Een relatief recente kersttraditie is dineren op de volkstuin op tweede kerstdag. Dat is natuurlijk geen uitgebreid zes-gangen-drie-sterren-diner, maar met de barbecue, houtkachel en klein gaspitje komen we toch een heel eind.
Dit jaar hadden we een uitgebreide kaasplank bij de borrel, daarna een heerlijke visfilet van de barbecue met op de kachel opgewarmde latkes en een koolsalade. Het toetje brachten we mee uit Engeland:
Christmaspudding met snowball curd
De pudding, de kleinste die we konden vinden want ‘machtig is nog zacht uitgedrukt’, moest garen/opwarmen door hem een half uur te stomen. Enter houtkachel.
Het duurde iets langer dan een half uur, omdat het wat tijd kostte voordat het water kookte (dat kán ermee te maken hebben dat het water een aanvangstemperatuur van net boven nul had…), maar we hadden de tijd.
Het werd een heel keurig, schattig puddinkje.
En geportioneerd, met de curd erbij, een zeer aangenaam en beschaafd kerstwaardig toetje.
Het was dan wel een van de koudste kersten die we tot nu toe op de tuin hebben gevierd, maar zeker weer een heel warme. Met maar een klein beetje hulp van thermo-ondergoed ;).
Op de volkstuin* staat een aantal knotwilgen. Daar komen elk jaar de nodige takken vanaf, die Lies in meters portioneert. En een deel ervan nog wat kleiner, voor de kachel in het tuinhuis. Of de kachel bij hen thuis.
Een deel van de meters ligt echter de volgende winter nog in het houthok op de tuin, een beetje in de weg voor de volgende jaargang meters. Nou ben ik wel een beetje een pyromaan (erfelijk belast. Mijn beide opa’s stookten erop los als ze de kans kregen), dus Lies weet inmiddels in welke richting ze haar hulpkreet (lokroep?) moet richten.
Vandaag haalden Meneer en ik de lichting ‘restant 2024’ op. Drie kruiwagens, een kofferbak.
Omdat het nu mooi weer is, omdat ik tijd had, en koe en horens, toog ik aan de zaag.
Resultaat:
Het lege deel van een van de houtkasten is weer aardig gevuld.
En de stapel is alvast de helft kleiner. en mijn stappenteller denkt dat ik heeeeeeel veel stapjes heb gezet.
*Van Yep en Lies, maar dat ga ik er niet meer steeds bij zetten…
Een krans aan de voordeur. Dat hoeft voor mij niet het hele jaar door, maar rondom kerst vind ik het wel leuk.
Toen we hier kwamen wonen maakte ik er een van kunsttakken, dennenappels, een kralenslinger en een glitterslinger. Die ging jaren mee.
Daarna maakte ik een krans van pompoms, van rode, groene en witte ‘wol’, die ik op een uit karton geknipte cirkel lijmde. Als het echt slecht weer was waaide de krans weleens om en kon iedereen de verhuisdoos bewonderen…
Inmiddels begon de pompomkrans een beetje in verval te raken. Maar ja, wat dan? Toen we onlangs in Engeland waren kocht ik bij Marks & Spencer een doos met 49 onbreekbare kerstballetjes in allerlei kleuren, met het idee daarmee ‘iets kransigs’ te doen. Op een ander moment diezelfde vakantie waren we bij Ruxley Manor. Da’s in deze tijd van het jaar een soort hemel voor kerstversieringliefhebbers.
Met alleen al rondlopen kun je volstrekt genoeg krijgen van kerst. Gelukkig gebeurde ons dat niet, en we kochten zelfs een paar dingen. Dat ze ook een zeer goed uitgeruste verswarenafdeling hebben, hielp daarbij wel.
De uitspatting die ik niet kon weerstaan was een disco-glitter-regenboog-eenhoornslinger. Of eigenlijk twee slingers. (Meneer K:)dootje vond het goed!).
De slingers gingen in de kast in afwachting van kerst, de gekleurde balletjes lagen te wachten tot ik de juiste basiskrans gevonden had. Duurde even.
En toen maakte mijn brein een gekke zijsprong, en nu hebben we een discokrans aan de deur.
Eenvoudige instructies (fijn!): doe de mix in een kom, doe er een flesje (eigenlijk net iets meer) bier bij, roeren en doe het beslag in de bijgeleverde vorm. Paar klontjes boter erop en schuif het in de voorverwarmde oven.
Niet kneden, niet rijzen: simpel dus.
Na drie kwartier was het broodje klaar. En lekker! Luchtig, een bertje cake-achtig. Wat zoetig en in de nasmaak wat bitter: bierbrood dus.
Het deed het goed bij de preisoep van de too good to go.
Toen we begin november bij vrienden in Engeland waren, bleek dat zij in december in Brugge zouden zijn. Dat is voor ons anderhalf uur rijden, relatief dichtbij dus. We spraken af elkaar donderdagavond te ontmoeten.
Via app concretiseerden we de afspraak en het plan werd hen op te halen bij hun hotel en daarna een rondwandeling langs de lichtjes van de stad te doen. Er bleek een parkeergarage bijna naast het hotel te zijn, dus dat kwam heel mooi uit.
Die parkeergarage -en dus het hotel- lag middenin het oude centrum van Brugge. Via een stadspoort en straatjes die in Nederland misschien wel autovrij zouden zijn geweest, kwamen we bij de parkeergarage. Het was inderdaad drie keer struikelen naar het hotel.
En toen de lichtjes: wauw! Wintergloed! Wat mooi, en leuk, en fijn! Het is een wandeling door het centrum en wat parken van Brugge, waarbij de route gemakkelijk te volgen is omdat die is aangeduid met blauwe lantaarnpalen (en qua formaat niet te missen pijlen). Er zijn echt indrukwekkende lichtkunstwerken met animaties op gebouwen.
Dit is er maar eentje. Met alle beweging is het moeilijk te fotograferen
Een klein stukje film van een grote installatie:
Daarnaast zijn er kleinere installaties, die zowel qua locatie, als qua formaat, als qua sfeer heel mooi zijn:
Met veel beweging:
En, heel leuk, er zijn veel interactieve installaties!! Lekker spelen met licht dus.
Deze sprietjes wilden we allemaal thuis ook:
We sloten de wandeling af met een eenvoudige maaltijd op een gezellig pleintje en aanvaardden tevreden en voldaan de terugreis na een heel geslaagde avond.
Wintergloed is nog tot en met 4 januari te zien, misschien gaan we nog wel een keer terug!
Jaren geleden kreeg Meneer K:)dootje een hooimeid voor zijn verjaardag. Van Lies en door Lies gemaakt.
In het gewone dagelijkse leven vergeten we haar meestal te gebruiken, maar vandaag lukte het wel:
Nu ik niet meer buitenshuis werk (ander verhaal, andere keer), heb ik weer meer tijd om Too Good To Go-pakketten te bestellen en te verwerken. Gisteren haalde ik een pakket op bij supermarkt Maal Asham, met onder andere een hele grote prei erin. En ja, too good to go, dus die was toe aan verwerking.
In een wat vrije interpretatie van een recept dat ik vond, maakte ik er met twee aardappels, een ui, wat knoflook en een liter bouillon preisoep van. De twee bosuien uit het pakket mochten er ook gezellig in.
Na een paar minuten koken mocht de pan in de hooimeid, en gaarde de soep lustig verder terwijl ik naar Kingfish fietste om daar, jawel, een Too Good To Go-pakket op te halen. Nee, dat hoeft niet meteen verwerkt, dat is in dezelfde diepgevroren staat als waarin ik het kreeg in onze eigen vriezer gegaan.
Een deel van de soep gaat de vis gezelschap houden in de vriezer. Een deel eten we, na toevoeging van room, vrijdag als diner.
We voorkomen maar weer mooi enige voedselverspilling. En de hooimeid werd dus eindelijk weer eens gebruikt!
Het was dit jaar een heel goed appeljaar. Van Lies kregen we dan ook een flinke zak appels uit de tuin. We hebben er heerlijk van gegeten, maar konden ze niet allemaal op voordat ze slecht zouden worden. Ik leende daarom de voedseldroger van Lies, en maakte een flinke hoeveelheid gedroogde stukjes appel, en wat gedroogde schijfjes appel. Nu kunnen we de hele winter appel blijven eten.
De voedseldroger ging daarna weer terug naar Lies, want die had ook het een en ander te drogen.
Afgelopen jaren leende ik wel vaker de droger van Lies, en dat beviel altijd goed. Alleen het heen en weer verhuizen wat minder. Ik kocht mijzelf deze week zelf een droger. Eenvoudig model, bij Lidl. Vrijdag werd hij bezorgd en ik wilde er natuurlijk meteen mee spelen.
Ik maakte gedroogde gember, voor thee (bijvoorbeeld). Dat ging prima.
Dus nu droog ik winterwortel, om te snacken. En heb ik al een hele lijst met dingen die ik zou willen drogen…
De basilicum was inmiddels zo groot en sterk gegroeid in het kas(t)je dat de plantjes konden worden uitgeplant. Daarvoor moest ik eerst een paar fikse regenbuien simuleren. Het alternatief was een betonboor geweest… Gelukkig waren de regentonnen nog niet leeg.
De gekregen tomatenplantjes waren alledrie ook flink gegroeid, dus die mochten in hun definitieve pot.
De grote pot achter de tomaten is de bak waarin we aardappelen kweken. Steeds als de plantjes boven de grond komen, doen we er grond bij. De bak is inmiddels bijna vol, ik hoop dat we veel aardappelen krijgen zo!
De pompoenen mochten van hun kweekpotje in een groter potje.
Nu nog bedenken waar we ze straks kunnen zetten. Zes planten is wel een beetje veel voor onze tuin…
Afgelopen jaren bedacht ik wel vanalles in de tuin te willen doen, maar lichamelijke dingen en het weer zorgden dat het voornamelijk bij ideeë bleef. Dit jaar deed ik wél al vanalles.
Dit voorjaar plantte ik nog een doosje End Polio Now-tulpenbollen die over waren na onze clubactie, en die bloeien nu nog schitterend:
We kregen van Lies en Yep een paar overgebleven pootaardappeltjes en daarmee experimenteer ik in een (grote) pot.
Elke keer dat er een plantje boven de grond komt, vul ik de pot bij. Dat is op dit moment elke dag…
Toen we de grote pot kochten bij het tuincentrum, zag ik een kas(t)je. Meneer K_dootje was nog niet helemaal overtuigd, maar toen bij thuis meten bleek dat het op een keurig plekje zou passen ben ik het alsnog gaan kopen.
Ik vind het helemaal leuk! Er staan nu basilicumplantjes in (ik bevrijdde de plantjes uit een potje van de supermarkt), ik zaaide pompoen en courgette en kreeg twee tomatenplantjes.
De basilicum staat bij te komen.
Natuurlijk deed ik ook allerlei onderhoudswerk, zoals het weghalen van het loof en de uitgebloeide bloemen van héél veel wilde hyacinthen (bijna een groene container vol, en de andere helft van de tuin moet nog) en onkruid en ik snoeide hier en daar nog wat en plantte nieuwe aardbeienplantjes.
Een ander klusje dat al een tijdje op mijn lijstje stond: de tuintafel schuren.
Dat was best hard nodig…
Na drie keer schuren is hij weer een stuk frisser, en vooral ook gladder. De stoelen moeten nog een keer.
Nu de ‘koude bak’ weer onkruid‘vrij’ is kon ik er een laagje compost in strooien. En daarna mijn gekochte slaplantjes erin zetten.
Met twee slakkenvallen erbij en zeer regelmatige patrouille hoop ik dat we de kans krijgen de sla zélf op te eten.
Vandaag ruimde ik het achterbankterras op. Dat betekent vooral veel stof, droge bladeren, dode beestjes en spinnenwebben (het is overdekt).
Nu kunnen we er tenminste weer zitten. De kussens moeten nog even verder drogen na hun wasbeurt, gelukkig gaat dat snel met dit weer!
Joep vindt er iets van. Geen idee wat.
Had ik al gezegd dat alles er zo mooi uit gaat zien?
Er is nog genoeg te doen, maar het is nu weer zo fijn om in de tuin te zijn!
Al was het alleen maar om de aardbeien rijp te kijken…
Zoals de meeste mensen hebben ook wij een deurmat achter de voordeur. Zo’n droogloopmat, over de gehele breedte van de gang (i.e. de breedte van het kozijn van de voordeur). Tot nu toe kocht ik af en toe een nieuwe bij de bouwmarkt.
We hadden al een blauwe:
En een eh, bruine? Beige? Dinges.
Onlangs zag ik op Instagram iets veel gezelligers voorbijkomen. Studio Lila Line heeft deurmatten in vrolijke kleuren met allerlei motieven. Wij kozen deze:
En nu komen we vrolijk thuis en gaan we vrolijk weg:
