Eind vorig jaar schreef ik over ALS.
Dat we niet wisten hoe het allemaal zou gaan.

Inmiddels weten we dat wel.
Helaas.

Nog geen vier maanden na de diagnose ALS is mijn vader overleden aan deze vreselijke ziekte.
We hebben de laatste maanden intensief be- en geleefd. En hoewel het nog steeds een hard gelag is en dat ook wel zal blijven is het ook goed zo.

Op 26 maart jl. herdachten we hem. Er waren zoveel mensen dat er verschillende keren stoelen bij gehaald moesten worden in de Grote Kerk. Hij zou er trots op geweest zijn. En hij was er maar wat graag bij geweest.
Gelukkig wist hij tot in de puntjes wat er zou gaan gebeuren.

Ik kan hier een nieuw verhaal schrijven over wat hij voor me betekende, maar mijn verhaal bij de herdenking zegt het allemaal.

“Ik heb een vacature.

Gezocht:

Een mens.

Een mensenmens met een flinke dosis humor en ook zelfspot.

Graag met veel taalgevoel en spitsvondigheid en de bereidheid om beide in te zetten in flinke discussies.

Niet alleen voor ‘de grote zaak’, maar ook om tot in het onredelijke in de eigen eigenwijsheid te volharden. Om tot tranen toe ruzie mee te maken totdat de mensen er omheen denken dat het nooit meer goed komt. Totdat mama haar blauwhelm opzet en zacht zegt ‘en nu is het genoeg.’ … ‘Nee, genoeg.’. Waarop het binnen een minuut weer goed is.

Iemand met twee zulke legendarisch linkerhanden dat de uitspraak ‘wat mijn ogen zien kunnen mijn handen kapot maken’ volledig tot zijn recht komt.

Iemand die kan knoeien met een Pritt-stift.

Iemand die, om het gebrek aan talent voor knutselen te compenseren, je bij wijze van Sinterklaassurprise voorziet van vreselijk ingewikkelde puzzels. Tot aan enveloppen met honderd losse lettertjes aan toe.

Iemand die daar bij de voorpret al zachtjes van begint te schudden van het lachen.

Iemand die dingen zegt als: ‘Helaas voor jou lijken wij heel veel op elkaar’ en ‘alle goede dingen heb je van je moeder’, om je vervolgens met twinkelende felblauwe ogen schuin van onder zijn bril aan te kijken.

Iemand die quasi verontwaardigd zegt: ‘Jullie spannen samen!’ als mama en ik het eens zijn.

Iemand die op zaterdag rond een uur of elf appt: ‘Heb je de puzzel al?’ Een minuut of tien later gevolgd door: ‘Het is hopeloos.’ Om weer twintig minuten later te berichten: ‘We moeten er nog drie.’

Iemand die hecht aan tafelmanieren en houdt van lekker koken.

Iemand die als vanzelfsprekend voor je klaar staat, maar je wel ook steunt in je drang naar zelfstandigheid en die stimuleert.

Iemand die erop wijst dat de wereld en de mensen open tegemoet treden je het verste brengt en dat ook zelf in de praktijk brengt.

Iemand die geen onderscheid maakt, maar wel allergisch is voor oneerlijkheid en achterbaksheid.

Iemand die in staat is kritiek, na misschien eerst wat gesputter, te overdenken en er ook daadwerkelijk naar te handelen.

Iemand die positief in het leven staat. Ook als het tegen zit. Of misschien wel juist dan.

Iemand die uitstraalt dat het goed komt, ook al is hij daar zelf misschien niet zo zeker van, bij windkracht zeven uit het zuidwesten voor de smalle haveningang van Dieppe. En ook zorgt dat het vervolgens goed komt.

Iemand die denkt in kansen en oplossingen.

Iemand die, na jaren zelf overal in gezeten te hebben, trots komt vertellen: ‘ik was gisteren “de vader van Jet”. Ja, Jet kenden ze wel!’.

Iemand die liefde voor boeken en lezen bijbrengt door elke avond voor te lezen uit Niels Holgerson, Baron van Münchhausen, de Fabels van La Fontaine.

Iemand die misschien niet zo heel goed tegen een kamer vol speelgoed kan. Tot Daan er was dan toch.

Iemand die je door vragen te stellen zelf tot een oplossing laat komen.

Iemand die je in je waarde laat, maar wel terugfluit als je te ver gaat.

Iemand die smakelijk en veelvuldig kan lachen.

Iemand om van te houden.

Opleidingseisen: 

Van alles wat, met veel parate kennis en een zeer brede interesse.

Ervaring:

Veel.

Bijzonderheden:

Moet bereid zijn minstens 120 te worden.

Want pap, jij was van plan het te worden. 

Het mocht niet zo zijn.

En die vacature?

Ach, ik denk niet dat er kandidaten zijn. Jij bent immers onvervangbaar.

We zullen je dan ook vreselijk missen.

Maar ontzettend bedankt dat ik je dochter mocht zijn.”

Dag Pap.

Toen we toch in Leiden waren voor de Scratch van Meneer K:)dootje en Lies zijn we op zondag naar de Hortus gegaan. Er was daar een rondleiding met als onderwerp Chinese en Japanse bomen en struiken. Dat leek ons wel interessant.

Helaas zat het weer niet echt mee en hebben we de rondleiding beleefd in de stromende regen onder het genot van een erg koude wind. Maar interessant was het wel!

Een aantal van de bomen en struiken stamt al uit de begintijd van de Hortus, vierhonderd jaar geleden. De meeste Japanse en Chinese soorten zijn door Von Siebold verzameld en naar Leiden gebracht, ruim honderdvijftig jaar geleden.

Na de toer door de tuin, waarbij we nog wat noten van de Ginkgo Biloba opraapten, hebben we ons opgewarmd in de tropische kas. Opdrogen was er met de hoge luchtvochtigheid daar niet echt bij, maar de temperatuur was erg aangenaam.

Toen we voldoende opgewarmd waren hebben we nog heerlijk geluncht bij de Hortus. Daarna hebben we ons opnieuw in de regen gewaagd: terug naar de auto voor de rit naar huis.

Het was een geslaagd en aangenaam weekend en we gaan nog eens terug naar de Hortus als het íets beter weer is…