Tochtrollen

Vrienden wonen in een schitterend huis. Een heel mooi oud pand, een monument, dat ze helemaal hebben opgeknapt. Hun droomhuis, en ik denk van wel meer mensen.

Klein nadeel van zo’n monumentaal pand: het heeft geen HR++ ramen en kozijnen. En dat is in een monumentenpand ook niet echt te realiseren. Dus: het tocht onder de schuiframen door. Dan kun je natuurlijk de luiken voor de ramen doen, maar dan is het ook meteen donker binnen.

Enige tijd geleden belde mijn vriendin op: of ik ook dingen op bestelling maak. En zo ja, of ik dan ideeën had voor tochtrollen voor hun schuiframen. Natuurlijk, ideeën te over. Praktische uitvoerbaarheid beperkte mijn gedachtenchaos gelukkig wat. Haken, breien, naaien, kleuren, materialen: nog steeds mogelijkheden te over. Gelukkig had zij wat wensen qua kleuren en dergelijke, dus kwam ik uit op naaien en donkergrijs.

En dan vinden wat je zoekt, dat is nog een uitdaging. Gelukkig hebben we in Goes nog een redelijke sortering handwerk- en fourniturenwinkels, de weekmarkt meegerekend. Toen was het alleen nog wachten tot de gewenste stof voor de hoesjes er was.

Intussen maakte ik alvast de worsten? slangen? slierten? en vulde ze met zand. Vochtig zand, dus mochten ze drogen op de convectorput. Dáár is zo’n put dan weer handig voor. Het drogen was nodig…

Het duurde even, maar daarna kon ik de hoesjes maken. Met klittenband, wat miraculeus in bijna dezelfde kleur verkrijgbaar blijkt als de stof die ik kocht. (Ja, dat zou je van tevoren kunnen nagaan. Dat bedenk ik altijd pas achteraf.)

Toen ik eenmaal uitgevogeld had wat handig was, ging het snel. En kijk: ze doen het! Hoezo ‘dat is geen schuifraam?’

Transport. Ze mochten allemaal bij het raampje zitten.

Nou, zo dan. Bij een schuifraam doen ze het ook.

En ja, ik maak dus wel eens dingen op bestelling.

Verpakkingsvrije koekjes

Al een tijdje probeer ik minder wegwerpverpakkingen het huis binnen te slepen. Ik maakte broodzakken en bijenwasdoeken, kocht bakjes om mee te nemen naar de slager en de visboer en probeer bij andere producten te letten op de verpakking.

Dat is nog niet eenvoudig. Veel producten zijn in plastic verpakt, vaak in meerdere lagen. Een van de ergernissen: koekjes. Zelfs bij de bakker zijn ze alleen verkrijgbaar in een plastic bakje dat in een plastic zakje zit.

Ik zou het prima vinden mijn koekjes mee te nemen in een papieren zakje. Thuis gaan de koekjes in een trommel, zodat ze knapperig blijven. Ook als ze in plastic verpakt waren, want die zakjes scheuren altijd als je het bakje er terug in probeert te schuiven.

Bijkomend voordeel van papieren zakjes zou zijn dat de koekjes dan uitgestald zouden kunnen worden op een grote plaat en je dan zelf je mix kunt samenstellen. dat lijkt mij heerlijk, voor zo’n vitrine staan. ‘Twee van die, zes van die, drie van deze, …’

Maar goed, dat is voorlopig een droom, dus koos ik een andere oplossing: koekjes bakken. Het is me nog niet gelukt álle ingrediënten te vinden zonder plastic verpakking, maar een groot deel wel. Bloem zit in papieren zakken. Kruiden in glazen potjes. Zout in een papieren zak (gaat thuis in een strooibus). Boter in papier. Eieren (van de kippen van Lies) in hergebruikte kartonnen doosjes. Alleen bruine suiker (en sommige andere soorten suiker) heb ik nog niet gevonden zonder plastic verpakking. O, en bakpoeder en gedroogde gist ook niet. Dat zit wel in papieren zakjes, maar die hebben een plastic coating aan de binnenkant.

Hoe dan ook: stukken minder plastic, en leuk om te doen: koekjes bakken.

Vanmorgen maakte ik peperkoeken, uit Home Baked van Yvette van Boven. Dat zijn snelle koeken! In meerdere opzichten, vrees ik. Snel klaar, maar ook snel op… zo lekker!

Wat een licht!

Het wordt alweer lekker vroeg licht én niet zo vroeg donker: joepie! Lente!

Ik haalde mijn step uit de wintermottenballen en ontdekte wat ik deze winter vergeten was: een nieuwe batterij in de kilometerteller doen en ook in het voorlampje.

Gelukkig zit de fietsenwinkel bij ons om de hoek, dus kon ik niet alleen mijn computertje laten voeren, maar ook nog wat extra wind in de banden blazen. Want keiharde banden steppen het best. Klein nadeel: op klinkers maakt mijn step dan een leven als een oordeel. Nou ja, dan hoef ik niet te bellen, men hoort me wel aankomen…

Een nieuwe batterij voor mijn elastieklampje was niet voorradig. En eigenlijk wilde ik ook een krachtiger voorlamp. De fietsmeneer adviseerde welke lampen (want dan ook maar meteen een nieuw achterlicht, waar ik niet tegenaan schop bij het steppen) goed waren.

Thuis heb ik ze netjes gemonteerd. Achterwiel eruit (handig hoor, geen ketting!) , reflector eraf, constateren dat de kleur van de step niet zonbestendig is: , lampje erop: tadaaa!

Voor de voorlamp moest de kroonbout eruit, want daar moet de lamp ook op gemonteerd. Niet moeilijk. Behalve dat de bestaande bout te kort was om de lamp erbij te zetten. Gelukkig had Meneer K:)dootje nog een langere bout, én een hand over om het moertje vast te draaien. Soms zou ik best drie handen willen hebben.

Ik kan weer veilig het donker in! Waar dus steeds minder van is. Goede timing weer…

Toch nog een boekje

Natuurlijk heb ik al genoeg boekjes. Opschrijf-, teken-, verf-, kleur-, knutsel-, dingesboekjes bedoel ik dan. Boeken waar iemand anders de tekst al in schreef heb ik nooit genoeg natuurlijk.

Toen ik donderdag met mams in Breda was kocht ik toch nog een boekje.

Met glitters, dat alleen is al een excuus, toch?

Mijn echte excuus was dat het voor elke dag van het jaar een bladzijde heeft. Zonder lijntjes, zodat je erin kunt tekenen én schrijven. En niet te groot, anders zijn de pagina’s veel te intimiderend. Dan houd ik het niet vol om regelmatig een bladzijde te vullen, denk ik. Dan heb ik liever dat m’n blaadjes te klein zijn 😉

Vandaag maakte ik de eerste twee blaadjes. Met tekeningetjes. Want tekenen is gewoon leuk om te doen, en ik doe het veel te weinig. Ik vind het (inmiddels) niet (meer) belangrijk of het een geweldige tekening wordt. Ik vind het wel belangrijk dat ik het leuk vond om hem te maken. En of voor mijzelf herkenbaar is wat ik ermee wilde uitdrukken.

Beetje inkt, beetje waterverf, beetje kleurpotlood: lekker spelen.

En nu braaf elke dag (nou ja, vaker dan voorheen) een blaadje vullen!

Hardstikke illegaal

Ik had net een lichtelijk verontwaardigde postbode aan de deur.

Of ik wel wist dat vuurwerk via de post versturen ‘hárdstikke illegaal’ is. O, en of ik die eekhoornknijper echt heel erg nodig had?

Vuurwerk? Eekhoornknijper?

Ik kreeg een enveloppakketje met zo te voelen weinig samenhang in mijn handen geduwd en daar kon ik het mee doen, qua uitleg.

Enig deskundig sloopwerk onthulde dit:

Ah! Pic*-post!! Jeeeej!

Natuurlijk heb ik dat allemaal zelf nodig! Heel erg zelfs!

En, beste postbode, wil je over dat vuurwerk gaan klagen bij de verzender? ’t Is een klein eindje fietsen, maar je krijgt vast thee.

Dankie pic! Je bent de beste, uiteraard. (Niet naast je pantertoffels gaan lopen!)

*partner in crime. Lang verhaal, de kortste samenvatting is: twitter.

Disclaimer: natúúrlijk had de postbode mijn pakje niet open gemaakt! Wat dachten jullie?

Experimenteten

Afgelopen zondag gingen Meneer en ik barbecueën. Dat doen we wel vaker, dus is dat weinig nieuwswaardig.

De afgelopen maanden hebben we wel een aantal nieuwe recepten geprobeerd / bedacht, waardoor we nu vrijwel de hele maaltijd op de barbecue (kunnen) klaarmaken.

Gegrilde groente is natuurlijk niet echt avontuurlijk, evenmin als gepofte aardappels dat zijn.

Gepofte bietjes met knoflook, daarna verwerkt tot salade, eventueel met geitenkaas of fèta en rucola is wel wat avontuurlijker. Salade van op de kolen geblakerde paprika’s is heel niet vervelend.

Qua vlees was het nog redelijk standaard, vonden wij. Maar afgelopen zondag bedacht ik nieuwe marinade voor de kip: limoncello, (gedroogde) rode peper, olijfolie en zout. Minimaal een half uur marineren. Jum!

En we maakten al verschillende keren ‘in appelcider gemarineerde zalm met bosui op cederhout’. Nu probeerden we kabeljauwfilet met hete tomatenjam op cederhout.

Het kan nog wat meer zout hebben, maar ook dit experiment was geslaagd.

Het ziet er leuk uit hoor, limoncello, maar lekker vind ik het niet…

Broodzakken

Een paar weken geleden schreef ik over bijenwasdoeken. Inmiddels maakte ik er ook een paar voor Mams en Lies. En waarschijnlijk maak ik er binnenkort nog een paar extra voor onszelf. Het bevalt me goed als alternatief voor plastic- of aluminiumfolie.

Toen ik de stof voor de bijenwasdoeken zocht kwam ik ook nog een ander lapje tegen. Het duurde even voor het ervan kwam, maar inmiddels maakte ik daar broodzakken van:

Drie grote (ca. 50 x 35 cm) en twee kleinere (ca. 30 x 20 cm).

De dame bij de bakker vond het geen probleem mijn brood daarin in te pakken in plaats van in plastic. Gelukkig. 😊

Ziet er gezellig uit zo, toch?

De hele broden zitten inmiddels in de vriezer, de kleine broodjes ga ik zo opeten met mijn lunchdate.