Vandaag was de laatste wintertraining van dit jaar. Deze training geven we op onze vereniging, de WSVW, aan de wedstrijdzeilers in de leeftijd van 8 tot 18 in Optimist en Splash. Dat zijn twee typen jeugdboten. Al jaren train ik zelf de beginnende wedstrijdzeilertjes in de Optimist, de jongste groep dus. Hardstikke leuk om te doen, de kinderen zijn altijd zo enthousiast!

Vandaag sloten we een serie van vier trainingen af. De groep die ik deze trainingen had bestond uit zes zeilers. Zo jong als deze groep had ik ze nog niet eerder, de jongste was 8 jaar. En stoer dat ze zijn!

De eerste training, begin november, hadden we al veel wind, 4 tot 5 Beaufort. Dat is veel, ja. Zeker voor die kleine bootjes van de kinderen, waarin ze alles zelf moeten regelen. En die ze met hun eigen gewicht rechtop moeten houden.

Vandaag hadden we iets minder wind, ‘hooguit’ een dikke 4 Beaufort. Maar deze keer was het daarbij 4 graden met een watertemperatuur van 6 graden. De gevoelstemperatuur? K-K-K-K-Koud!!!

Geen van de kids heb ik echter horen klagen toen we het water op gingen. Wel een paar ouders, maar ja. Die hadden dan ook niet genoeg warme kleren aan…
Eenmaal op het water bleek het toch nog kouder dan we dachten. Maar toch: alle kids hebben lekker gevaren. Wie het te koud kreeg mocht alvast naar de haven om de warme chocomel. Toen ik uiteindelijk nog twee stoere dametjes overhad zijn we gaan lunchen.

En daarna…
Stonden ze alweer klaar om weer te gaan varen!
Stoer toch?
Het was nog wat harder gaan waaien dan ’s morgens, maar dat vonden ze geen punt. En de regen die er inmiddels bij was gekomen ook niet. Een voer me zelfs zingend voorbij, de rest lachend.
Helaas sloegen er een paar om, en met zulk koud water betekent dat ondanks goede kleding een enkeltje warme douche voor deze groep.

Ook nu weer bleven de twee stoere dametjes over voor nog een laatste rondje. Inclusief zwempartij voor allebei…

Of ze het leuk vonden?
Een volmondig ja van allemaal! En ja hoor, in februari komen ze weer!

Bikkels!!!

Thuisgekomen maakte ik het vakantiesouvenir af dat ik van mams kreeg:

Met Karel voeren we deze zomer zelf ook langs dit kunstwerk. Het heet ‘Le Vent souffle où il veut’ en is van Daniël Buren.
Een draak van een puzzel, maar wel leuk om te doen! Nogmaals dank je wel mams.