Toen we toch in Leiden waren voor de Scratch van Meneer K:)dootje en Lies zijn we op zondag naar de Hortus gegaan. Er was daar een rondleiding met als onderwerp Chinese en Japanse bomen en struiken. Dat leek ons wel interessant.

Helaas zat het weer niet echt mee en hebben we de rondleiding beleefd in de stromende regen onder het genot van een erg koude wind. Maar interessant was het wel!

Een aantal van de bomen en struiken stamt al uit de begintijd van de Hortus, vierhonderd jaar geleden. De meeste Japanse en Chinese soorten zijn door Von Siebold verzameld en naar Leiden gebracht, ruim honderdvijftig jaar geleden.

Na de toer door de tuin, waarbij we nog wat noten van de Ginkgo Biloba opraapten, hebben we ons opgewarmd in de tropische kas. Opdrogen was er met de hoge luchtvochtigheid daar niet echt bij, maar de temperatuur was erg aangenaam.

Toen we voldoende opgewarmd waren hebben we nog heerlijk geluncht bij de Hortus. Daarna hebben we ons opnieuw in de regen gewaagd: terug naar de auto voor de rit naar huis.

Het was een geslaagd en aangenaam weekend en we gaan nog eens terug naar de Hortus als het íets beter weer is…

Vandaag is het Aswoensdag. De dag na de carnaval, in veel plaatsen veel toepasselijker ‘Vastenavond’ genoemd: de vooravond van de Vastentijd. Vandaag begint dus de Vastentijd. De tijd van veertig dagen tot Pasen. En ja, als je daadwerkelijk gaat tellen zijn er zesenveertig dagen vanaf nu tot Pasen. Maar de mensen waren in vroeger tijden wel een beetje praktisch ingesteld en vonden dat de zondag geen vastendag is. Dus als je de zondagen niet meetelt zijn het toch veertig dagen tot Pasen.

Vasten is onderdeel van verschillende culturen en religies en is ook nog onderdeel van gezondheidsleren en dergelijke. Op Wikipedia trof ik al een eenvoudig overzicht aan en er is ongetwijfeld heel veel meer over te vinden.

Hoewel wij niet religieus zijn opgevoed hebben mijn ouders ons wel altijd bewust laten kennismaken met de christelijke grondslag van onze maatschappij. Met daarbij ook aandacht voor andere culturen, religies en opvattingen. Ik vond en vind dat altijd heel interessant.

Vroeger thuis deden we wel eens mee met de vastentijd door gedurende die periode niet te snoepen. Voor mij, als niet-echt-zoetekauw niet zo’n grote opgave, maar toch.
Zelf vind ik de vastentijd tegenwoordig wel een mooie gelegenheid om me bewust te zijn van ingesleten gewoontes en je eigen mogelijkheden tot verandering. Onthouding van bepaalde zaken om dat kracht bij te zetten is een mooi middel.

Afgelopen maandag riep een vriend ons op met hem mee te doen door alcohol en koffie te laten staan. Gisteren stond in de regionale krant een uitgebreid artikel over de verschillende (moderne) mogelijkheden om te vasten (geen alcohol, minder geld uitgeven, niet snoepen, geen sociale media of zelfs internet, etc.). Vasten, of in elk geval het zich bewust zijn van gewoontes is actueel.

De afgelopen jaren gebruikte ik geen alcohol en snoepte ik door de week niet tijdens de vasten. Omdat ik toch al bijna geen alcohol drink is geheelonthouding eigenlijk geen uitdaging. Dit jaar neem ik me daarom het volgende voor: niet snoepen, geen koffie drinken en (oeps…) geen actief gebruik van Twitter en Instagram*. Ik zal wel mijn blogverhaaltjes melden en mijn vorderingen voor de InCoWriMo, maar niet kijken wat anderen posten.

Doen jullie mee aan de vastentijd? En op welke manier?

*Ik doe mijn best. Ervaringen uit het verleden sluiten niet uit dat ik me af en toe de vastentijd pas herinner ná het doen wat ik niet zou doen. Bij voorbaat sorry.

Kopje thee, iemand?

Worden jullie ook zo blij van mooie opschrijfboekjes?
Of ben ik de enige die een schap met schriften, opschrijfboekjes, schrijfblokken of briefpapier niet voorbij kan lopen zonder op zijn minst even te kijken? Nee hè?

Op de foto staat een deel van mijn collectie boekjes. Overal in huis zwerven ze rond, met allerlei verschillende bestemmingen. Er zijn een paar vaste waarden, die veel gebruikt worden.
Zo is het grote boek rechtsboven (met het schilderij van Monet) voor aantekeningen, kladversies, lijstjes, etc. Inmiddels ben ik aan mijn tweede exemplaar begonnen, hiervoor had ik er een met brievenbussen erop. Dat boek gaat vaak mee naar vergaderingen of besprekingen en gaat er in de loop van de tijd dus waarschijnlijk een beetje verfomfaaid uitzien. Als ik in de oude versie terugblader kom ik kladversies van Sinterklaasgedichten tegen, opzetjes voor boekbesprekingen, to-do-lijsten, aantekeningen die ik tijdens besprekingen maakte, telefoonnummers en e-mailadressen, noem maar op. Erg leuk!

Het bloemetjesschriftje met de ringband gebruik ik om ideeën voor haakwerk of blogs in op te schrijven. Het boekje is verdeeld in vier delen, waarvan de pagina’s allemaal een andere kleur rand hebben. Handig voor verschillende dingen tegelijk dus. Ik kocht het trouwens in een supermarkt in België. Als je van schriften en opschrijfboekjes houdt moet je zeker eens bij de schrijfwaren gaan kijken als je in België in de supermarkt bent!

Verder heb ik altijd één heel klein opschrijfboekje in mijn tas.

Een aantal mensen kent mijn ‘verslaving’ aan opschrijfboekjes en doet me soms een boekje cadeau. Een heel geweldig exemplaar dat ik pas van Meneer K:)dootje kreeg is misschien niet heel praktisch, maar wel erg mooi:

Behalve dat een boekje er leuk uit moet zien moet het natuurlijk ook fijn papier hebben. Lang niet al het papier is fijn om op te schrijven, althans niet met vulpen. Soms drukt papier snel door zodat je maar één kant van het papier kunt gebruiken. En soms is het papier te ruw om je pen er soepel overheen te laten glijden. Of juist zo glad dat het papier de inkt niet snel opneemt en je dus gemakkelijk je letters uitveegt.

Wat voor het papier in opschrijfboekjes geldt geldt natuurlijk voor al het papier. Briefpapier, kaarten, schrijfblokken: allemaal moeten ze fijn beschrijfbaar zijn.
Het meest vreemde papier dat ik tot nu toe ben tegengekomen is vrij dik papier of dun karton waarvan bepaalde kaarten zijn gemaakt. Of het aan het papier of aan de coating ligt weet ik niet, maar als ik daarop met vulpen schrijf verandert de kleur van de inkt waarmee ik schrijf. Blauw blijft wel blauw, maar rode-kool-paars wordt nachtpaars en helder rood wordt opgedroogd-bloed-roodbruin. Heel bijzonder.
En het meest vervelend vind ik papier waarop je inkt heel ver uitvloeit en de letters dus in elkaar gaan overlopen. Helaas ontdek je dat meestal pas als je al begonnen bent met schrijven.

Zijn jullie net zo kritisch als ik over schrijfpapier? Of ben ik daarin wèl een beetje raar?

Ik schrijf graag.
Het gevoel van een pen die over het papier glijdt, letters maakt. Heerlijk vind ik dat. Dat moet wel een beetje gemakkelijk gaan natuurlijk, de pen moet wel echt over het papier glijden. Naar mijn mening gaat dat met geen enkele pen beter dan met een vulpen. Echt.

Inmiddels heb ik een behoorlijke collectie verzameld en ik schrijf vrijwel met niets anders meer. In mijn tas zit ook altijd wel minstens een vulpen. En in bijna alle pennen zit een andere kleur inkt. Er zijn namelijk zulke mooie kleuren dat het zonde zou zijn alleen maar met blauw of zwart te schrijven, toch? Mijn ‘standaardkleur’ is aquablauw.

Hardstikke leuk om te bepalen welke kleur inkt er in een pen mag als hij leeg is. Sommige pennen hebben overigens altijd dezelfde kleur inkt. Dat zijn onlosmakelijke setjes geworden.

Ik heb vulpennen van allerlei verschillende merken en heb geen voorkeur voor een bepaald merk. Ook heb ik verschillende penbreedtes. De fijne punt van het ene merk is net zo breed als de medium punt van het andere merk. En ook binnen een merk hebben verschillende modellen soms verschillende maatvoeringen. Voordat ik een pen koop wil ik hem dus altijd even proberen. Als hij heel mooi is maar niet lekker schrijft wordt het niks.

Meestal vind ik mijn nieuwste aanwinst op dat moment mijn meest fijne pen, al kan het natuurlijk ook zo zijn dat het gewoon altijd het leukst is om met iets nieuws te spelen 😉
Wel heb ik inmiddels een aantal favorieten.

Het voelt overigens wel een beetje als verraad tegenover de andere pennen om deze als favoriet te bestempelen. Dat is zeker een beetje gek? 😉

Ik heb niet altijd met vulpen geschreven. Ergens aan het einde van de basisschool kreeg ik mijn eerste vulpen. Op de middelbare school schreef ik af en toe met vulpen, af en toe niet. Pas tijdens mijn studie ging ik steeds meer met vulpen schrijven en heb ik ook een paar pennen daadwerkelijk versleten.
Zoals gezegd schrijf ik nu bijna niet meer met iets anders.

Of vulpennen duur zijn?
Soms. Natuurlijk zijn er hele dure modellen (die soms helemaal niet lekker schrijven of niet lekker in de hand liggen!), maar enkele pennen die ik graag gebruik zijn helemaal niet zo duur. En ze schrijven heerlijk! Deze bijvoorbeeld:

De Lamy Safari is er in heel veel verschillende kleuren en in verschillende puntbreedtes. Ik vind het een fijne pen en heb er vrijwel altijd een van in mijn tas.

Inmiddels zijn pennenwinkels ongeveer net zo gevaarlijk geworden als boekwinkels. Gelukkig zijn er wel wat minder pennenwinkels…