Eind vorig jaar schreef ik over ALS.
Dat we niet wisten hoe het allemaal zou gaan.

Inmiddels weten we dat wel.
Helaas.

Nog geen vier maanden na de diagnose ALS is mijn vader overleden aan deze vreselijke ziekte.
We hebben de laatste maanden intensief be- en geleefd. En hoewel het nog steeds een hard gelag is en dat ook wel zal blijven is het ook goed zo.

Op 26 maart jl. herdachten we hem. Er waren zoveel mensen dat er verschillende keren stoelen bij gehaald moesten worden in de Grote Kerk. Hij zou er trots op geweest zijn. En hij was er maar wat graag bij geweest.
Gelukkig wist hij tot in de puntjes wat er zou gaan gebeuren.

Ik kan hier een nieuw verhaal schrijven over wat hij voor me betekende, maar mijn verhaal bij de herdenking zegt het allemaal.

“Ik heb een vacature.

Gezocht:

Een mens.

Een mensenmens met een flinke dosis humor en ook zelfspot.

Graag met veel taalgevoel en spitsvondigheid en de bereidheid om beide in te zetten in flinke discussies.

Niet alleen voor ‘de grote zaak’, maar ook om tot in het onredelijke in de eigen eigenwijsheid te volharden. Om tot tranen toe ruzie mee te maken totdat de mensen er omheen denken dat het nooit meer goed komt. Totdat mama haar blauwhelm opzet en zacht zegt ‘en nu is het genoeg.’ … ‘Nee, genoeg.’. Waarop het binnen een minuut weer goed is.

Iemand met twee zulke legendarisch linkerhanden dat de uitspraak ‘wat mijn ogen zien kunnen mijn handen kapot maken’ volledig tot zijn recht komt.

Iemand die kan knoeien met een Pritt-stift.

Iemand die, om het gebrek aan talent voor knutselen te compenseren, je bij wijze van Sinterklaassurprise voorziet van vreselijk ingewikkelde puzzels. Tot aan enveloppen met honderd losse lettertjes aan toe.

Iemand die daar bij de voorpret al zachtjes van begint te schudden van het lachen.

Iemand die dingen zegt als: ‘Helaas voor jou lijken wij heel veel op elkaar’ en ‘alle goede dingen heb je van je moeder’, om je vervolgens met twinkelende felblauwe ogen schuin van onder zijn bril aan te kijken.

Iemand die quasi verontwaardigd zegt: ‘Jullie spannen samen!’ als mama en ik het eens zijn.

Iemand die op zaterdag rond een uur of elf appt: ‘Heb je de puzzel al?’ Een minuut of tien later gevolgd door: ‘Het is hopeloos.’ Om weer twintig minuten later te berichten: ‘We moeten er nog drie.’

Iemand die hecht aan tafelmanieren en houdt van lekker koken.

Iemand die als vanzelfsprekend voor je klaar staat, maar je wel ook steunt in je drang naar zelfstandigheid en die stimuleert.

Iemand die erop wijst dat de wereld en de mensen open tegemoet treden je het verste brengt en dat ook zelf in de praktijk brengt.

Iemand die geen onderscheid maakt, maar wel allergisch is voor oneerlijkheid en achterbaksheid.

Iemand die in staat is kritiek, na misschien eerst wat gesputter, te overdenken en er ook daadwerkelijk naar te handelen.

Iemand die positief in het leven staat. Ook als het tegen zit. Of misschien wel juist dan.

Iemand die uitstraalt dat het goed komt, ook al is hij daar zelf misschien niet zo zeker van, bij windkracht zeven uit het zuidwesten voor de smalle haveningang van Dieppe. En ook zorgt dat het vervolgens goed komt.

Iemand die denkt in kansen en oplossingen.

Iemand die, na jaren zelf overal in gezeten te hebben, trots komt vertellen: ‘ik was gisteren “de vader van Jet”. Ja, Jet kenden ze wel!’.

Iemand die liefde voor boeken en lezen bijbrengt door elke avond voor te lezen uit Niels Holgerson, Baron van Münchhausen, de Fabels van La Fontaine.

Iemand die misschien niet zo heel goed tegen een kamer vol speelgoed kan. Tot Daan er was dan toch.

Iemand die je door vragen te stellen zelf tot een oplossing laat komen.

Iemand die je in je waarde laat, maar wel terugfluit als je te ver gaat.

Iemand die smakelijk en veelvuldig kan lachen.

Iemand om van te houden.

Opleidingseisen: 

Van alles wat, met veel parate kennis en een zeer brede interesse.

Ervaring:

Veel.

Bijzonderheden:

Moet bereid zijn minstens 120 te worden.

Want pap, jij was van plan het te worden. 

Het mocht niet zo zijn.

En die vacature?

Ach, ik denk niet dat er kandidaten zijn. Jij bent immers onvervangbaar.

We zullen je dan ook vreselijk missen.

Maar ontzettend bedankt dat ik je dochter mocht zijn.”

Dag Pap.

Toen we toch in Leiden waren voor de Scratch van Meneer K:)dootje en Lies zijn we op zondag naar de Hortus gegaan. Er was daar een rondleiding met als onderwerp Chinese en Japanse bomen en struiken. Dat leek ons wel interessant.

Helaas zat het weer niet echt mee en hebben we de rondleiding beleefd in de stromende regen onder het genot van een erg koude wind. Maar interessant was het wel!

Een aantal van de bomen en struiken stamt al uit de begintijd van de Hortus, vierhonderd jaar geleden. De meeste Japanse en Chinese soorten zijn door Von Siebold verzameld en naar Leiden gebracht, ruim honderdvijftig jaar geleden.

Na de toer door de tuin, waarbij we nog wat noten van de Ginkgo Biloba opraapten, hebben we ons opgewarmd in de tropische kas. Opdrogen was er met de hoge luchtvochtigheid daar niet echt bij, maar de temperatuur was erg aangenaam.

Toen we voldoende opgewarmd waren hebben we nog heerlijk geluncht bij de Hortus. Daarna hebben we ons opnieuw in de regen gewaagd: terug naar de auto voor de rit naar huis.

Het was een geslaagd en aangenaam weekend en we gaan nog eens terug naar de Hortus als het íets beter weer is…

Vandaag is het Aswoensdag. De dag na de carnaval, in veel plaatsen veel toepasselijker ‘Vastenavond’ genoemd: de vooravond van de Vastentijd. Vandaag begint dus de Vastentijd. De tijd van veertig dagen tot Pasen. En ja, als je daadwerkelijk gaat tellen zijn er zesenveertig dagen vanaf nu tot Pasen. Maar de mensen waren in vroeger tijden wel een beetje praktisch ingesteld en vonden dat de zondag geen vastendag is. Dus als je de zondagen niet meetelt zijn het toch veertig dagen tot Pasen.

Vasten is onderdeel van verschillende culturen en religies en is ook nog onderdeel van gezondheidsleren en dergelijke. Op Wikipedia trof ik al een eenvoudig overzicht aan en er is ongetwijfeld heel veel meer over te vinden.

Hoewel wij niet religieus zijn opgevoed hebben mijn ouders ons wel altijd bewust laten kennismaken met de christelijke grondslag van onze maatschappij. Met daarbij ook aandacht voor andere culturen, religies en opvattingen. Ik vond en vind dat altijd heel interessant.

Vroeger thuis deden we wel eens mee met de vastentijd door gedurende die periode niet te snoepen. Voor mij, als niet-echt-zoetekauw niet zo’n grote opgave, maar toch.
Zelf vind ik de vastentijd tegenwoordig wel een mooie gelegenheid om me bewust te zijn van ingesleten gewoontes en je eigen mogelijkheden tot verandering. Onthouding van bepaalde zaken om dat kracht bij te zetten is een mooi middel.

Afgelopen maandag riep een vriend ons op met hem mee te doen door alcohol en koffie te laten staan. Gisteren stond in de regionale krant een uitgebreid artikel over de verschillende (moderne) mogelijkheden om te vasten (geen alcohol, minder geld uitgeven, niet snoepen, geen sociale media of zelfs internet, etc.). Vasten, of in elk geval het zich bewust zijn van gewoontes is actueel.

De afgelopen jaren gebruikte ik geen alcohol en snoepte ik door de week niet tijdens de vasten. Omdat ik toch al bijna geen alcohol drink is geheelonthouding eigenlijk geen uitdaging. Dit jaar neem ik me daarom het volgende voor: niet snoepen, geen koffie drinken en (oeps…) geen actief gebruik van Twitter en Instagram*. Ik zal wel mijn blogverhaaltjes melden en mijn vorderingen voor de InCoWriMo, maar niet kijken wat anderen posten.

Doen jullie mee aan de vastentijd? En op welke manier?

*Ik doe mijn best. Ervaringen uit het verleden sluiten niet uit dat ik me af en toe de vastentijd pas herinner ná het doen wat ik niet zou doen. Bij voorbaat sorry.

Kopje thee, iemand?

Worden jullie ook zo blij van mooie opschrijfboekjes?
Of ben ik de enige die een schap met schriften, opschrijfboekjes, schrijfblokken of briefpapier niet voorbij kan lopen zonder op zijn minst even te kijken? Nee hè?

Op de foto staat een deel van mijn collectie boekjes. Overal in huis zwerven ze rond, met allerlei verschillende bestemmingen. Er zijn een paar vaste waarden, die veel gebruikt worden.
Zo is het grote boek rechtsboven (met het schilderij van Monet) voor aantekeningen, kladversies, lijstjes, etc. Inmiddels ben ik aan mijn tweede exemplaar begonnen, hiervoor had ik er een met brievenbussen erop. Dat boek gaat vaak mee naar vergaderingen of besprekingen en gaat er in de loop van de tijd dus waarschijnlijk een beetje verfomfaaid uitzien. Als ik in de oude versie terugblader kom ik kladversies van Sinterklaasgedichten tegen, opzetjes voor boekbesprekingen, to-do-lijsten, aantekeningen die ik tijdens besprekingen maakte, telefoonnummers en e-mailadressen, noem maar op. Erg leuk!

Het bloemetjesschriftje met de ringband gebruik ik om ideeën voor haakwerk of blogs in op te schrijven. Het boekje is verdeeld in vier delen, waarvan de pagina’s allemaal een andere kleur rand hebben. Handig voor verschillende dingen tegelijk dus. Ik kocht het trouwens in een supermarkt in België. Als je van schriften en opschrijfboekjes houdt moet je zeker eens bij de schrijfwaren gaan kijken als je in België in de supermarkt bent!

Verder heb ik altijd één heel klein opschrijfboekje in mijn tas.

Een aantal mensen kent mijn ‘verslaving’ aan opschrijfboekjes en doet me soms een boekje cadeau. Een heel geweldig exemplaar dat ik pas van Meneer K:)dootje kreeg is misschien niet heel praktisch, maar wel erg mooi:

Behalve dat een boekje er leuk uit moet zien moet het natuurlijk ook fijn papier hebben. Lang niet al het papier is fijn om op te schrijven, althans niet met vulpen. Soms drukt papier snel door zodat je maar één kant van het papier kunt gebruiken. En soms is het papier te ruw om je pen er soepel overheen te laten glijden. Of juist zo glad dat het papier de inkt niet snel opneemt en je dus gemakkelijk je letters uitveegt.

Wat voor het papier in opschrijfboekjes geldt geldt natuurlijk voor al het papier. Briefpapier, kaarten, schrijfblokken: allemaal moeten ze fijn beschrijfbaar zijn.
Het meest vreemde papier dat ik tot nu toe ben tegengekomen is vrij dik papier of dun karton waarvan bepaalde kaarten zijn gemaakt. Of het aan het papier of aan de coating ligt weet ik niet, maar als ik daarop met vulpen schrijf verandert de kleur van de inkt waarmee ik schrijf. Blauw blijft wel blauw, maar rode-kool-paars wordt nachtpaars en helder rood wordt opgedroogd-bloed-roodbruin. Heel bijzonder.
En het meest vervelend vind ik papier waarop je inkt heel ver uitvloeit en de letters dus in elkaar gaan overlopen. Helaas ontdek je dat meestal pas als je al begonnen bent met schrijven.

Zijn jullie net zo kritisch als ik over schrijfpapier? Of ben ik daarin wèl een beetje raar?