Bijzonder theater

Gisteren was ik in Gouda.

Hoe kom je daar zo terecht, zou je zeggen.

Nou, ooit studeerde ik in Rotterdam. Daar leerde ik Femke kennen. Waar ik na mijn studie terugkeerde naar Zeeland, woont Femke nu in Delft. Dat is best een eind uit elkaar, zeker met werk en dagelijks leven.

Maar goed, af en toe lukt het om af te spreken en bij te kletsen. Dit keer stelde Femke voor een theatervoorstelling te bezoeken, in Gouda dus.

Het ging om de voorstelling Kron-kel, van Theaterwerkplaats Hersenkronkels, een theatergroep bestaande uit mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). De voorstelling gaat over leven met NAH, wat voor impact dat heeft, op jezelf en de omgeving. Hoe je zult moeten leren ermee om te gaan, het te accepteren, want het gaat nooit meer weg.

Het was geweldig. Heel knap gedaan, zo’n heftig onderwerp gebracht op een heel mooie manier. Indringend, om stil van te worden en stil bij te staan, en met veel humor. Enorm de moeite waard.

Ik ben fan!

Loet moet

Gisteren mocht ik mee!
Naar het theater!
Maar eerst gingen we limonade drinken en taart eten.

Ik mocht mee met mijn neef (4) en nicht (2). En mama, die mocht ook mee.
We gingen naar Loet moet. Dat is een heel leuke theatervoorstelling over een meisje, Loet, die vanalles moet. Van haar moeder, van de juf, zelfs van haar vader. Terwijl die helemaal in Amerika woont.

IMG_9554

Loet wil dat niet meer en besluit ‘voor áltijd’ op haar kamer te blijven. Daar kan ze tenminste lekker spelen. En dansen. En zingen.

De kinderen mogen ook mee doen, bijvoorbeeld doordat ze allemaal onder hun stoel moeten gaan zitten als Loet denkt dat haar moeder eraan komt. Geweldig!

D. en N. vonden het geweldig. Het was alleen wel zielig voor Ome Jejoen dat hij moest werken en niet mee taart mocht eten. Dus dat moet dan nog een keer opnieuw. Gelukkig is me verzekerd dat ik dan ook weer mee mag. Joepie!