Helaas krijgen we vandaag het beloofde weer: het waait Niet…

Na de koffie vertrekken we op de motor naar de Zandkreeksluis.  Zo rustig is de Oosterschelde niet vaak. 

In de Zandkreek komt er een voorzichtig zonnetje tevoorschijn, maar de wind blijft verstopt. 

Na de sluis beginnen we alvast met opruimen. Het seizoen is nu echt voorbij en de boot moet leeg voor de winter. Dat is ooit de aanleiding geweest die we verzonnen voor de Zwerfsttocht, trouwens. De voorraden opmaken. Heel vreemd, maar het is nog nooit echt gelukt…

Afijn, voordat we terug naar de haven gaan tanken we nog diesel. De tank zit nu (meer dan…) vol zodat er geen condens kan ontstaan in de winter. 

Daarna leggen we de boot voor even nog in zijn eigen box en halen Meneer K:)dootje en ik de zeilen eraf terwijl mama binnen alvast begint met inpakken. O ja. Grote boot = grote zeilen. Zwaar dus. 

Als de boot leeg is varen we hem naar een ander plekje. Daar kan hij liggen totdat hij uit het water gaat. In de eigen box kan dat niet. Althans, dan komen we de hele winter niet meer weg. Het Veerse Meer kent namelijk een winterpeil. Het water gaat in de winter wat omlaag, zodat de boeren makkelijker kunnen spuien. Maar de eigen box van de Maleachi is niet zo diep, dus met het verlaagde peil liggen we daar dan aan de grond. 

Nadat alle spullen in de twee auto’s zijn gestapeld halen we ook nog snel de zeiltjes van Karel eraf. Dan hoeven we maar een keer naar de zeilmaker te rijden om ze weg te brengen voor de winterbeurt. Dat doen we dan ook maar meteen. 

Handig, zo’n grote auto. 

Ik vind het altijd interessant om even bij de zeilmaker te kijken. 

Deze heeft ook een schitterend uitzicht! 

Als de zeilen hoog en droog liggen brengen we de rest van de spullen naar huis. Snel even omkleden en dan terug naar Wolphaartsdijk, want op de Hardebolle stond al twee dagen dit: 

Wat?

Nou, dit:

Stokvis! Dáárvoor moesten we naar Sint-Annaland. En Merien bedacht dat we het dan meteen ook wel met z’n allen konden eten. Goed idee!

Op z’n Zeeuws: stokvis met aardappelen, rijst, botersaus, gebakken uien en een beetje mosterd. En een ijsje toe. 

Het was een fijne afsluiting van een fijne vakantie!

Kijk, onze leenkachel: 

Het is binnen dus heerlijk warm nu. Beetje lastig was wel dat tijdens het afbakken van de broodjes ineens de oven uit ging. Terwijl het gas niet op was. Huh?

De heren vervangen een knelkoppeling en daarna doet het het weer. Maar hun conclusie is dat het te koud was om zoveel gas tegelijk uit de fles te willen trekken. 

We besluiten dat we niet naar Yerseke (het oorspronkelijke plan) maar naar Wemeldinge gaan. Morgen is de wind namelijk op en vanaf Wemeldinge is het dan minder ver (saai) op de motor varen. Omdat we nu weer genoeg stroom hebben hoeven we bij het zeilen de motor niet stationair bij te laten staan. Dat is echt heel fijn!

 Gezien de windrichting (achterlijk) en de rustige omstandigheden wil Meneer K:)dootje de boom* weleens zetten. Dat gaat allemaal keurig en we gaan er vooral ook harder door. 
Intussen warmt mama de goulash op, zodat we heerlijk warm kunnen lunchen. 

We gaan door het vaarwater dat aan het begin en eind de leukste boeien die ik ken heeft: de Witte Tonnen Vlije. 

Dit is de boei aan het begin:

En dit die aan het eind: 

Streepjesboeien dus. Dat is omdat er twee vaarwaters samenkomen op die plek. Meestal ligt daar een boei met twee kleuren, waarbij de kleur aan de bovenkant het belangrijkste vaarwater (hoofdvaarwater) aangeeft. Hier zijn beide vaarwaters even belangrijk, dus streepjes. Zelfs de wc-borstel bovenop is twee kleuren!

Het varen is heerlijk!

In Wemeldinge lopen we lekker even een rondje. Hoewel het niet zo zonnig is is het lekker buiten. 

Het handelsmerk van Wemeldinge: de twee molens.

Na de borrel begint Merien met koken. Hij heeft op vakantie in Zweden dit jaar een mooie pan gekocht en geeft een demonstratie.  

Leidend tot: 

Na het eten gaat Meneer K:)dootje op les Irish Coffee maken.   

Best mooi voor een eerste les, toch?

Uiteraard moeten we dan nog maar eens kaarten.  Heel verrassend win ik weer niet…

*boom: een uithouder voor het voorzeil, zodat de twee zeilen als het ware naast elkaar staan. Het is die paal rechts.

Gisteravond spraken we af dat we om tien uur koffie zouden drinken. Dus hebben we ruim de tijd voor ontbijt. 

Bij de koffie nemen we de plannen en de wereld nog eens door. Het eerste is wat eenvoudiger dan het tweede, maar het is gezellig. 

Zoals gezegd zijn de plannen niet zo moeilijk: we gaan naar Sint-Annaland. We vertrekken iets na elven en zijn keurig op tijd bij de Zeelandbrug voor de opening van 11.40 uur. 

Na de brug is het tegenstrooms kruisen met niet zoveel wind. Heerlijk varen, met een lekker zonnetje. We zwaaien Jan uit, die morgen helaas weer moet werken. Daarna slaan we in slow motion, stroom tegen weet u nog, af de Keeten in. Het is druk op het water, veel mensen pakken deze mooie dagen nog gauw mee. 

De Hardebolle heeft een keurig plekje voor ons geregeld. We drinken koffie in de kuip en de mannen duiken de kelder van de Maleachi in. De stroomvoorziening is nog steeds niet goed. Met behulp van de technische helpdesk regelen ze in elk geval een deel van de oplossing. Wat het probleem precies is kan nog niemand vertellen. 

Onhandig is wel dat vanmorgen de kachel ook nog in staking is gegaan. Gelukkig mogen we een kacheltje lenen van de Hardebolle. Als mama dan ook nog voor ons allemaal kookt is het al snel zó warm binnen dat we de luikjes een stukje open moeten zetten. 

Wat we eten? Eerst een voorgerecht van Merien: 

Daarna: 

Na het eten spelen we een potje kaart: Amerikaans jokeren. Gisteren heb ik glorieus verloren: 

(Ja, het gaat om de minste punten).

Vanavond is het beter, maar winnen? Nee… 

Zaterdagochtend. Om kwart over zeven gaat de wekker. 

Joepie!

Zwerfsttocht!

We doen dit jaar vanwege allerlei afspraken maar een paar daagjes, maar we gaan wel lekker weg.

Voor vertrek halen we nog even brood. In de Veste vlak bij de bakkerij zwemt een baby-eendje. Eh…. het is toch herfst? 

Daarna naar de boot, spullen inladen en samen met mama de boot klaarmaken. De accu van het lichtnet blijkt leeg, dat is een raadsel dat we nog ‘even’ op moeten lossen onderweg. De hoofdschakelaar stond namelijk uit, dus er kon eigenlijk geen stroom uit de accu gaan. 

Afijn, om een uur of elf varen we naar de sluis. We mogen er al vrij snel in, maar eruit is een ander verhaal. Nadat we er bijna een kwartier in liggen en er niets gebeurt (echt niets) probeer ik de sluismeester eens op te roepen via de marifoon. Geen contact. Zou er een grote storing zijn? 

Langzaam wordt iedereen (we liggen met een stuk of tien boten in de sluis) een beetje onrustig. Ik probeer het nog eens en krijg nu wel contact. De sluismeester heeft het druk en we zijn straks pas aan de beurt. Handig dat hij dat even meldt. Nou ja. 

Na de sluis motoren we tegen de wind in de Zandkreek uit. Daarna rollen we de genua uit en zeilen we heerlijk met stroom mee richting de Zeelandbrug. Als we de motor uitzetten valt de navigatieapparatuur uit. De accu is dus nog niet vol…

Bij de Zeelandbrug is het ook weer vreemd: geen contact met de brugwachter. Een half uur later mogen we er dan toch doorheen. 

In Zierikzee worden we keurig opgevangen door de havenmeester en krijgen we een plekje aan de steiger, vlak achter de Hardebolle. Die is hier donderdag al naartoe gevaren. 

Natuurlijk gaan we gezellig aan de borrel, in afwachting van de taxi voor de bemanning van de Hardebolle: zij moeten nog naar een verjaardag. 

De nieuwe tafel is heel mooi!

En Semmie de logeerhond heeft zijn plekje gauw gevonden. 

Net op tijd voor het eten schuift de Regena binnen. Mama had thuis al goulash gemaakt, heerlijk!

Na het eten spelen we een potje Amerikaans jokeren. Ik verlies, geheel volgens traditie, glansrijk…