Vandaag is de derde donderdag van de maand: Dames&Draadjes-dag! Bij Taart & Tafel komen we ’s avonds met een clubje bij elkaar. Er wordt gehaakt, gebreid, geborduurd en uiteraard gekletst.
Jacolien verzorgt koffie en thee voor ons, en natuurlijk -versgebakken- taart. Iedereen heeft haar favoriete taart, maar deze keer waren we erg eensgezind: iedereen nam Pepernotentaart. 
Heerlijk! Als je in de buurt bent moet je zeker gaan proeven!
Vanmiddag om een uur of twee was volgens Meneer K:)dootje een mooi tijdstip om het bier open te maken. Serieus bier: 
Hij had zelfs liever gehad dat ik het nog iets eerder op de dag had gedaan. Helaas ging dat vanwege een technisch probleempje niet door*.
Maar goed, toen het bier eenmaal uitgeschonken was en je dat ook door het hele huis rook kon ik in de auto stappen om een zeil naar de zeilmaker te gaan brengen.
Want ja, zo’n stoofschotel moet toch minstens drie uur in de oven. Of vier zelfs, in dit geval.
Het smaakte verukkelijk, overigens. Het recept staat in de nieuwste Allerhande, pagina 70.
*het vlees was nog bevroren, dus ik kon het niet eerder snijden.
Nee, ik ging niet onder water. De onderkant van de boot kwam bóven water. Dat was niet verontrustend, dat gebeurt elk jaar. Dan gaat de boot uit het water en op de kant voor het winterseizoen.
Ondanks de antifouling (aangroeiwerende verf) groeit er altijd wel íets op het onderwaterschip. Dit jaar groeide er, onder andere, iets aan de onderkant van het roer. Mooi hè? Geen idee wat het precies was, overigens.
Het was in elk geval niet groot.
Op de schroef woonden ook dingen. Minder goed te zien misschien, maar ook mooi. 
Ondanks de mooie plaatjes komt er deze winter gewoon weer een nieuwe laag antifouling op het onderweaterschip. Jammer voor de beestjes.
Mijn moeder helpt iemand een huis leeg maken. Ze deed een geweldige vondst, althans vanuit mijn oogpunt bezien. Gelukkig mocht ze de vondst meenemen en zo kreeg ik dit: 
Twee flessen ouderwetse Talens vulpeninkt, waarvan één nog in het originele doosje.
Ik ben heel benieuwd of deze claim waargemaakt wordt…
In het doosje zit ook nog de gebruiksaanwijzing: 
Geweldig hè? Ik vind het echt heel mooi bedacht, zo’n vulsysteem. De productiekosten zullen niet gering zijn geweest, vermoed ik. Maar toch jammer dat je dit soort dingen niet veel meer ziet.
Binnenkort ga ik er een pen mee vullen en proberen hoe het schrijft. Qua hoeveelheid kan ik in elk geval even vooruit. Een flinke fles blauw-zwart en een flinke fles groen.
Lies en Yep gingen een paar dagen naar Parijs.
Wij, nou ja, vooral Meneer K:)dootje, zorgden voor de kippen.
Woensdagochtend vond ik een verrassing voor de deur: 
Yummie!
(Voor de jaloerserigen onder jullie: ze zijn inmiddels op.)
Zo af en toe kan ik mijn verslaving niet weerstaan.
Dus dinsdag bezorgde de postbode dit: 
Met daarin: 
En de geweldige verpakking openen levert het volgende plaatje op: 
En net als de Amethyst die ik vorig jaar kocht (zonder de inkt), schrijft de Aquamarine heerlijk.
Het begon, tot groot ongenoegen van Groentekat, maandagmorgen ineens. Een hoop gerommel in de voortuin en niet veel later verrees daar een steiger. Toen hield het op.
Dinsdagochtend merkte ik aan het feit dat Groentekat zich achter het gordijn in de slaapkamer verschanste dat ‘het onheil’ was teruggekeerd. De woonkamer leek inmiddels qua lichtval meer een aquarium: 
De aannemer was dus gearriveerd. Begin dit jaar had hij gezien dat een aantal dakpannen en nokvorsten gebroken was. Vandaag ging hij die vervangen.
En zo hadden we even geen pannen (nou ja, minder pannen) op het dak en wel een man met een baard. 
Was het de Sint niet. Zo jammer…
Maar goed, we hebben wel nieuwe dakpannen. 
En weer uitzicht vanuit de woonkamer.
Zaterdagochtend ging om kwart voor zes de wekker. Hóe vroeg? Ja, precies. We hadden afgesproken om zeven uur te vertrekken naar Monnickendam. Daar worden trainingen georganiseerd voor de J-70 door Keelboat Academy, een boot waar ik het afgelopen jaar veel op meegevaren heb*. Als team vonden we het een goed idee daaraan mee te doen, dus na het varen van het Open Nederlands Kampioenschap twee weken geleden is de boot in Monnickendam blijven staan.
Allemaal leuk bedacht, maar poeh… zeven uur weg is best vroeg. Gelukkig was er koffie voor onderweg. 
Ik hoopte nog wat te kunnen slapen achterin de auto, maar dat is helaas niet gelukt. Het uitzicht was gelukkig mooi: 
We maakten ons wel een klein beetje zorgen: er was vrijwel geen wind. En de voorspelling voor Monnickendam was ook niet echt gunstig. De organisatie had aangegeven dat de training alleen niet door zou gaan als er ijs lag of als het ontzettend mistig zou zijn. Wij hoopten wel dat het nog een beetje zou gaan waaien, want twee uur rijden is best ver om niet te gaan zeilen.
In Monnickendam aangekomen bleek het heerlijk weer. Met nauwelijks tot geen wind, dat wel. Na het te water laten en optuigen van de boot en de voorbespreking heeft trainer Ben Koppelaar de drie aanwezige boten naar de haven uit gesleept. Daar waaide het ook niet. We hebben een eiland gemaakt** en ons laten bedelven onder de vliegen. Geef mij maar zout water om op te varen…
We kletsten wat.
Er werden wat fitness- en yoga-oefeningen uitgeprobeerd.
We deden theorieles.
En toen ging het dan toch nog genoeg waaien om een klein beetje te kunnen zeilen. Niet veel, maar we gingen vooruit. We trainden vooral op het sturen met gewicht en zeilen en zo weinig mogelijk met het roer. Zinvol.
Na afloop (met weer een sleep de haven in omdat de wind op was) nabespreking, de filmpjes bekijken die Ben maakte en de boot weer opruimen.
Het was inmiddels half zes, dus we besloten onderweg wat te eten. Dat werd boven de A4. 
Daarna was het nog even een stukje rijden, maar dankzij de muziek die we uitzochten ging de tijd snel. (Lees: Zanger Rinus, Wesly Bronkhorst, Manke Nelis, en zo voort.)
Ondertussen bespraken we de mogelijkheden van een teambus/camper/caravan om volgend jaar naar de wedstrijden en trainingen te gaan. We zijn eruit: we willen een oude streekbus. Zoiets.
’s Avonds werd het een bejaard avondje: nog even lezen op de bank en vroeg naar bed.
*Eredivisie Zeilen, daar vertel ik later nog over
**de boten naast elkaar gelegd en aan elkaar vastgemaakt
Zomaar een ‘gesprekje’ met Lies op de vrijdagmiddag:
Zeg, zullen we samen eten vanavond? Of komt dat voor jullie niet uit?
Ja, leuk! Maar ik heb restjesfest…
Dus?
Het ‘probleem’ bleek dat de hoeveelheid restjes wat krap bemeten was om met vier personen van te eten. Gelukkig zijn er winkels, zodat we er nieuwe restjes bij konden maken.
Dit alles leidde tot de volgende ecclectische maaltijd*: 
Pompoenovenschotel als amuse
Oma’s gehaktbal
Kiptahine
Couscoussalade
Veldsla met geitenkaas
‘Nieuwe’ pastasalade
Op het bord: 
En in de glazen ook een diverse selectie: 
Als toetje een restje kweeperen. 
Die zien er mooi uit, maar het blijkt niet ons aller favoriete toetje.
Een zeer genoeglijke avond.
*Rest Fest rijmt beter, maar de culinaire snobs onder ons kunnen hier ‘Ecclectische maaltijd’ lezen.
Helaas krijgen we vandaag het beloofde weer: het waait Niet…
Na de koffie vertrekken we op de motor naar de Zandkreeksluis. 
Zo rustig is de Oosterschelde niet vaak.
In de Zandkreek komt er een voorzichtig zonnetje tevoorschijn, maar de wind blijft verstopt. 
Na de sluis beginnen we alvast met opruimen. Het seizoen is nu echt voorbij en de boot moet leeg voor de winter. Dat is ooit de aanleiding geweest die we verzonnen voor de Zwerfsttocht, trouwens. De voorraden opmaken. Heel vreemd, maar het is nog nooit echt gelukt…
Afijn, voordat we terug naar de haven gaan tanken we nog diesel. De tank zit nu (meer dan…) vol zodat er geen condens kan ontstaan in de winter.
Daarna leggen we de boot voor even nog in zijn eigen box en halen Meneer K:)dootje en ik de zeilen eraf terwijl mama binnen alvast begint met inpakken. O ja. Grote boot = grote zeilen. Zwaar dus.
Als de boot leeg is varen we hem naar een ander plekje. Daar kan hij liggen totdat hij uit het water gaat. In de eigen box kan dat niet. Althans, dan komen we de hele winter niet meer weg. Het Veerse Meer kent namelijk een winterpeil. Het water gaat in de winter wat omlaag, zodat de boeren makkelijker kunnen spuien. Maar de eigen box van de Maleachi is niet zo diep, dus met het verlaagde peil liggen we daar dan aan de grond.
Nadat alle spullen in de twee auto’s zijn gestapeld halen we ook nog snel de zeiltjes van Karel eraf. Dan hoeven we maar een keer naar de zeilmaker te rijden om ze weg te brengen voor de winterbeurt. Dat doen we dan ook maar meteen.
Handig, zo’n grote auto. 
Ik vind het altijd interessant om even bij de zeilmaker te kijken. 
Deze heeft ook een schitterend uitzicht! 
Als de zeilen hoog en droog liggen brengen we de rest van de spullen naar huis. Snel even omkleden en dan terug naar Wolphaartsdijk, want op de Hardebolle stond al twee dagen dit: 
Wat?
Nou, dit:
Stokvis! Dáárvoor moesten we naar Sint-Annaland. En Merien bedacht dat we het dan meteen ook wel met z’n allen konden eten. Goed idee!
Op z’n Zeeuws: stokvis met aardappelen, rijst, botersaus, gebakken uien en een beetje mosterd. 
En een ijsje toe.
Het was een fijne afsluiting van een fijne vakantie!
k:)dootje 