi weer is, omdat ik tijd had, en koe en horens, toog ik aan de zaag.

Resultaat:

Het lege deel van een van de houtkasten is weer aardig gevuld.

En de stapel is alvast de helft kleiner. en mijn stappenteller denkt dat ik heeeeeeel veel stapjes heb gezet.

*Van Yep en Lies, maar dat ga ik er niet meer steeds bij zetten…

Voedseldroger

Het was dit jaar een heel goed appeljaar. Van Lies kregen we dan ook een flinke zak appels uit de tuin. We hebben er heerlijk van gegeten, maar konden ze niet allemaal op voordat ze slecht zouden worden. Ik leende daarom de voedseldroger van Lies, en maakte een flinke hoeveelheid gedroogde stukjes appel, en wat gedroogde schijfjes appel. Nu kunnen we de hele winter appel blijven eten.

De voedseldroger ging daarna weer terug naar Lies, want die had ook het een en ander te drogen.

Afgelopen jaren leende ik wel vaker de droger van Lies, en dat beviel altijd goed. Alleen het heen en weer verhuizen wat minder. Ik kocht mijzelf deze week zelf een droger. Eenvoudig model, bij Lidl. Vrijdag werd hij bezorgd en ik wilde er natuurlijk meteen mee spelen.

Ik maakte gedroogde gember, voor thee (bijvoorbeeld). Dat ging prima.

Dus nu droog ik winterwortel, om te snacken. En heb ik al een hele lijst met dingen die ik zou willen drogen…

Uitplanten

De basilicum was inmiddels zo groot en sterk gegroeid in het kas(t)je dat de plantjes konden worden uitgeplant. Daarvoor moest ik eerst een paar fikse regenbuien simuleren. Het alternatief was een betonboor geweest… Gelukkig waren de regentonnen nog niet leeg.

De gekregen tomatenplantjes waren alledrie ook flink gegroeid, dus die mochten in hun definitieve pot.

De grote pot achter de tomaten is de bak waarin we aardappelen kweken. Steeds als de plantjes boven de grond komen, doen we er grond bij. De bak is inmiddels bijna vol, ik hoop dat we veel aardappelen krijgen zo!

De pompoenen mochten van hun kweekpotje in een groter potje.

Nu nog bedenken waar we ze straks kunnen zetten. Zes planten is wel een beetje veel voor onze tuin…

Tuin

Afgelopen jaren bedacht ik wel vanalles in de tuin te willen doen, maar lichamelijke dingen en het weer zorgden dat het voornamelijk bij ideeë bleef. Dit jaar deed ik wél al vanalles.

Dit voorjaar plantte ik nog een doosje End Polio Now-tulpenbollen die over waren na onze clubactie, en die bloeien nu nog schitterend:

We kregen van Lies en Yep een paar overgebleven pootaardappeltjes en daarmee experimenteer ik in een (grote) pot.

Elke keer dat er een plantje boven de grond komt, vul ik de pot bij. Dat is op dit moment elke dag…

Toen we de grote pot kochten bij het tuincentrum, zag ik een kas(t)je. Meneer K_dootje was nog niet helemaal overtuigd, maar toen bij thuis meten bleek dat het op een keurig plekje zou passen ben ik het alsnog gaan kopen.

Ik vind het helemaal leuk! Er staan nu basilicumplantjes in (ik bevrijdde de plantjes uit een potje van de supermarkt), ik zaaide pompoen en courgette en kreeg twee tomatenplantjes.

De basilicum staat bij te komen.

Natuurlijk deed ik ook allerlei onderhoudswerk, zoals het weghalen van het loof en de uitgebloeide bloemen van héél veel wilde hyacinthen (bijna een groene container vol, en de andere helft van de tuin moet nog) en onkruid en ik snoeide hier en daar nog wat en plantte nieuwe aardbeienplantjes.

Een ander klusje dat al een tijdje op mijn lijstje stond: de tuintafel schuren.

Dat was best hard nodig…

Na drie keer schuren is hij weer een stuk frisser, en vooral ook gladder. De stoelen moeten nog een keer.

Nu de ‘koude bak’ weer onkruid‘vrij’ is kon ik er een laagje compost in strooien. En daarna mijn gekochte slaplantjes erin zetten.

Met twee slakkenvallen erbij en zeer regelmatige patrouille hoop ik dat we de kans krijgen de sla zélf op te eten.

Vandaag ruimde ik het achterbankterras op. Dat betekent vooral veel stof, droge bladeren, dode beestjes en spinnenwebben (het is overdekt).

Nu kunnen we er tenminste weer zitten. De kussens moeten nog even verder drogen na hun wasbeurt, gelukkig gaat dat snel met dit weer!

Joep vindt er iets van. Geen idee wat.

Had ik al gezegd dat alles er zo mooi uit gaat zien?

Er is nog genoeg te doen, maar het is nu weer zo fijn om in de tuin te zijn!

Al was het alleen maar om de aardbeien rijp te kijken…

Noten jagen

Als kind was ik al gek op het verzamelen van eikels, kastanjes, blaadjes, takjes, beukenootjes en nog meer. Dat is niet veranderd. De eerste kastanje die ik vind gaat steevast in mijn jaszak. Daar zit meestal ook nog wel een schelp in. Of een eikendopje. En mooie steentjes.

Onlangs kwam ik op een hardlooprondje langs een plek waar hazelnoten lagen. De bolsters (heet dat zo bij hazelnoten?) daarvan zijn erg decoratief. En de nootjes zien er niet alleen leuk uit, ze zijn ook nog lekker. Maar ja, tijdens het hardlopen heb ik geen zakken…

Vanavond liepen we, wél met zakken, nog even langs dezelfde plek. En raapten we twee handen vol met nootjes. Het was al bijna donker, anders had ik misschien nog wel wat meer gezocht. Nu denk ik dat ik nog een keer terug ga.

Groene barbecue

Sinds ongeveer anderhalf jaar eet ik vegetarisch, naar aanleiding van A Life On Our Planet, van Sir David Attenborough. Meneer doet grotendeels mee. Niet dat we veel en vaak vlees aten, maar het kon nog minder. Ik eet nog wel vis en zuivel, overigens.

Voor de ‘gewone’ maaltijden is de hoeveelheid recepten om uit te kiezen bijna overweldigend. Voor de barbecue was het nog een beetje zoeken. Yotam Ottolenghi (een van onze favoriete kookboekenschrijvers) heeft leuke recepten die ook op de barbecue kunnen, maar vaak ook behoorlijk bewerkelijk zijn. Dat is voor af en toe wel leuk, maar wij barbecuën best regelmatig en dus zochten we ook wat eenvoudiger recepten.

Zaterdag hadden we afgesproken met Lies en Yep om op de tuin te barbecuën en donderdag las ik over dit boek. We hadden al De Groene Bakplaat en dat is een fijn boek. Dus ik toog naar de boekwinkel en kocht dit boek.

Op de tuin is er geen elektriciteit, dus rond etenstijd is het daar schaars verlicht met kaarsen en wat kleine lampjes. Foto’s van het eten zijn er dus niet.

Wel van de lampjes

Maar het was heerlijk!

We maakten spiesjes met kastanjechampignons, spiesjes met gnocchi en paprika en gegrilde worteltjes. En Lies had nog witlof uit de sous-vide met een heerlijke dressing, een stuk quiche met zalm en spinazie en natuurlijk hadden we kaas. En koffie met paaseitjes ter afsluiting.

Met het kacheltje flink opgestookt was het ondanks de kou buiten aangenaam in het tuinhuis.

Deze met kerst ingezette traditie kunnen we vast nog lang volhouden!

Meneer en Joep in de tuin

Meneer K:)dootje pootte aardappeltjes. Joep groef ze op om te kijken of het goed ging.

Meneer bedekte de aardappeltjes opnieuw. Joep groef ze weer op.

Meneer bedekte ze en bedacht allerlei constructies om te voorkomen dat Joep ze opgroef. Joep testte de constructies.

Uiteindelijk heeft meneer gewonnen.

Vandaag oogstte Meneer de aardappeltjes die ‘negen wekers’ schijnen te heten.

Uiteraard heeft Joep geholpen bij het oogsten. En heeft hij op de geoogste aardappels gepast terwijl ze lagen te drogen.

Tuinbarbecueseizoen

We waren dat hele gedoe van de koudste Pinksteren in 70 jaar beu en deden net alsof van niet.

We openden gisteren met Lies en Yep op de volkstuin het tuinbarbecueseizoen. We vierden twee vaccinaties en één afspraak ervoor. We inaugureerden de kerstbarbecue van Meneer K:)dootje (ik vergat een foto).

We haastten ons naar binnen in het tuinhuis om zompig stokbrood te voorkomen. We genoten van Libanese bloemkool en Thools schaap. We staken alle kaarsjes aan die we konden vinden.

En we prezen ons gelukkig met de kachel die de heren deze winter installeerden.

Het leven is zo moeilijk niet.