Tadaaaaaaa!!!!
Een paar sokken.
Inmiddels hebben ze een nieuwe eigenaar en deed ik dit: 
Beginnen aan een nieuw paar. Voor mezelf deze keer.
Breien (nog steeds)
Ja hoor, ik brei nog steeds. Ik ben bezig aan mijn tweede sok ooit en de eerste van mijn eerste paar sokken.
Toen Lies hoorde dat ik begonnen was met breien kreeg ik van haar twee steekmarkeerders. Ze maakte ze zelf. Lief hè?
Ze doen het!
Mossels*, oesters en kreeft!
Gistermiddag ging ik stiekem naar een feestje. Nou ja, het feestvarken wist niet dat er een feestje zou zijn.
Erg leuk, hij werd door zijn secretaresse de deur uit gewerkt op kantoor en vervolgens thuis ontvangen door meer dan twintig mensen. De tweede verrassing was zijn cadeau: een kunstwerk. Hij wist dat hij dat zou krijgen, maar niet dat het al klaar was. Dat was het dus wel. 
Heel mooi! Het is, of eigenlijk, ze zijn, gemaakt door Jan Westerweel. Het zijn echt losse mossels, geschilderd op dunne platen. En natuurlijk doet mijn fotowerk in het geheel geen recht aan het kunstwerk.
Na de onthulling was er taart en gezelligheid. Ik moest echter op tijd weer weg: we gingen op bedrijfsbezoek bij Krijn Verwijs. Nog meer mossels dus!
Nadat iedereen zich in een ‘one size, fits no-one’-jasje had verpakt en we allemaal een knalgroene pet hadden opgezet kregen we in groepjes een rondleiding door de fabriek. Mossels en oesters komen natuurlijk gewoon uit het water, maar voordat ze verkocht kunnen worden moet er nog wel wat mee gebeuren.
Bijvoorbeeld verwateren. Mossels en oesters groeien op de bodem en er zit daardoor zand in. Bij de verwatering met (gezuiverd) Oosterscheldewater spugen ze dat uit.
Bij Krijn Verwijs verwateren ze de mossels met uitzicht op de Oosterschelde: 
Na het verwateren moeten de mossels, die in trossen groeien, van elkaar losgemaakt worden en moeten de baarden eraf. Dat gebeurt in een soort wasmachines. 
Daarna gaan ze met transportbanden naar de ‘leesstations’. 
Als de fabriek in bedrijf is zitten hier werknemers die de kapotte mossels en de mossels met pokken erop eruit halen.
Daarna worden ze op grootte gesorteerd met een soort glijbaantjes die van klein naar groot gaan. 
Met weer een serie transportbandjes komen de mossels dan bij de inpakstations. 
Daar worden ze in bakken gestort, aangetrild, geseald en bestickerd. 
Klaar!
Wij nog niet hoor, wij gingen nog naar de oesters.
In grote bassins worden ze, net als de mossels, verwaterd met Oosterscheldewater.
Het water wordt in de fabriek gezuiverd en gekoeld. Gezuiverd met filters en UV, gekoeld met ‘foil-falls’: 
Gekoelde dunne platen waar het water langs valt. 
Koud genoeg!
Het water in de bassins stroomt behoorlijk! De oesters vinden het prima, maar zij hoeven er dan ook niet tegenin te zwemmen 😉 
Inpakken? Hoezo? Uitpakken!! 
We mochten alle verschillende soorten oesters die Krijn Verwijs in het assortiment heeft proeven. Platte Zeeuwse, Creuses, Grevelingenoesters, Ierse oesters. We moesten ze wel zelf even open steken, maar daar had niemand problemen mee. 
Vliegen op stroop? Nee, Zeeuwen op oesters!
Vanaf hier waren mijn handen te nat/vies/druk om nog foto’s te kunnen maken. Want het feest was nog niet klaar: na de oesters kregen we kreeft geserveerd! Ooooo….
Bram (en Caroline en Ineke), bedankt voor de ontvangst en al het lekkers!
*mossels, ja. Afkomst verloochen je niet.
Sokken breien
Breien ja.
Ik weet dat ik tot nu toe vooral haakte.
Maar sokken breien stond al een tijdje op mijn dat-wil-ik-ooit-nog-eens-doen-lijstje. Een tijd geleden kocht ik daarom al eens breinaalden. Wol had ik al. Jaren geleden breide mams eens een trui voor me van sokkenwol. Op de breimachine. Er bleven een hele bol en nog twee kleinere bolletjes over.
Vorige week zaterdag begon ik, eindelijk 😉
Ik gebruikte het patroon van Winwick Mum, dat heeft lekker veel plaatjes en uitleg voor alle mogelijke verschillende naalden. En dat Engels is niet zo’n probleem. Misschien helpt het wel dat ik wel al eerder breide.
Ik vond het erg duidelijk, en na niet zo heel lang had ik al een boord! 
Ik brei nu overigens ‘hakend’ (geen idee wat de officiële term daarvoor is). Dat werkt voor mij veel fijner dan steeds de naald los moeten laten om de draad om te slaan.
Vanwege iets te veel hobbels en rare dingen naar mijn zin begon ik nog een keer opnieuw, maar zondagavond had ik toch al een heel stuk sok. En ja, ik deed heus ook nog een hoop andere dingen dat weekend.
Dinsdag volgde dan het stuk waarvan ik altijd van iedereen hoorde ‘maar dat is heel moeilijk’: de hiel. 
Nou, ik vond dat nogal gaan. Ook weer duidelijk uitgelegd, dat scheelt vast.
Gisteravond was mijn eerste sok ooit klaar. Op diverse punten voor verbetering vatbaar, maar toch. Ik breide! Een sok!
Nou ja.
En nu begon ik aan een ‘echt’ paar. 
En natuurlijk kocht ik stiekem ook alvast nieuwe wol. En naalden. 
Oeps…
Peelandmars I
Onze Rotaryclub is bezig met het organiseren van een wandeltocht. Onze thuisbasis is het eiland Noord-Beveland, ook wel Peeland* genoemd.
Jaren geleden werd op Noord-Beveland de Peelandmars gelopen. Die had een redelijk simpel concept: begin aan de rand van het eiland, houd de hele tijd het water aan je rechter (of linker, als het maar steeds dezelfde is) hand en loop door tot je weer bent waar je begon. Zo’n 50 km later.
Natuurlijk vergt dat niet zo heel veel organisatie. Maar waarschijnlijk zit niet iedereen te wachten op een wandeling van een uur of negen lang. En geld oohalen voor het goede doel is ook niet zo gemakkelijk met zo’n concept.
Kortom: we proberen het wat meer aan te kleden door ook een korte tocht te organiseren, onderweg wat voorzieningen te regelen, etc.
Een van de voorbereidingen die we doen is tweeledig: nuttig en aangenaam. We lopen in een asntal etappes met degenen die dat leuk vinden de lange route.
Vorige week zondag liepen we het eerste deel, van Kortgene naar Colijnsplaat. Na de koffie met appelcake liepen we in ongeveer drie uur naar de erwtensoep met worstebroodjes. Met in totaal bijna twintig mensen.
Het was heerlijk, gezellig en mooi. Op naar de volgende etappe
*peeën = suikerbieten
Etentje
Ooooo, het is hopeloos met bloggen. Genoeg blogwaardigs maar ik vergeet steeds dat zo’n verhaaltje zichzelf niet schrijft.
Goed. Een etentje dus.
Vorige week vrijdag togen we met Lies en Yep naar Willemstad (gewoon in Noord-Brabant hoor, niks exotisch). Dat uitstapje zat al even in de pijplijn, maar nu vonden we plotseling een geschikt moment. Een aanleiding? Hoezo?
Waarom we vanuit Goes vrijwillig drie kwartier willen rijden om aan tafel te kunnen? Omdat Frascati erg leuk is.
De menukaart: 
Tegelijk je placemat dus. Handig, want je bestelt steeds twee gerechtjes per persoon. Waarbij niemand zich iets hoeft aan te trekken van de ‘vaste volgorde’ van voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht. En ook niet iedereen tegelijk in dezelfde gang zit.
Deze keer at ik bijvoorbeeld helemaal geen hoofdgerecht. Wel heel veel heerlijke voorgerechtjes. En een paar toetjes.
Nee, ik at de toetjes links en rechts onder niet twee keer. Het programma vindt het leuk die foto twee keer op te nemen in het mozaïekje. Prima, want het was wel errug lekker. Vooral de Chocolade Toffee taart. O!
De paddenstoelenkroket is door ons gezelschap unaniem gekozen tot gerecht van de avond. Je kunt ons er allemaal ’s nachts voor wakker maken (zijn er vrijwilligers?).
Behalve erg lekker was het ook erg gezellig. Volledig de drie kwartier rijden waard.
Brood en spelen
Gisteren kwamen neef en nicht spelen. Broer had nachtdienst gehad en Schoonzus moest weg. Aangezien neef en nicht nog nèt 😉 te klein zijn om alleen thuis te blijven kwamen ze gezellig bij ons.
’s Morgens haalde ik ze op. Heel gezellig, twee gevulde stoeltjes achterin mijn Ka! Gelukkig was Meneer K:)dootje ook al thuis toen wij thuis kwamen, want dan konden we meteen koffiedrinken en… met de Lego!!! 
Na de koffie (met iets erbíj) gingen we bij Oma Boot de boodschappenkar ophalen (ja, ik woon bij mijn moeder om de hoek). Toen naar de markt. Bij de groenteboer wilde de mevrouw na ons niet alvast geholpen worden omdat ze vond dat neef en nicht zo leuk bezig waren met alle boodschappen in de kar doen. Lief toch?
Daarna nog even naar de kaasboer voordat we een tosti konden gaan eten bij Taart&Tafel. Met siroop. Met een rietje. En ja, daar zat wel een knoop in, maar daar kon je toch door drinken. Echt waar, tante Jet!
Toen moesten we nog naar de slager en de bakker (koekjes met róze) en weer naar huis voor de Lego. En koffie. Met een koekje uiteraard.
Ik was niet tevreden met hoe een vest wat ik aan het haken was uitpakte, dus ik haalde het uit. Of nou ja, dat deden we samen. 
‘Hihi!!! Nou komt ‘ie naar mij toe! En nou gaat ‘ie weer naar Noor!’ Natuurlijk moest de wolwinder daarna nog even beter bekeken. Zijn meteen mijn bolletjes uit de knoop, handig joh. 
(Nu moet tante Anne even met haar ogen dicht verder lezen ;))
We schreven nog kaarten voor tante Anne en brachten die natuurlijk ook naar de brievenbus. 
En we brachten de kar terug naar oma, maar die was niet thuis.
Inmiddels was Broer wakker (al een tijdje hoor, maar we hadden het nog druk), dus gingen we weer eens op huis aan. We moesten toch echt nog even mee om wat te drinken. En met de Lego te spelen, want dat hadden we immers nog niet gedaan… 
’s Avonds bezochten Meneer K:)dootje en ik de viering van het Chinees Nieuwjaar hier in Goes. Dat was meteen de start van het Azië-jaar. De show op het plein voor de Mythe was erg leuk, maar niet te fotograferen. Het was een Leeuwendans. Mooi!
De honderdduizendklapper wilde wel op de foto: 
Daarna hadden we een genoeglijke avond, eerst in de Mythe, vervolgens met een klein doch erg prettig gezelschap in Katoen. En we waren ook nog best keurig op tijd thuis!
Een dag om te onthouden 🙂
InCoWriMo 2017
In februari is het weer zo ver: InCoWriMo.
International Correspondence Writing Month.
Vorig jaar deed ik ook mee, ik schreef er hier over.
Dit jaar ga ik het weer proberen. Elke dag van februari in elk geval één handgeschreven ‘iets’ (kaart, brief, briefje, etc.). En dat natuurlijk dan ook posten of bezorgen bij de geadresseerde. Want wat is er nou leuker dan handgeschreven post krijgen?
Wie doet er nog meer mee?
Mét strik
De afgelopen twee avonden bevond ik mij in chique gezelschap: vele heren in smoking, mét strik uiteraard.
Ik houd daar wel van, zo af en toe een gelegenheid waarbij iedereen net even wat meer moeite doet dan anders om zich te kleden. Het was dan ook erg leuk om te zien dat bij de club van Meneer K:)dootje dit jaar op de nieuwjaarsbijeenkomst het aantal heren in smoking ten opzichte van vorig jaar minstens verdrievoudigd was.
Als ik goed heb geluisterd komen er dit jaar misschien nog wel twee van dat soort feestjes. Ik ga alvast bijpassende jurken zoeken!
Sneeuw!
O!
Sneeuw!
Nog mooier met een zonnetje en niet zoveel wind, maar hier word ik toch ook al blij van.
Ik deed ook iets wat ik al langer wilde doen: 
Ja, ik was het zelf. Duh… je dacht toch niet dat ik iemand anders zo gek kreeg? 
k:)dootje 