Het was dit jaar een heel goed appeljaar. Van Lies kregen we dan ook een flinke zak appels uit de tuin. We hebben er heerlijk van gegeten, maar konden ze niet allemaal op voordat ze slecht zouden worden. Ik leende daarom de voedseldroger van Lies, en maakte een flinke hoeveelheid gedroogde stukjes appel, en wat gedroogde schijfjes appel. Nu kunnen we de hele winter appel blijven eten.
De voedseldroger ging daarna weer terug naar Lies, want die had ook het een en ander te drogen.
Afgelopen jaren leende ik wel vaker de droger van Lies, en dat beviel altijd goed. Alleen het heen en weer verhuizen wat minder. Ik kocht mijzelf deze week zelf een droger. Eenvoudig model, bij Lidl. Vrijdag werd hij bezorgd en ik wilde er natuurlijk meteen mee spelen.
Ik maakte gedroogde gember, voor thee (bijvoorbeeld). Dat ging prima.
Dus nu droog ik winterwortel, om te snacken. En heb ik al een hele lijst met dingen die ik zou willen drogen…
De basilicum was inmiddels zo groot en sterk gegroeid in het kas(t)je dat de plantjes konden worden uitgeplant. Daarvoor moest ik eerst een paar fikse regenbuien simuleren. Het alternatief was een betonboor geweest… Gelukkig waren de regentonnen nog niet leeg.
De gekregen tomatenplantjes waren alledrie ook flink gegroeid, dus die mochten in hun definitieve pot.
De grote pot achter de tomaten is de bak waarin we aardappelen kweken. Steeds als de plantjes boven de grond komen, doen we er grond bij. De bak is inmiddels bijna vol, ik hoop dat we veel aardappelen krijgen zo!
De pompoenen mochten van hun kweekpotje in een groter potje.
Nu nog bedenken waar we ze straks kunnen zetten. Zes planten is wel een beetje veel voor onze tuin…
Afgelopen jaren bedacht ik wel vanalles in de tuin te willen doen, maar lichamelijke dingen en het weer zorgden dat het voornamelijk bij ideeë bleef. Dit jaar deed ik wél al vanalles.
Dit voorjaar plantte ik nog een doosje End Polio Now-tulpenbollen die over waren na onze clubactie, en die bloeien nu nog schitterend:
We kregen van Lies en Yep een paar overgebleven pootaardappeltjes en daarmee experimenteer ik in een (grote) pot.
Elke keer dat er een plantje boven de grond komt, vul ik de pot bij. Dat is op dit moment elke dag…
Toen we de grote pot kochten bij het tuincentrum, zag ik een kas(t)je. Meneer K_dootje was nog niet helemaal overtuigd, maar toen bij thuis meten bleek dat het op een keurig plekje zou passen ben ik het alsnog gaan kopen.
Ik vind het helemaal leuk! Er staan nu basilicumplantjes in (ik bevrijdde de plantjes uit een potje van de supermarkt), ik zaaide pompoen en courgette en kreeg twee tomatenplantjes.
De basilicum staat bij te komen.
Natuurlijk deed ik ook allerlei onderhoudswerk, zoals het weghalen van het loof en de uitgebloeide bloemen van héél veel wilde hyacinthen (bijna een groene container vol, en de andere helft van de tuin moet nog) en onkruid en ik snoeide hier en daar nog wat en plantte nieuwe aardbeienplantjes.
Een ander klusje dat al een tijdje op mijn lijstje stond: de tuintafel schuren.
Dat was best hard nodig…
Na drie keer schuren is hij weer een stuk frisser, en vooral ook gladder. De stoelen moeten nog een keer.
Nu de ‘koude bak’ weer onkruid‘vrij’ is kon ik er een laagje compost in strooien. En daarna mijn gekochte slaplantjes erin zetten.
Met twee slakkenvallen erbij en zeer regelmatige patrouille hoop ik dat we de kans krijgen de sla zélf op te eten.
Vandaag ruimde ik het achterbankterras op. Dat betekent vooral veel stof, droge bladeren, dode beestjes en spinnenwebben (het is overdekt).
Nu kunnen we er tenminste weer zitten. De kussens moeten nog even verder drogen na hun wasbeurt, gelukkig gaat dat snel met dit weer!
Joep vindt er iets van. Geen idee wat.
Had ik al gezegd dat alles er zo mooi uit gaat zien?
Er is nog genoeg te doen, maar het is nu weer zo fijn om in de tuin te zijn!
Al was het alleen maar om de aardbeien rijp te kijken…
Sinds ongeveer anderhalf jaar eet ik vegetarisch, naar aanleiding van A Life On Our Planet, van Sir David Attenborough. Meneer doet grotendeels mee. Niet dat we veel en vaak vlees aten, maar het kon nog minder. Ik eet nog wel vis en zuivel, overigens.
Voor de ‘gewone’ maaltijden is de hoeveelheid recepten om uit te kiezen bijna overweldigend. Voor de barbecue was het nog een beetje zoeken. Yotam Ottolenghi (een van onze favoriete kookboekenschrijvers) heeft leuke recepten die ook op de barbecue kunnen, maar vaak ook behoorlijk bewerkelijk zijn. Dat is voor af en toe wel leuk, maar wij barbecuën best regelmatig en dus zochten we ook wat eenvoudiger recepten.
Zaterdag hadden we afgesproken met Lies en Yep om op de tuin te barbecuën en donderdag las ik over dit boek. We hadden al De Groene Bakplaat en dat is een fijn boek. Dus ik toog naar de boekwinkel en kocht dit boek.
Op de tuin is er geen elektriciteit, dus rond etenstijd is het daar schaars verlicht met kaarsen en wat kleine lampjes. Foto’s van het eten zijn er dus niet.
Wel van de lampjes
Maar het was heerlijk!
We maakten spiesjes met kastanjechampignons, spiesjes met gnocchi en paprika en gegrilde worteltjes. En Lies had nog witlof uit de sous-vide met een heerlijke dressing, een stuk quiche met zalm en spinazie en natuurlijk hadden we kaas. En koffie met paaseitjes ter afsluiting.
Met het kacheltje flink opgestookt was het ondanks de kou buiten aangenaam in het tuinhuis.
Deze met kerst ingezette traditie kunnen we vast nog lang volhouden!
We waren dat hele gedoe van de koudste Pinksteren in 70 jaar beu en deden net alsof van niet.
We openden gisteren met Lies en Yep op de volkstuin het tuinbarbecueseizoen. We vierden twee vaccinaties en één afspraak ervoor. We inaugureerden de kerstbarbecue van Meneer K:)dootje (ik vergat een foto).
We haastten ons naar binnen in het tuinhuis om zompig stokbrood te voorkomen. We genoten van Libanese bloemkool en Thools schaap. We staken alle kaarsjes aan die we konden vinden.
En we prezen ons gelukkig met de kachel die de heren deze winter installeerden.
Gisteravond kwamen we terug thuis na drie weken vakantie op Karel (verslag volgt).
We ruimden nog wat op en stopten een was in de machine en toen was het tijd om te gaan slapen. Meer dan de gang, keuken, bijkeuken en slaapkamer zag ik dan ook niet.
Vanmorgen, na mijn rondje hardlopen, liep ik even de tuin in.
Whoa!
Daar was wel wat te doen, zacht uitgedrukt. Meteen maar de snoeischaar gepakt en het prieel en terras ontzet van de pompoen. En de conifeer, vijg, budleia, lelie en het tuinhuis van de buren stellen ook wel prijs op hun privacy, dus daar weefde ik de pompoen maar uit.
Er groeien nu al vijf grote pompoenen aan de plant, dat is voor ons voorlopig wel genoeg. Aan de plant zitten nog de nodige bloemen, dus misschien krijgen we nog wel meer pompoenen. In dat geval gaan we daar denk ik adoptie-ouders voor zoeken. In elk geval heeft de plant nu weer een béétje een normale grootte.
Ook de braam was erg enthousiast gegroeid. Die kreeg dus ook een knipbeurt. Toen bleek dat onze groencontainer al vol was en de composthoop onbereikbaar, dus eerst maar douchen en aan het werk.
Vanmiddag was er weer even tijd om de tuin in te gaan. Ik leende een groencontainer en ruimde eerst al het snoeisel van de pompoen en braam op. Daarna ruimde ik de restanten van de erwtjes en het rekje op. Meteen ook maar even de munt en de citroenmelisse gesnoeid, dan ruikt de groencontainer ook lekker fris.
Tja, en omdat ik toch bezig was kon ik ook nog wel een deel van de aardappels rooien. De Roseval en de Franceline waren er klaar voor.
Deze zijn uit een paar ‘vergeten’ aardappeltjes van vorig jaar. Best nog een leuk oogstje zo.
Dit is de oogst van vijf (of zes?) pootaardappels die ik van een vriendin kreeg. We kunnen dus even vooruit. En dat terwijl de Vitelotte Noir nog in de grond zit.
Nu is ook de tweede groencontainer vol. Gelukkig worden ze morgen geleegd, dan kan ik weer verder in de tuin. Een beetje schoffelen en nog wat meer snoeien zullen geen kwaad kunnen…
Al een paar dagen regent het hier een groot deel van de dag. Ik vind die grijze dagen nogal somber, maar de tuin vindt het helemaal geweldig. Alles ontploft bijna, zo snel groeit het.
Met al die regen kom ik niet zoveel in de tuin maar vanavond was het lekker droog en kon ik de ‘schade’ opnemen. Oef! Dat wordt dooreten.
De pompoen neemt de ruimte. Ergens ertussen groeien nog twee selderieknollen. De aardappels zijn in elk geval boven de grond flink op dreef. Hopelijk doen ze onder de grond net zo hard hun best. Bietjes. Erwtjes. Die aten we vanavond, eigenlijk waren ze al aan de grote kant. Maar toch lekker. Weer een handje framboosjes.
De worteltjes zijn aan een inhaalslag bezig en de vijgen zijn met héél veel maar nog niet rijp. De courgette lijkt het na een karige start nu ook goed naar zijn zin te hebben. De braam is vastbesloten in één seizoen weer net zo groot te worden als hij was voordat hij tot de grond afgeknipt werd in verband met de nieuwe schutting, maar dat gaat ten koste van de bramen zelf. Volgend jaar hopelijk weer.
Hoewel je nu natuurlijk in één oogopslag kunt zien wat wat is, is dat niet altijd het geval. De afgelopen weken maakte ik daarom bordjes voor in de tuin. Die kleine groene plastic stekertjes raak ik altijd kwijt. Ik ga er eens op staan, of ik schoffel ze weg. Of meer van dat soort handigs.
Ik vond niks anders naar mijn zin en zaagde daarom maar een plaat triplex in stukken. Grondverven, lakken, schoolbordverf. Klaar.
Ok, dat klinkt een stuk sneller dan het in werkelijkheid ging.
Ik maakte er 15, dus ik kan even vooruit.
Het staat wel gezellig toch, die roze bordjes tussen het groen?