Ik vertelde al dat mijn mams tijdens onze vakantie onze tuin onderhanden nam.
Ze plantte onder andere een aantal aardbeienplantjes. Ik verheugde me al op aardbeien uit eigen tuin volgend jaar.
Maar…
Gisteren plukte ik de eerste aarbeien, vooruit, aardbeitjes al!
Het is een beetje druk in mijn hoofd en wat is er dan fijner dan even lekker naar buiten? In deze tijd van het jaar is de wereld ’s morgens zo ontzettend mooi! Elke keer weer is het genieten.
Vandaag combineerde ik het aangename met het nuttige en liep ik een rondje dat ergens langs de supermarkt kwam zodat ik een vergeten boodschap kon doen.
Het rondje ging dan ook, logischerwijs, door de stad. Onderweg kwam ik dit mooie beeld tegen. Bijzondere vormen. Zacht en ook scherp. Mensen en toch niet. In elkaar passend maar niet echt.
Van alle kanten anders.
Gewoon mooi.
Met de moestuin is het dit jaar droevig gesteld. Althans, dat was het tot onze vakantie.
Vrijwel alles wat ik zaaide of plantte werd slachtoffer van slijmerig ongedierte: slakken.
Tijdens onze vakantie heeft mijn mams de tuin de broodnodige aandacht gegeven. En een aantal nieuwe plantjes geplant. En, niet onbelangrijk, slakken gevangen.
Zelf deed ik vanmorgen een rondje door de tuin, na een fikse regenbui. De oogst? Een emmertje vieze beesten: 
De andijvie, boerenkool, prei en bloemkool blijven nu redelijk onaangetast. Dus hopelijk kunnen we straks betere dingen uit de tuin oogsten.
Overigens: we oogsten al lekkers ook, de bramenstruik staat op vol vermogen. 
En vijgen hebben we ook: 
Nu nog bedenken hoe ik de overvloed aan vijgen ga verwerken.
De eerste zaterdag van de vakantie ging ik naar de heerlijke wolwinkel van Jeanet Jaffari in Arnemuiden. En natuurlijk ging ik daar niet weg zonder vakantiewol.
Zonder concrete plannen kocht ik drie verschillende soorten wol: blauwe Findley Dappled van Juniper Moon Farm, Taiyo 4 Ply van Noro en auberginekleurige ..Cowgirlblues Merino Lace Single. Van alles genoeg om in elk geval een sjaal of omslagdoek van te haken.
Omdat het bij elkaar niet zoveel was
Omdat we deze keer genoeg bergruimte aan boord haddenOmdat Meneer K:)dootje inmiddels al geen wenkbrauw meer optrekt bij de lading wol die ik meesleep op vakantie ging het allemaal mee, samen met nog wat andere wol. Je moet immers reserve hebben: het zou vreselijk zijn om droog te vallen tijdens de vakantie.
Al voordat we weggingen experimenteerde ik wat met de Findley Dampled. Het was immers al vakantie. Heerlijk garen! Heel zacht (50% zijde en 50% merinowol, dus wat wil je), heel licht en heel fijn te verwerken. Met een haaknaald van 5 mm dik haakte ik een opzetje voor een sjaal. 
Het beviel me wel en daarmee werd dit in elk geval een vakantieproject. Had ik al gezegd dat het heel fijn garen is? Het (zelfbedachte) patroon bleek ook lekker weg te haken dus al snel kon ik ook zien of het een beetje werd wat ik wilde. 
Ja dus.
Uiteindelijk had ik de sjaal pas net na de vakantie af (ik haakte onderweg ook nog een stukje aan een ander project).
Voor het blocken zag hij er zo uit: 
Na het blocken was hij bijna twee keer zo groot en beter in vorm: 
De sjaal is heerlijk zacht en licht. En Groot: 
Het was een fijn vakantieproject. Het garen is ook heel fijn, dat wil ik zeker nog wel eens gebruiken. Ik ga ook eens bekijken of het er ook in uni-kleuren is, dat lijkt me ook mooi.
Het was een wat langdurig project, de Deken voor Noor. Projecten bestaande uit kleine delen met veel af te hechten draadjes en naaiwerk zijn niet mijn favoriet.
Toch koos ik voor de deken voor mijn nichtje een patroon uit met precies al die kenmerken. Tja, dan duurt het dus even voordat hij klaar is. Driekwart jaar later dan gepland (echt) was het dan toch zover en net voor de vakantie kon ik de dame in kwestie (bijna drie inmiddels) haar deken overhandigen.
Nu heeft ze net als haar oudere broer een eigen deken.
De reactie? ‘Oooo. Róze!’
(Niet te fotograferen trouwens, zo’n deken met een bobbeltjespatroon.)
We zijn net terug van een fijne vakantie en het gewone leven dreigt weer te beginnen. Deze week is er nog een beetje tussenin: nog niet heel druk maar ook niet meer echt vakantie.
Om aan mijn vakantiequotum ‘buitentijd’ te komen (nou ja, dat is niet haalbaar, dus eigenlijk moet ik schrijven ‘om in elk geval even lekker buiten te zijn’) maakte ik vanmorgen een fijne wandeling.
Er was zon door een boom:
Er waren stinksigaren:
Er waren roze bloemen:
Er was een koe met een kalfje:
Er liep ineens een kalkoen op straat:
Er was bedauwd gras:
Er waren elfenbankjes:
En er was nog veel meer, maar hé, ik moest ook nog gewoon lekker rondkijken. Het was heerlijk en mooi. Fijne buitentijd!
Jaaaaaa!!!
Het netje heeft geholpen. Dit jaar eten we zélf de besjes van de struik in onze tuin. Ik liet ze lekker lang hangen zodat ze nu veel smaak hebben.
Gistermorgen geplukt en gisteravond als toetje (met heerlijke aardbeien van Lies) gegeten.
Genieten dit. En ze zijn nog niet op!
Afgelopen weekend was op de Oostwal in Goes voor de eerste keer Festival de Veste. Foodfrucks, muziek, kraampjes, openluchtbioscoop, varen op de Veste en nog meer. Het speelde zich allemaal zo ongeveer in onze achtertuin af, dus natuurlijk gingen we er ook heen!
We bezochten vrijdagavond de openluchtbioscoop:
Daarna dronken we nog wat bij vrienden die daar wonen en ‘ineens’ was het al vroeg op de zaterdagmorgen. ‘Gezelligheid kent geen tijd’ kwam volledig tot zijn recht.
Op zaterdag was het ook nog Rommelroute bij ons in de buurt. Overdag hebben we daarom niet veel meer van het festival meegemaakt dan koffie met taart.
Geweldige taart, dat wel!
’s Avonds zijn we met vrienden gaan eten op het festivalterrein. Kussentjes en een kleed mee en dan aan de waterkant in het zonnetje eten. Het kan slechter!
Het was erg gezellig! En lekker.
Het mooie van al die verschillende foodtrucks is dat je allerlei verschillende dingen kunt proeven, van Thais tot Fish&Chips tot mosselen tot taco’s en nog veel meer.
Enkele dingen die wij aten:
Wij vonden het een geslaagd festival, de organisatie hopelijk ook!
We hebben een rode bessenstruik in de tuin. Sinds twee jaar.
Het eerste jaar aten we acht besjes.
Vorig jaar aten de vogels veel besjes.
Dit jaar eten wij besjes.
Hoop ik.
Vorige week mocht ik met de mannenclub van Meneer K:)dootje mee op excursie. We gingen kijken bij een van de weren van de Stichting Behoud Weervisserij.
We verzamelden ons aan het eind van de middag op de ‘Marjoes’ die lag afgemeerd bij de Bergse Diepsluis. Op het achterdek in de zon kregen we van een onderhoudend (en komisch) duo, Frits en Ben, uitleg over de weervisserij.
Ze lieten ons ook zien waarom er elk jaar een flink aantal palen van de weer vervangen moeten worden:
Paalworm.
Een weer is een soort heel grote fuik, gemaakt van bomen die in een zandplaat zijn gezet in water met een getijdenbeweging. De palen staan in twee lange (bijna een kilometer) rijen die naar elkaar toe lopen. Ze raken elkaar net niet. Achter de opening tussen de twee rijen is een hart- of pijlvormig net opgesteld, ook aan palen.
De vissen (ansjovis met name) zwemmen bij hoog water de zandplaat op om te paaien. Als het water afgaat zwemmen de vissen met de stroom mee richting de pijlvorm. Als ze daar eenmaal in zwemmen komen ze er niet meer zo gemakkelijk uit. Ansjovis is een schoolvis en door het zwemmen in een school ontstaan wervelingen in het water. Die weerkaatsen tegen de palen van de weer waardoor de vissen niet die kant op zwemmen. Zo blijven ze cirkelen in de kop van de pijl.
Aan het einde van de pijl, in de punt, wordt een net vastgemaakt als de vissers bij de weer komen.
Natuurlijk is de punt afgesloten met een stuk gaas voordat het net erin gaat. Dat stuk gaas wordt dus vervangen door het net.
Daarna gaan de vissers met z’n tweeën te water met een sleepnet met loodjes aan de onderkant en drijvers aan de bovenkant. Daardoor is het een ‘staand’ net. De vissers waden naar de kop van de pijl en spannen dan het net tussen hen in zodat de hele breedte van de pijl is geblokkeerd met het net.
Het sleepnet.
De vissers in de weer.
Met het sleepnet drijven de vissers alle vis die in de weer zwemt richting de fuik aan de punt. Als ze bij de punt zijn aangekomen met het net maken ze de fuik los en stappen weer aan boord. Dan wordt de fuik in de boot gehesen en omgekeerd en de gevangen vis gesorteerd.
De bedoeling is dus ansjovis te vangen. Dat lukt niet altijd. Toen wij er waren zat er wel wat ansjovis in de fuik, maar er was vooral makreel en geep (meivis) gevangen. En een enkele jonge haring. Ook zat er een heremietkreeft in het net:
Nadat de vis was gesorteerd en de weer weer goed dichtgemaakt voeren we terug naar de aanlegsteiger.
Erg interessant om zo’n tocht mee te maken!
k:)dootje 