Luxe boodschappen

Een paar weken geleden kwam tijdens een borrel bij vrienden de Vreemdelingenmarkt in Antwerpen ter sprake. Zij waren er nog nooit, wij alweer een hele tijd geleden, dus we spraken af om er samen heen te gaan.

Vanmorgen vroeg reden we, onder het genot van een schitterende zonsopkomst, naar Antwerpen. Meneer K:)dootje weet gelukkig de weg naar de juiste parkeergarage, en toen we daar aankwamen was er nog heel veel plek op Krokodil. Rode krokodil, gelukkig, geen paarse.

Meteen bij het uitkomen van de parkeergarage werd onze eerste belofte aan S en C waargemaakt: om half tien ‘s morgens al mensen aan de garnalenkroketten en bubbels. Wij hielden het maar even bij koffie…

We liepen eerst een rondje over de markt voor het overzicht. Wat een feest toch, die grote hoeveelheid heerlijkheden, allemaal mooi uitgestald en keurig verzorgd.

Paarse tomaten
Paddenstoelen in het gelid

Natuurlijk kochten we ook vanalles. We gingen voor in elk geval een aantal specifieke zaken, zoals kaas, baklava, olijven, en natuurlijk:

Gerookte knoflook

En paddenstoelen van de schimmeljuwelier:

Natuurlijk moesten we toen ook nog lokale cultuur snuiven, dus we trakteerden onszelf op een krokkettenproeverij van De Kroketterie, mét Cava.

Daarna nog een Marrokaanse pannenkoek voor de echte lunch en toen weer naar huis om de ‘gewone boodschappen’ te gaan doen.

Tasje

Ik. In 1984.
Het fotobijschrift van mijn moeder.

Ik ben geen hamster. Ik ben wel dol op dingetjes verzamelen. Altijd geweest en helemáál niet van huis uit meegekregen. Mijn vader hoefde nóóit paal en perk te stellen aan de hoeveelheid stenen en schelpen die we aan boord sleepten om mee naar huis te nemen. (Ja maar deze is óók mooi!)

Dit seizoen is voor een geen hamster natuurlijk geweldig. Hazelnootjes, kastanjes, mooie blaadjes, eikeltjes, eikedopjes: ligt allemaal voor het oprapen! Jammer dat jaszakken vaak niet zo groot zijn.

Al een paar keer had ik op Instagram heel mooie tasjes voorbij zien komen van Artisaen. Handgemaakt, met een schaartje. Helaas verkocht hij alleen in levenden lijve, op evenementen waar ik niet was.

Maar: onlangs verkocht zijn dochter een aantal tasjes, en nu opende ze een Etsy-winkeltje voor hem: https://www.etsy.com/nl/shop/ArtisaenNL

Dus nu kon ik een tasje bestellen en gisteren kwam het aan. Zo mooi!

Met een riemlusje
En een schaartje (en de neus van Loes)
Er kan heel veel in! (Nee Loes, jij niet)

Ik kan naar het bos!

Jaarlijkse vaartocht

Afgelopen zaterdag was de eerste zaterdag van september. Voor mij een dag met al bijna dertig jaar hetzelfde programma: de vaartocht met verstandelijk beperkten die Stichting Arti Carnaval organiseert en waarvoor ik de boten regel.

Wat een feest was het weer!

Muziek van de Scheldedweilers en DJ Johnny, pannenkoeken gebakken door de vrijwilligers van Arti, schitterend weer en natuurlijk de boten van al die schippers die vrijwillig hun boot ter beschikking stellen.

‘Zo ben je lekker herkenbaar, dan weten de mensen tenminste waar ze zich moeten melden.’ En bedankt…

Hartelijk dank ook weer aan de WSVW voor het mogen gebruiken van de faciliteiten.

Op naar editie 43 in 2025!

No Waste Army

Een tijdje geleden las ik in de krant een artikel over No Waste Army, een organisatie die houdbare producten maakt / laat maken van reststromen of afgekeurde groenten en fruit. Je kunt je bij hen abonneren op de No Waste Army Box, dan ontvang je elk kwartaal een doos vol lekkers en leuks.

Ik ben altijd in voor dat soort dingen, dus ik abonneerde mij. Gisteren kwam de (voor ons) eerste box aan:

O! Een doos met vakjes!! En een folder met de ‘inhoudsopgave’ van de doos en een aantal grondstoffen uitgelicht.

De komende tijd gaan we alles proeven, ik heb er nu al zin in!

Deze vond ik extra sympathiek:

Donatie

Toen ik lang geleden eens las over de mogelijkheid je haar te doneren voor het maken van pruiken, dacht ik meteen ‘dat zou ik best willen doen’. Maar ja, ik had toen kort haar, vond dat wel prima, vond het laten groeien zo’n gedoe, en het kwam er dus niet van.

Toen we in 2020 niet meer naar de kapper mochten, groeide mijn haar (uiteraard) vanzelf langer, en was die ‘tussenin-fase’ eigenlijk vrij snel voorbij. Dus toen kon ik het ook best nog langer laten groeien, toch?

Zo gezegd, zo gedaan.

Het is nog best even sparen voordat het lang genoeg is (ca. 35 cm in een staart) om te doneren én nog wat meer haar dan een stekeltjeskapsel over te houden. Een paar weken geleden dacht ik dat het dan toch lang genoeg was. Omdat ik geen verstand heb van kapsels, en dus niet wist of er na het afknippen genoeg zou overblijven om nog een beetje beschaafd haar van te maken, vroeg ik Natascha van Hot & Haar om mee te kijken.

Vanmorgen kon ik bij haar terecht, en jawel: lang genoeg!

Eraf dus!

Natascha gaat de vlecht voor me opsturen.

En nu moet ik weer even wennen aan kort haar…

Reisthee

Ik drink graag thee. Eerder schreef ik al eens over het theeabonnement van Mevrouw Cha. Sinds dat abonnement bestel ik regelmatig thee in de webshop.

Als ik ga wandelen, neem ik ook graag thee mee. Kant-en-klaar in de thermoskan of thermobeker, of ik neem heet water mee en losse thee, zodat ik nog kan kiezen waar ik zin in heb.

Onlangs vond ik iets anders leuks: een meeneem-theeset.

Een klein theepotje met een zeef en drie kleine kommetjes. Het hele setje past in elkaar in een foedraal en kan dan beschermd en wel mee in de tas. Zo leuk!

Afgelopen zondag gingen Meneer en ik wandelen in Oranjezo, en toen dronken we natuurlijk onderweg een kopje thee in het bos. Vers gezet!

Noten jagen

Als kind was ik al gek op het verzamelen van eikels, kastanjes, blaadjes, takjes, beukenootjes en nog meer. Dat is niet veranderd. De eerste kastanje die ik vind gaat steevast in mijn jaszak. Daar zit meestal ook nog wel een schelp in. Of een eikendopje. En mooie steentjes.

Onlangs kwam ik op een hardlooprondje langs een plek waar hazelnoten lagen. De bolsters (heet dat zo bij hazelnoten?) daarvan zijn erg decoratief. En de nootjes zien er niet alleen leuk uit, ze zijn ook nog lekker. Maar ja, tijdens het hardlopen heb ik geen zakken…

Vanavond liepen we, wél met zakken, nog even langs dezelfde plek. En raapten we twee handen vol met nootjes. Het was al bijna donker, anders had ik misschien nog wel wat meer gezocht. Nu denk ik dat ik nog een keer terug ga.

World Cleanup Day

Vandaag, zaterdag 16 september, is het World Cleanup Day.

Met een aantal enthousiastelingen ruimden we op op het strandje bij ‘t Waterhoefje op Noord-Beveland.

Catering

Nadat we eerst door Willem waren versterkt met koffie en een bolus, gingen we aan de slag. Buiten de gebruikelijke snoepverpakkingen, lollystokjes en ondefinieerbare plastic dingesen, vonden we ook heuse schatten:

Een halve Viking
Een dinosaurus!
Licht in het duister
Een sok…
Het stopje van de Oosterschelde?
Of misschien toch gewoon een touw…

Het hele strandje ligt helaas vol met dit soort plastic korreltjes, in verschillende kleuren. Vooral veel blauwe en kleurloze. Waarschijnlijk grondstof voor het msken van andere plastic dingen, wat ooit een keer in grote hoeveelheden in het water terecht is gekomen.

Het is vrijwel onmogelijk om het op te ruimen, toch hebben we ons best gedaan. Misschien ga ik nog een keer terug met een zeef.

Vandaag hebben we in elk geval een flinke berg afval verzameld:

En het was ook heel gezellig!

Toertocht

Door omstandigheden (niet in de laatste plaats het weer de laatste tijd) komen de racefietsen (te) weinig uit de schuur. Dat vinden we allebei jammer, dus toen we bericht kregen van Huissoon Sport dat de er een toertocht werd georganiseerd vanwege het vijftigjarig bestaan, was dat een mooie aanleiding om weer eens op de fiets te stappen.

We schreven ons in voor de 60 km. We fietsten in juni nog de Delta Ride for the Roses 50 km, dus dat zou moeten lukken, toch?

Toen we inschreven, was het best goed weer. En omdat de tocht in augustus was, leek het ons vrij voor de hand liggend dat het ook dan mooi weer zou zijn.

Nou, het was, uiteindelijk, ook mooi weer. Als je tenminste keek naar de week in aanloop naar 5 augustus… Het was immers droog (toen we fietsten in elk geval) en de wind was redelijk (hooguit windkracht 5). Dat het gemiddeld, inclusief het na afloop binnen napraten en wat drinken maar 17 graden was, en een deel van de route dus maar 15, had ik in elk geval in augustus niet helemaal voorzien.

Hoe dan ook: de route was heel leuk en keurig aangegeven, en omdat ik tegenwoordig een apparaat op mijn fiets heb, kon ik hem ook nog meelezen. En na afloop natuurlijk terugkijken. Dat blijk ik leuker te vinden dan ik vooraf dacht.

Wat ik best bijzonder vond, was dat we vrijwel ongetraind keurig regelmatig konden fietsen. En dat het überhaupt best goed ging, uiteraard.

Er reden een hoop retro-fietsen mee, vanwege het jubileum. Onderweg zagen we er niet zoveel, maar toen we terugkwamen bij Café Baarends, mocht mijn zeker-niet-retro-fiets er even bij staan. Op het biljart was ook de geschiedenis in fietsen te zien. Ik ben blij met mijn 22 versnellingen, vroeger moesten ze het met twaalf doen!

Even stoppen in Oud-Sabbinge.

Nu, een dag later, heerlijk bijkomen en de spierpijn in m’n nek en armen laten wegtrekken. Verder valt het gelukkig mee, is mijn conditie toch minder beroerd dan ik dacht.