Dinsdagochtend 26 juni werd ik wakker als nieuwe voorzitter en met een zere duim. Over het verband tussen de twee bestaat nu nog steeds onduidelijkheid.
Het worden van voorzitter had wat voeten in de aarde, of liever: op kleuren. En ook voeten van de vloer, trouwens. 
Twister en sumo-worstelen. Tja…
Hoe dan ook: een zere duim dus. Na twee weken had ik daar wel genoeg van, dus ging ik naar de huisarts. Die verwees me naar de fysiotherapeut met de conclusie ‘waarschijnlijk peesletsel of letsel aan een bandje in je gewricht’.
Van de fysiotherapeut kreeg ik, na een onderzoekje waarbij haar wenkbrauwen steeds vragender gingen staan, een brace. Want wát er nou precies zeer deed was niet duidelijk. Alle bewegingen, op een of twee na, waren geen probleem. Thumbs up, dus.
Nou ja, helemaal goed was het natuurlijk niet. Na een week moest ik terug naar haar collega. De pijn was inmiddels geconcentreerd op één plek.
De nieuwe fysiotherapeut constateerde dat mijn handen hypermobiel zijn. Voor de rest ben ik nog stijver dan een hark, dus best bijzonder. Hij dacht dat het probleem voornamelijk in het kapsel zat en omdat dat slecht doorbloed is, richtte hij de behandeling op het stimuleren van die doorbloeding. Behalve met massage deed hij dat met een ster. 
En de keer daarna met een soort elektrocutie.
Nou ja, elektrische pulsen.
Helaas hielp het niet. Hij vertelde me ‘ik kan niks meer voor je betekenen.’ Ik vond dat geen geruststellende mededeling. Daarop verwees hij met terug naar de huisarts, voor ontstekingsremmers. Wellicht zouden die het probleem op kunnen lossen. Want de andere zaken zouden inmiddels toch al wel effect gehad moeten hebben.
Het was intussen nog minder dan twee weken voor het begin van de vakantie. De huisarts, een fanatieke zeiler notabene!, vroeg zich af of het wel een goed idee was dat ik met de boot op vakantie zou gaan. Wát?!
Afijn, ik kreeg diclofenac voor tien dagen en hij zou me een week later bellen voor overleg. Conclusie van dat overleg: geen verandering. Na de vakantie verder en neem voor de zekerheid nog een setje diclofenac mee.
Na drie weken vakantie had de brace (nou ja, twee eigenlijk) in elk geval een interessant patroon gemaakt. Verder was de situatie niet verslechterd. Wat me een doorverwijzing naar het hand- en polscentrum opleverde.
De voorlopige conclusie daar, tijdens mijn bezoek vandaag: het lijkt op letsel aan een van de bandjes aan de buitenkant van het middelste gewricht van je duim (het radiair collateraal ligament van MCP 1, voor de medici). En in combinatie met de laxiteit (dat hypermobiele. Je leert een hoop in zo’n uurtje) is dat ‘niet fijn’, aldus de behandelend mevrouw.
Een definitieve diagnose kon ze niet stellen. Dat kan de plastisch chirurg (😳) over twee weken hopelijk wel.
Wat de behandeling en de prognose gaan zijn is evenmin bekend. Spalk? Operatie?
Voorlopig heb ik weer een andere spalk. Want de vorige voldeed onvoldoende. Handig, te beweeglijke duimen. 
Hopelijk zit hij nu wel voldoende klem.
Hoe dan ook: ik weet inmiddels dat je, ook als je rechts bent, vrijwel overal je linkerduim bij gebruikt. En dat is dus on-handig.
Wordt, hopelijk, vervolgd. Tot die tijd: 
Het gaat héél goed!
Thumbs up!
