Auteursarchief: kdootje

Even de kiezen op elkaar

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

Of eigenlijk juist niet.

Vorig jaar augustus had ik last van een kies in mijn onderkaak. Heel handig, tijdens de vakantie. Gelukkig waren we niet ver van huis en kon ik terecht bij de weekenddienst van mijn eigen tandarts. Die vond niks. En behalve wat schoonmaken deed hij dus ook niks. Vooral omdat ik nog nooit wat had gehad, behalve één gaatje in diezelfde kies.

Helaas bleef ik last houden van mijn kies dus ging ik, nog steeds tijdens de vakantie, terug naar de tandarts. Op een weekdag en dus bij mijn eigen tandarts. Ook die vond vrij weinig, behalve dat er waarschijnlijk teveel druk op mijn kies kwam bij het kauwen. Door die overbelasting raakte de kies geïrriteerd. Dus heeft hij mijn kiezen een beetje bijgeslepen. Dat hielp.
Hij vertelde me ook dat mijn verstandskies naast de pijnlijke kies eruit moest. Dus na mijn vakantie toog ik naar de tandarts (alweer!) om die kies te laten trekken. Dat viel gelukkig erg mee, hoewel de kies nogal goed vast zat en de tandarts behoorlijk zijn best moest doen om haar ervan te overtuigen dat hij er echt uit moest.
Klaar! Dacht ik.

Maar toch zat ik een paar weken later opnieuw in de stoel. Toch een ontsteking in de kies waar alles mee begon en dus een wortelkanaalbehandeling. Dankzij alle horrorverhalen die daarover altijd verteld worden keek ik er niet echt naar uit. Maar het viel me – opnieuw – alles mee. Nee het was niet heel prettig, maar horror is zwaar overdreven.
Antibiotica-kuur mee en over een paar weken terug om de kies te vullen.

Een paar weken later zou de kies dus gevuld worden. Dus wéér in de stoel. Noodvulling eruit en toen niks.
Mijn kies bleek gebarsten, vandaar waarschijnlijk ook de ontsteking eerder. De barst liep van voor naar achter keurig door het midden. De kies was bijna helemaal symmetrisch in tweeën. Nou houd ik wel van symmetrie, maar niet hier.
Geen keuze dus, de kies moest eruit. Niet ingewikkeld en zo gebeurd, maar leuk is anders.
Ter voorbereiding op een later implantaat (WAT?!) vulde de tandarts het gat in mijn kaak op met botkorrels*. Tuurlijk. (*Een soort gruis wat zorgt dat het gat in je kaak weer door je lichaam opgevuld wordt zodat er later genoeg bot is om een implantaat (ja…) in te zetten. Zonder die korrels zou het niveau van het bot kennelijk dalen en blijft er te weinig over om goed een implantaat te kunnen plaatsen.)
Nog maar een keer een antibiotica-kuur. (Wel goed voor de lijn, die pillen. Gezien mijn postuur is het maar goed dat ik tot dan toe nog niet eerder antibiotica kreeg.)

Omdat ik linksonder inmiddels nog maar één kies over had (er was er lang geleden al eens een getrokken omdat ik te weinig ruimte in mijn mond had om alle tanden en kiezen een beetje leuk op een rijtje te laten staan) moest er wel iets terug gezet worden. Een implantaat dus. En meteen moest dan ook maar de verstandskies linksboven eruit, daar zat nu immers helemaal niks meer onder zodat die kies naar beneden kon zakken en daardoor weer voor problemen zou gaan zorgen.

Pfff…

Gisteren zat ik weer in de stoel. Deze keer voor het plaatsen van het implantaat en het trekken van de verstandskies. O joy.
Alles verliep volgens plan, maar bij elkaar duurde dat wel een uur en een kwartier. Dat is best een lange periode om je mond wijd open te houden. In mijn geval is wijd open eigenlijk niet ver genoeg. (voor degenen die mij kennen: ik kan wel (heel) veel lawaai maken, maar ik heb dus géén grote mond)
De tandarts heeft een aantal keren opgemerkt dat hij vanwege ‘een beperkte mondopening’ een beetje moest puzzelen.
Mijn kaken reageerden daar vooral op door nog een beetje meer hun best te doen kramp te krijgen. Au.

Gisteren was dus een koelelement mijn beste vriend. Ik was al ’s morgens vroeg aan de beurt en mocht dus de hele dag genieten van een blok ijs tegen mijn wang. Nou ja, niet de hele dag. Af en toe werd het toch echt te koud. Of wilde mijn arm wel even uitrusten.
Verder viel het me erg mee. De pijnstillers konden fijn in hun doosje blijven (wat een paardenmiddel kreeg ik mee!). Wel mocht ik nóg een keer een antibiotica-kuur. Fijn voor de laatste kerst-kilo. Wat daarvoor ook hielp is dat mijn kaakspieren niet echt wilden meewerken aan het (goed) opendoen van mijn mond. Kleine hapjes eten dus.

Vandaag kan mijn mond nog steeds niet helemaal goed open, al gaat het wel beter dan gisteren. En verder valt het erg mee. Nee, ik moet er niet op duwen en zeker niet aan die kant eten (dat mag ook niet), maar verder heb ik er geen last van. Behalve als ik op mijn kop ga hangen, maar dat vond ik toch al niet zo’n handige positie.

En nu? Nu mag ik over twee weken terug om de hechtingen eruit te laten halen en dan na drie maanden terug om de kroon op het implantaat te laten zetten. Want ik ga er natuurlijk vanuit dat er verder niks geks gebeurt en het allemaal netjes vastgroeit.

En dan heb ik wel weer genoeg tandarts gezien voor de komende tijd. Echt.

(Nee, ik doe hier geen plaatje bij. De tandarts heeft wel foto’s gemaakt maar die heb ik niet gezien en dat vind ik helemaal niet erg.)

 

Boeken!

Geplaatst in Boeken, Dagelijkse dingen door
IMG_9487

Alfabeto Visual: Een alfabet gemaakt van boeken die op hun kant staan, ontworpen door Sónia Lamêra. De foto komt van This is Colossal.

Ik lees heel graag. Al mijn hele leven, althans, zolang als ik me kan herinneren dan toch. Het komt maar zelden voor dat ik op een dag niet lees. En dan tel ik het lezen voor het werk of het lezen van de krant en dergelijke niet mee, ik bedoel lezen in een boek.
Heerlijk, het beleven van een andere wereld in je hoofd.

Lezen is voor mij dan ook echt ontspanning.
Even niks anders doen en even afstand nemen van de dagelijkse dingen.

Ik lees heel veel verschillende boeken.
Als ik heel druk ben lees ik wat gemakkelijker boeken of herlees ik boeken. Een spannende detective of thriller of good old Harry Potter is dan heerlijk.
Eigenlijk de enige genres die ik vrijwel niet lees zijn science fiction en fantasy. Ik moet me wel in mijn hoofd een plaatje kunnen vormen van het verhaal en dat kan ik bij dat soort boeken niet zo goed.
Overigens hoeft dat plaatje niet heel compleet ingevuld te zijn. Een sfeerbeeld is soms al voldoende. Meestal heb ik ook niet echt een concreet gezicht van de hoofdpersoon in mijn hoofd. Wel van het karakter en een algemeen plaatje van het uiterlijk. Maar dus niet tot in detail ingevuld.

Bij ons in huis zijn overal boeken te vinden. Als ik niet oppas verdwijnt ons huis er onder. Regelmatig geef ik dan ook boeken weg aan mensen die ze graag willen lezen of voor een boekenkraam of -markt. Want er komen ook steeds nieuwe boeken bij.
Gelukkig lees ik een deel van mijn boeken digitaal, op de e-reader. Anders zou het helemaal niet bij te houden zijn. Met name op vakantie is zo’n e-reader handig, dan kunnen er tenminste genoeg boeken mee om drie weken genoeg te lezen te hebben. Ik lees namelijk niet alleen graag, maar ook vrij snel. Dus in drie weken vakantie kunnen er zomaar vijftien boeken doorheen gaan. Dat is best een grote stapel om mee te nemen, zeker omdat onze boot (waar onze vakanties meestal zijn) niet zo heel groot is. Vooral Meneer K:)dootje was dan ook erg blij met de door mij aangeschafte e-reader. Niet alleen vanwege de ruimtebesparing, maar ook omdat het scherm van de e-reader verlicht is en het licht dan dus niet aan hoeft te blijven als hij al wil slapen en ik nog lees in bed.

Zoals gezegd lees ik allerlei soorten boeken. Ik vind het dan ook leuk van anderen te horen wat zij lezen, omdat dat weer leuke suggesties kunnen zijn om zelf ook te lezen. Zo lees je ook weer boeken die je zelf misschien niet zo snel zult pakken.
Ik zat daarom ook een tijdje bij een leesclub, maar (mede) doordat ik vaak alweer een paar andere boeken gelezen had op het moment dat we het leesclubboek gingen bespreken en ik dus niet meer altijd goed wist wat ik ervan vond ben ik daar weer mee gestopt.
Wel heb ik een What’s App-groep gemaakt, ‘Leesmeisjes’. Daarin wisselen we met (inmiddels) elf dames uit welke boeken we lezen en wat we daarvan vinden.

Wat ik zelf ook leuk vind om te doen is anderen vertellen over boeken. Sinds afgelopen zomer mag ik dat elke paar weken op zaterdagochtend op de radio doen. In het programma van Elias den Hollander op zaterdagochtend geeft elke week iemand een boekentip. In ongeveer vijf minuten vertel je dan waarom je een bepaald boek aanraadt aan anderen. De boekentips die al geweest zijn zijn hier te beluisteren.

InCoWriMo

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

Wat?

InCoWriMo. Dat staat voor International Correspondence Writing Month.
Elk jaar in februari is het tijd voor de maand van de handgeschreven correspondentie. Het is de bedoeling dat je elke dag minimaal één handgeschreven kaart, brief, briefje of wat dan ook schrijft èn post of aflevert.

Als het je niet lukt om elke dag te schrijven dan kun je dat natuurlijk gewoon inhalen op andere dagen.
En als je niet genoeg hebt aan één brief per dag mag je er gerust (veel) meer schrijven.
Kom je er pas halverwege februari achter dat het InCoWriMo is en dat je eigenlijk graag mee wilt doen? Geen probleem, dan begin je gewoon op dat moment en haal je de ‘verloren dagen’ in.
Als je aan het einde van februari maar 29 (ja, we hebben een schrikkeljaar) brieven of kaarten of … geschreven hebt.

InCoWriMo dus.

Natuurlijk is er op sociale media vanalles over te vinden, althans, op Instagram dan toch. Ook op Twitter zag ik er al wat van voorbij komen.
Als je het leuk vindt je vorderingen te delen of te volgen wat anderen doen gebruik dan #InCoWriMo.

Met mijn postproject ligt het natuurlijk voor de hand dat ik ga proberen mee te doen met deze uitdaging!
Nu ga ik dus snel mijn brief van vandaag schrijven.
Mocht je het leuk vinden een brief van mij te ontvangen: stuur een mail aan k_dootje@me.com met je adres.

 

Boevenkoning

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

IMG_9588

Gisteravond gingen we naar een toneelvoorstelling.

Toneelvereniging Heer Hendrik speelde ‘De dochter van de Boevenkoning’.

Het stuk is een sprookje voor volwassenen.
Heer Hendrik omschrijft het stuk zelf als volgt:
‘Spetterende komedie over goed en kwaad.
Bedriegers, kidnappers, dieven, omkopers, afpersers, chanteurs, ofwel: een stelletje geteisem van de bovenste plank komen bij elkaar in de spetterde, zwarte komedie ‘De dochter van de boevenkoning’, geschreven door Ad de Bont.
Al deze criminelen bevolken het koninkrijk van de boevenkoning. De personages zijn slechter dan slecht en ze generen zich daar absoluut niet voor. Integendeel! Alleen Doekje, een kind nog, dochter van de boevenkoning en zijn valse echtgenote, heeft een geweten en een goed hart. Een gouden hart, zeggen ze. Dat kan haar nog lelijk opbreken. Ondertussen dringt de vraag zich op of Doekje in staat is het koninkrijk van het kwaad te redden. Of blijft het volk onwetend en dom en maakt het wederom de verkeerde keuze?
Het verhaal wordt in de vorm van een sprookje voor volwassenen gespeeld. Het stuk inspireert tot een vette knipoog naar de vaak bizarre werkelijkheid, die meestal nog veel erger is dan op de speelvloer. Humor voert de boventoon in dit verhaal dat misschien de toeschouwers ook prikkelt een eigen oordeel te vormen over ‘goed’ en ‘kwaad’.’

De voorstelling wordt niet gespeeld op het toneel, maar op de vloer van de zaal. Als publiek zit je er daardoor bijna middenin, een leuke vondst.
De hoeveelheid slechtheid die wordt samengebracht in het koningspaar is surreëel, maar dat kan natuurlijk in een sprookje. Wat er zich allemaal afspeelt is wel wat er verspreid over de maatschappij in sterkere of minder sterke mate ook daadwerkelijk gebeurt. Afpersing, mensenhandel, berovingen, diefstal, moord: het staat vrijwel dagelijks in de krant.

Heer Hendrik speelt het stuk met overtuiging. Je moet bij sommige spelers echt af en toe tegen jezelf zeggen dat het een rol is die ze spelen, niet hun eigen karakter. Of misschien komt er stiekem toch een stukje van hun eigen aard boven? 😉

Doordat er gewerkt wordt met drie vertelsters blijf je je bewust van het feit dat het een sprookje is. De vertelsters voegen ook zaken toe aan het verhaal, achtergrondinformatie bijvoorbeeld, of ze vertellen wat er tussen twee scènes gebeurt. Daardoor kan met een kleine groep spelers een compleet verhaal worden neergezet en is de tijdspanne die bestreken wordt in de anderhalf uur die de voorstelling duurt ook vrij groot. Die anderhalf uur is overigens zo voorbij!

Wij vonden het een geslaagde avond!
Voor mensen die ook nog willen gaan kijken: er is een extra voorstelling op zondag 7 februari om 14.30 uur, misschien zijn daarvoor nog kaartjes.

IMG_9589

Van ons in elk geval de complimenten aan Heer Hendrik!

Vulpen

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

Ik schrijf graag.
Het gevoel van een pen die over het papier glijdt, letters maakt. Heerlijk vind ik dat. Dat moet wel een beetje gemakkelijk gaan natuurlijk, de pen moet wel echt over het papier glijden. Naar mijn mening gaat dat met geen enkele pen beter dan met een vulpen. Echt.

IMG_9567

Inmiddels heb ik een behoorlijke collectie verzameld en ik schrijf vrijwel met niets anders meer. In mijn tas zit ook altijd wel minstens een vulpen. En in bijna alle pennen zit een andere kleur inkt. Er zijn namelijk zulke mooie kleuren dat het zonde zou zijn alleen maar met blauw of zwart te schrijven, toch? Mijn ‘standaardkleur’ is aquablauw.

IMG_9582.JPG

Hardstikke leuk om te bepalen welke kleur inkt er in een pen mag als hij leeg is. Sommige pennen hebben overigens altijd dezelfde kleur inkt. Dat zijn onlosmakelijke setjes geworden.

Ik heb vulpennen van allerlei verschillende merken en heb geen voorkeur voor een bepaald merk. Ook heb ik verschillende penbreedtes. De fijne punt van het ene merk is net zo breed als de medium punt van het andere merk. En ook binnen een merk hebben verschillende modellen soms verschillende maatvoeringen. Voordat ik een pen koop wil ik hem dus altijd even proberen. Als hij heel mooi is maar niet lekker schrijft wordt het niks.

Meestal vind ik mijn nieuwste aanwinst op dat moment mijn meest fijne pen, al kan het natuurlijk ook zo zijn dat het gewoon altijd het leukst is om met iets nieuws te spelen 😉
Wel heb ik inmiddels een aantal favorieten.

Het voelt overigens wel een beetje als verraad tegenover de andere pennen om deze als favoriet te bestempelen. Dat is zeker een beetje gek? 😉

Ik heb niet altijd met vulpen geschreven. Ergens aan het einde van de basisschool kreeg ik mijn eerste vulpen. Op de middelbare school schreef ik af en toe met vulpen, af en toe niet. Pas tijdens mijn studie ging ik steeds meer met vulpen schrijven en heb ik ook een paar pennen daadwerkelijk versleten.
Zoals gezegd schrijf ik nu bijna niet meer met iets anders.

Of vulpennen duur zijn?
Soms. Natuurlijk zijn er hele dure modellen (die soms helemaal niet lekker schrijven of niet lekker in de hand liggen!), maar enkele pennen die ik graag gebruik zijn helemaal niet zo duur. En ze schrijven heerlijk! Deze bijvoorbeeld:
IMG_9580

De Lamy Safari is er in heel veel verschillende kleuren en in verschillende puntbreedtes. Ik vind het een fijne pen en heb er vrijwel altijd een van in mijn tas.

Inmiddels zijn pennenwinkels ongeveer net zo gevaarlijk geworden als boekwinkels. Gelukkig zijn er wel wat minder pennenwinkels…

Loet moet

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

Gisteren mocht ik mee!
Naar het theater!
Maar eerst gingen we limonade drinken en taart eten.

Ik mocht mee met mijn neef (4) en nicht (2). En mama, die mocht ook mee.
We gingen naar Loet moet. Dat is een heel leuke theatervoorstelling over een meisje, Loet, die vanalles moet. Van haar moeder, van de juf, zelfs van haar vader. Terwijl die helemaal in Amerika woont.

IMG_9554

Loet wil dat niet meer en besluit ‘voor áltijd’ op haar kamer te blijven. Daar kan ze tenminste lekker spelen. En dansen. En zingen.

De kinderen mogen ook mee doen, bijvoorbeeld doordat ze allemaal onder hun stoel moeten gaan zitten als Loet denkt dat haar moeder eraan komt. Geweldig!

D. en N. vonden het geweldig. Het was alleen wel zielig voor Ome Jejoen dat hij moest werken en niet mee taart mocht eten. Dus dat moet dan nog een keer opnieuw. Gelukkig is me verzekerd dat ik dan ook weer mee mag. Joepie!

 

Oranjezon

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

Gisteren ging ik wandelen met Lies. Want maandag was het mooi weer.
Huh? Nou ja, afijn, het was mooi weer, we hadden vrij en we gingen wandelen. Met de auto.
O nee, we gingen met de auto naar Oranjezon en gingen daar wandelen.

Oranjezon is een natuurgebied bij Oostkapelle. Het is in beheer bij Het Zeeuwse Landschap. En het is daar Mooi!

Er was bos, strand, naaldbos, moeras, een uitkijktoren, véél water, zee, een noodbruggetje en er waren duinen. En er was ook iemand met hartjesschoenen. We liepen ruim vijf kilometer en ik maakte -uiteraard- veel meer foto’s dan ik van plan was. Ik laat ze dan ook niet allemaal zien, ga maar lekker zelf kijken!

Het was heerlijk! En ondanks dat we vanwege de hoge waterstand de hele weg achteruit hebben gelopen zijn we niet verdwaald. Nou ja, we liepen de route achterstevoren. Maar dat klinkt veel saaier…
We zagen trouwens géén hertjes. Jammer.

KNRM

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

Vorig jaar oktober organiseerde onze club een Valkenrace. De opbrengst daarvan, 2600 euro, hebben we gedoneerd aan de KNRM. Gisteravond gingen we op bezoek op het station Veere.

IMG_9497.JPG

Ons deel van de groep kreeg eerst een presentatie over de KNRM en het werk dat ze doen. Schipper Kees den Hollander vertelde onder andere dat de KNRM een organisatie is die haar werk zonder (financiële) steun van de overheid doet. Het werk dat gedaan wordt zou wel als overheidstaak gezien kunnen worden. De KNRM hecht echter aan haar onafhankelijkheid en is er trots op met behulp van donateurs te kunnen blijven redden.

Het grootste deel van het werk wordt gedaan door vrijwilligers, zo’n 1300 in totaal. Er zijn slechts een 40-tal mensen in dienst van de organisatie, naast 10 beroepsschippers op de grootste reddingsboten. De 12 miljoen euro per jaar die nodig is om de organisatie in bedrijf te houden (en het materiaal up to date) wordt bijeengebracht door donateurs, schenkingen, giften en acties zoals de onze.

Na de presentatie mochten we meevaren met de boot van het station, de Oranje. Een reddingboot uit de Nikolaas-klasse. Hoewel deze boot 9 meter lang is is het een van de kleinste boten waarmee de KNRM vaart. Net als de andere boten uitgerust met een waterjet, zodat er geen schroef onder water ronddraait en de boot ontzettend wendbaar is. En net als de andere boten voorzien van een zodanige motor dat een topsnelheid van 35 knopen (ca. 70 km per uur) gehaald kan worden. Voor de niet-vaarders: dat is Hard!

Schippers Leon Boeije en Gerard Wolse lieten ons ervaren hoe snel dat is. Al haalt de boot met 14 mensen aan boord niet de topsnelheid, hard gaat het. En zeker in het donker is dat mooi varen.

IMG_9499

Nee, zelf varen zat er niet in. Even achter het stuur in het boothuis wel 😉

ALS

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

ALS.
Amyotrofische Laterale Sclerose.

De laatste jaren is er de nodige aandacht gegeven aan deze dodelijke ziekte. Wereldwijd zijn er zo’n 400.000 patiënten. In Nederland zo’n 1.500. Elk jaar komen er 500 patiënten in ons land bij. En elk jaar overlijden er ook 500.
Dat zijn, zeker in vergelijking met andere aandoeningen, niet zo heel veel mensen. De impact van de ziekte voor degenen die het krijgen, en hun omgeving, is daardoor echter niet minder.

ALS is een ziekte waarbij de doorgifte van signalen van de hersenen naar de spieren geblokkeerd raakt. De zenuwen doen hun werk dus niet meer goed. Hierdoor verdwijnen de spieren. Alle spieren, behalve de hartspier, raken aangetast. Meestal overlijden ALS-patiënten doordat de ademhalingsspieren uitvallen.
Hoe het komt dat de zenuwen de signalen niet langer doorgeven is niet bekend. Wel is inmiddels bekend dat de ziekte in sommige gevallen erfelijk is. (Voor een animatie met veel informatie: Stichting ALS. Zie ook de website: www.als.nl)

De gemiddelde levensverwachting van patiënten met ALS is drie tot vijf jaar. Dat wil zeggen: na de eerste symptomen. Dus niet na het stellen van de diagnose. Dat moment kan best ver uit elkaar liggen, de klachten zijn in eerste instantie soms vaag en worden niet herkend als symptomen van ALS. Of worden überhaupt niet ervaren als klachten maar als zaken die bij het ouder worden horen. De werkelijkheid is dan helaas een heel andere.

Vorig najaar kwamen wij hardhandig in aanraking met deze werkelijkheid. Al enige tijd had mijn vader problemen met zijn rechterarm. In eerste instantie werd dit door de neuroloog bestempeld als een amyotrofische schouderneuralgie. Dat is een (weet ik helaas uit ervaring) heel vervelende aandoening waarbij je schouderzenuw aangetast raakt en daardoor je arm niet meer goed wordt aangestuurd. Dat leidt tot krachtverlies. Uiteindelijk komt dat echter weer goed: je lichaam herstelt de schouderzenuw en ook de spieren herstellen zich.

Bij mijn vader trad echter geen verbetering op. De klachten bleven verergeren en gedurende de zomer leken ook andere spieren aangetast te worden.
Uiteindelijk heeft onderzoek bij het ALS-centrum in Utrecht op 30 november 2015 de diagnose ALS opgeleverd. Geen verrassing (meer), wel een hard gelag.

Terugkijkend zijn de klachten zo’n drie jaar geleden al begonnen. Maar zoals mijn vader zelf zegt: ‘ik was nog nooit zo oud geweest’, dus in eerste instantie leken de klachten niet vreemd. Als je wat ouder wordt horen sommige dingen er nu eenmaal bij. Sommige dingen echter niet.

Inmiddels is mijn vader al behoorlijk gehandicapt. Hoe snel het verdere verloop van de ziekte in zijn geval zal zijn is niet bekend, dat is voor iedere patiënt anders.
Voor ons betekent het dat we helpen waar we kunnen. Mijn moeder draagt het leeuwendeel van de mantelzorg, maar waar mogelijk springen wij uiteraard bij.
En zo raken we met zijn allen ineens verzeild in een wereld waarvan we voorheen het bestaan slechts zijdelings kenden: de zorg.

Natuurlijk is het niet leuk. En natuurlijk zouden we dit liever niet meemaken.
Maar het is zoals het is en we maken er het beste van. Veranderen kunnen we het immers toch niet, dus genieten we van wat we (nog) hebben. En heel soms kruipen we even onder tafel en doen we even niet meer mee. Eventjes.

Post

Geplaatst in Dagelijkse dingen door

Ongeveer een jaar geleden begon ik mijn postproject.

Ik nam me voor elke week een brief te schrijven, een heel jaar lang. Dat is me niet gelukt. Ik schreef behoorlijk wat brieven (en uitgebreide kaartjes, die telde ik ook mee), maar niet elke week. Ik heb niet eens precies de score bijgehouden. Mijn excuses aan de cijferfetisjisten onder jullie…

Sommige ontvangers van mijn schrijfsels schreven, soms zelfs met regelmaat, terug. Sommige niet.
Allemaal goed.

Zelf vind ik het nog steeds heerlijk om brieven te schrijven. En om post te krijgen. Ik ga dus gewoon door met mijn project.
Mijn streven? Meer brieven schrijven dan vorig jaar (lekker makkelijk K:)dootje, als je niet weet hoeveel je er geschreven hebt!) en nog meer mensen laten zien hoe leuk het is om brieven te krijgen en ook zelf te schrijven.

Waar ik zoal over schrijf? Boeken die ik lees, dingen die ik meemaak, gedachten die in mijn hoofd ronddwarrelen, noem maar op. Het hoeft allemaal niet ingewikkeld te zijn. Zoals ik al eerder schreef gaat het om de aandacht die je aan de ontvanger schenkt door de tijd te nemen om een brief te schrijven. Dat het schrijven en passant voor jezelf ook leuk is is natuurlijk mooi meegenomen!

Wie het leuk vindt om een brief te krijgen mag zijn adres mailen naar k_dootje@me.com!