Op oudejaarsdag begon ik met roken.
Nou ja, eigenlijk werd het toen voor me gedaan.
Gisteren deed ik het weer, maar nu zelf.
Waar er vorige keer zalm op ging, was het nu kipfilet.
Met tijm in plaats van rozemarijn.
Ook deze keer was het erg lekker. Ik had de pittigheid van de rooksmaak wat onderschat en deed dus iets teveel peper op het vlees. Maar verder: jammie!
We aten er broccoli en gebakken aardappeltjes bij.
Natuurlijk is het niet netjes om jaloers te zijn!
Maar ik was het vandaag toch een beetje.
Op de meeuwen op de Veste.
Erop, ja.
Zij konden al schaatsen.
Ik wil ook!
Op maandagavond doe ik aan fietsdaten.
Onze wekelijkse clubbijeenkomst is ongeveer tien kilometer verderop en ik vind het heerlijk om daar op de fiets heen te gaan. Een aantal clubgenoten deelt die afwijking en we treffen elkaar dan ook om kwart over vijf bij de Ringbrug: onze fietsdate.
De afgelopen periode kwam het er niet van om op de fiets te gaan. Regen of nog een afspraak aansluitend aan de clubbijeenkomst waren de voornaamste redenen. Vandaag, net toen ik had bedacht dat het mooi fietsweer was mailde JP: wie er vandaag meefietste. Mijn held! Ik mag van de heren namelijk niet alleen door de polder fietsen in het donker. (Daar hebben ze wel gelijk in. Vindt ook Meneer K:)dootje.). JP is inmiddels samen met J mijn vaste chaperonne geworden, lief toch?
In de loop van de middag werd het hier behoorlijk mistig. Het resultaat was dat de drie fietsende J’s vandaag niet helemaal droog aankwamen op de clubavond. Zeg maar gerust: behoorlijk nat, eigenlijk. We hadden nog wat discussie over de vraag of een muts nou wel of niet handig is en of het dan de voorkeur verdient een muts van een zekere baggermaatschappij te dragen of een gehaakte muts. Ik houd het zelf maar bij haar. Al loopt dan wel de gematerialiseerde mist koud en wel je kraag in.
Nadat de heren zo lief waren te wachten tot ik samen met de andere aanwezige dames een kunstwerk als afscheidscadeautje voor een oud-lid hadden gemaakt fietsten ze me weer naar huis. Wat vanwege het enge wereldbeeld* best avontuurlijk was. En wéér nat…
*Het was nog steeds mistig. En nu ook donker. Een héél klein wereldje dus.
Ik houd van buiten zijn. Het maakt me niet uit of het zomer, winter, lente of herfst is. Elk jaargetijde is het mooi buiten. Het weer maakt ook niet zoveel uit. Mist is mooi. Maar zon ook. Windstil is prachtig. En storm ook. Alleen regen vind ik minder prettig. Hoewel ook in de regen buiten zijn soms fijn is.
Vanmorgen zag het er buiten prachtig uit. Stralende zon en licht bevroren. Een grote verandering na een week storm en vooral ook veel regen.
Ik kon de verleiding niet weerstaan 😉 en wandelde mijn rondje. Zo heerlijk!
Een voorzichtig laagje ijs op de sloot.
De molenaar maakte de molen klaar om te gaan draaien.
Ijsveren op auto’s in de schaduw.
Mijn vaste vergezicht met winterzon en heel erg helder.
De knoppen in de bomen worden al aardig dik.
Wat een felle kleuren!
Selfie 🙂
Ijzig groen.
Eenden al in hun nieuwe verenpak.
Ik heb genoten! Ik zou bijna niet meer terug naar binnen willen…
Wat doen we met oudjaar? Een jaarlijks terugkerende vraag. Dit jaar ging een sluimerende wens van mij in vervulling: barbecueën in de winter!
Een fotoverslag.
Twee ongeduldige Smokey Joes en een volle vuurkorf.
Fire in the hall!!!
Dronken spiesjes.
PITTIGE spiesjes.
Paddenstoelen met kruidenboter in handige bakjes.
Tartaartjes die toevallig nog in de koelkast lagen.
En toen de eerste pièce de résistance:
Tadaaaaaa:
Warm gerookte zalm! Heerlijk!!
Gamba’s
Na een kort intermezzo vanwege 12 uur en gelukkig nieuwjaar was het tijd voor het tweede pièce de résistance:
Bananenbootjes! Naar wens te flamberen met rum.
Dit alles begeleid door drie voortreffelijke salades die ik vergat te fotograferen.
De hele avond werd de tafel opgeluisterd door de ‘kitsch’ uit een vorige post:
Het was is veel opzichten een heerlijk warme avond!
Vrienden gingen een weekendje naar Amsterdam. Of wij op de kippen en de kat wilden passen. Natuurlijk!
We kregen de vraag of ze voor ons nog iets mee konden brengen uit Amsjterdam.
Waarop meteen volgde dat een rondvaartboot niet doorging. Paste niet in de koffer of zoiets flauws.
Ik opperde vervolgens Johnny Jordaan maar dat werd ook afgekeurd.
Omdat die dood is. Nou en?
Het argument dat dat zo’n troep gaf vond ik dan wel weer redelijk steekhoudend.
Uiteindelijk vroegen we of ze ‘iets gezelligs’ voor ons wilden meenemen. Met Amsterdamse tongval.
Nou, dat lukte. We kregen een mysterieus tasje:
Daaruit kwam kunst en kitsch:
De kunst bleek geen kunst, want al kant en klaar in de doos:
Dus toen heb ik hem haar door de war gemaakt en weer goed gelegd.
En de kitsch? Die gaan we binnenkort gebruiken bij een bijzondere (en gezellige) gelegenheid in huize K:)dootje. Ik doe verslag!
Er staat een kwekerij in onze bijkeuken.
Kijk maar:
Wat we kweken? Witlof.
Van Lies kregen we een aantal witlofwortels, met instructie.
Die was niet erg ingewikkeld:
‘Zet de wortels in een emmer met een beetje water. Trek een vuilniszak over de emmer zodat er geen licht bij de wortels komt en zet de emmer op een warme plaats. Kijk af en toe onder de vuilniszak of er nog water in de emmer zit, zo niet, dan bijvullen. Na een paar weken kun je de witlof oogsten.’
Zo gezegd, zo gedaan.
Inmiddels hebben we keurige stronkjes op de wortels gekregen. Een beetje groenig wel, kennelijk is ons merk vuilniszakken lichtdoorlatend.
Gelukkig doet dat niet af aan de smaak, de salade die we van de wit-met-groene-lof maakten was heerlijk!
Ik kreeg een auto van Meneer K:)dootje!
Wel een die ik zelf nog in elkaar moest zetten…
Dat deed ik dus. Het was best een uitdaging, want als ik een stukje gevonden had en op zijn plaats had gepuzzeld bleek soms dat er nog een ander stukje tussen moest.
Maar uiteindelijk leverde het me toch maar mooi mijn eigen Mini Cooper op!
Schaal 1:32, dat wel.
Ach, kniesoor die daarop let!
*naar: Elmo nieuwe schoenen!
Ik had jullie graag een van mijn favoriete verhaaltjes van mijn favoriete Sesamstraatfiguur laten zien, maar ik kan het niet vinden. Ik houd me aanbevolen!
In elk geval: ik ben net zo blij als Elmo.
Een tijdje geleden bedacht ik me dat mijn blauwe Dr. Martens toch echt niet meer geschikt waren voor vertoning buitenshuis. Maar ja, ze zaten wel nog steeds lekker… Ik droeg ze dus stiekem nog steeds.
Wel ging ik op zoek naar een paar nieuwe. Dat bleek niet eenvoudig. Er zijn niet zo heel veel winkels die ze verkopen, of althans geen winkels waar ik regelmatig kom. Uiteindelijk vond ik er toch een. Daar hadden ze niet meer de goede maat-kleur-combinatie, maar die zouden ze voor me bestellen.
Een week later: telefoon.
Het bestellen ging niet door. Ze konden geen losse paren bestellen.
O.
En nu?
Tegen het principe ‘koopt lokale waar, zo helpen wij elkaar’ in zocht (en vond) ik ze op internet.
En vandaag kwamen ze al!
Na een paar witte, een paar groene en een paar blauwe nu dus rode! Hopelijk gaan ze net zo lang mee als de vorige paren (de blauwe had ik meer dan 10 jaar…).
Nu inlopen. Want dat is hard nodig bij deze schoenen.
Teevee Elmo dragen?
Nee, zo heet het niet echt. Officieel heet het ‘Cinnamon & caramel pull-apart loaf’.
Wat?
Nou, het brood dat ik gisteren bakte.
Welk brood?
Dit:
Dit is het recept:
En dat komt uit dit boek:
van Yvette van Boven
Het is leuk om te maken en niet heel moeilijk. Natuurlijk was ik wel wat ongeduldig…
Maar het is het wachten waard: het is heerlijk! En het smaakt dus naar bolussen.
O ja. Om er een stukje af te halen moet je vooral Niet snijden. Pull-apart hè? Dus gewoon een boterhammetje eraf pellen. Erg leuk! (En maar een klein beetje kleverig…)
k:)dootje 