Joe

Joechei! 

Mooi weer, zomertijd en nog zo wat: alle reden om Joe uit zijn winterslaap te wekken. Hij stond immers al sinds 31 december te niksen.

De eerste rooksignalen van het seizoen…
Het eerste record ‘kurkschieten’ is ook gezet: tot boven de nok van het huis. Wel met puntenaftrek vanwege een startniveau ter hoogte van de bril van Yep, in plaats van ter hoogte van het tafelblad van de tuintafel. Maar het smaakte er niet minder om. 
Meneer K:)dootje grilde, hoewel hij voor de eerste keer zo’n groot stuk vlees klaarmaakte op de barbecue, zeer kundig een mooie entrecote. 

Met de salade van Lies, wat brood en aardappeltjes hadden we een zeer smakelijke maaltijd. 

Met als decadent toetje ijs met zeer seizoensvreemde maar heerlijke frambozen. 

Wat een leven…

Te water!

Plons!

O, wacht. Daar is het nog te koud voor. 

Maleachi ging al wel, die kan daar tegen. Afgelopen dinsdag.

Eerst nog even poetsen.
Manoeuvreren op de centimeter: onze havenmeesters zijn erin getraind. 
Stukje rijden. (Wat een ding is het zo toch!)

Even wachten tot de kraan vrij is. (Groot!!)

Jaaaa!

De 7000 kg hebben indruk gemaakt op het balkje…

Hmmm…
Het naar de box varen (en erin ook, overigens) ging goed, dus: ankerbier! 😉

Laat het seizoen maar beginnen!

Leeg

Vandaag een jaar geleden lieten we papa gaan. 

Vandaag een jaar geleden zaten we voor het laatst met z’n allen samen. 

Vandaag een jaar geleden zei hij voor het laatst dat hij trots op ons was. 

Vandaag een jaar geleden begon een leeg jaar. 

Vandaag begint een nieuw jaar. Dat hij trots op ons is hoor ik hem nog elke dag zeggen. Hopelijk nog heel veel jaar. 

Maar het blijft leeg…

Drempel

Het is mode zoveel mogelijk drempels te slechten. 

Dus lieten wij afgelopen week een nieuwe leggen. 

Eerst zaagde de aannemer (Bouwbedrijf Van Loo) stukken uit mijn huis.  Beetje tochtig wel…

Hoopgevend!

En het past. 

Toen ik weg moest was het al bijna klaar. Inmiddels zelfs helemaal. Nu moet er alleen nog een kwast verf overheen. 

Binnenkort komt de tuinmeneer om het terras opnieuw te straten. En dan wel zo dat de dorpel van de tuindeuren niet meer zijn adem hoeft in te houden om er überhaupt tussen te passen. Wat de oorzaak van het vergaan van de vorig was. Wie kan er nou jaren zijn adem inhouden zonder problemen?

Projectboek

De meeste mensen in mijn omgeving weten inmiddels dat ik van opschrijfboekjes houd. Sommigen denken daar het hunne van. Van anderen krijg ik af en toe een mooi boekje cadeau. 

Deze kreeg ik van Lies. Mooi hè?

Deze week bedacht ik waar ik het voor ging gebruiken: Het bijhouden van mijn projecten dus. Links een foto, rechts de informatie. 

Al te vaak bedacht ik pas als ik iets had weggegeven of verkocht dat het handig was geweest als ik had opgeschreven welk garen ik gebruikte. En welke naalddikte. En of ik volgende keer dingen anders zou doen. En of het patroon klopte of dat ik het ergens aanpaste. Met hoeveel steken ik begon. Kortom: nuttige informatie. 

Nu heb ik daar dus een boekje voor. Hopelijk lukt het me ook om het netjes bij te houden. Dat zou natuurlijk wel buitengewoon praktisch zijn…

Messiah

Meneer K:)dootje deed mee met de Scratch Messiah in de Sint Jacobskerk in Vlissingen. Vorig jaar deed hij voor het eerst mee, maar toen kon ik helaas niet naar de uitvoering. Dit jaar wel! Samen met mams. Het was heel mooi. Geweldig om te zien hoeveel plezier orkest, koor en dirigent met elkaar hadden. En heerlijk om naar te luisteren natuurlijk. 

De foto is een zoekplaatje voor gevorderden: Meneer K:)dootje staat er wel op, maar je ziet alleen zijn rechteroor en het puntje van zijn neus, zo ongeveer. 

Mossels*, oesters en kreeft!

Gistermiddag ging ik stiekem naar een feestje. Nou ja, het feestvarken wist niet dat er een feestje zou zijn. 

Erg leuk, hij werd door zijn secretaresse de deur uit gewerkt op kantoor en vervolgens thuis ontvangen door meer dan twintig mensen. De tweede verrassing was zijn cadeau: een kunstwerk. Hij wist dat hij dat zou krijgen, maar niet dat het al klaar was. Dat was het dus wel. Heel mooi! Het is, of eigenlijk, ze zijn, gemaakt door Jan Westerweel. Het zijn echt losse mossels, geschilderd op dunne platen. En natuurlijk doet mijn fotowerk in het geheel geen recht aan het kunstwerk. 

Na de onthulling was er taart en gezelligheid. Ik moest echter op tijd weer weg: we gingen op bedrijfsbezoek bij Krijn Verwijs. Nog meer mossels dus!

Nadat iedereen zich in een ‘one size, fits no-one’-jasje had verpakt en we allemaal een knalgroene pet hadden opgezet kregen we in groepjes een rondleiding door de fabriek. Mossels en oesters komen natuurlijk gewoon uit het water, maar voordat ze verkocht kunnen worden moet er nog wel wat mee gebeuren. 

Bijvoorbeeld verwateren. Mossels en oesters groeien op de bodem en er zit daardoor zand in. Bij de verwatering met (gezuiverd) Oosterscheldewater spugen ze dat uit. 

Bij Krijn Verwijs verwateren ze de mossels met uitzicht op de Oosterschelde: Na het verwateren moeten de mossels, die in trossen groeien, van elkaar losgemaakt worden en moeten de baarden eraf. Dat gebeurt in een soort wasmachines. 

Daarna gaan ze met transportbanden naar de ‘leesstations’. Als de fabriek in bedrijf is zitten hier werknemers die de kapotte mossels en de mossels met pokken erop eruit halen. 

Daarna worden ze op grootte gesorteerd met een soort glijbaantjes die van klein naar groot gaan. Met weer een serie transportbandjes komen de mossels dan bij de inpakstations. 

Daar worden ze in bakken gestort, aangetrild, geseald en bestickerd.  

Klaar!

Wij nog niet hoor, wij gingen nog naar de oesters. 

In grote bassins worden ze, net als de mossels, verwaterd met Oosterscheldewater. 

Het water wordt in de fabriek gezuiverd en gekoeld. Gezuiverd met filters en UV, gekoeld met ‘foil-falls’: Gekoelde dunne platen waar het water langs valt. 

Koud genoeg!

Het water in de bassins stroomt behoorlijk! De oesters vinden het prima, maar zij hoeven er dan ook niet tegenin te zwemmen 😉   Inpakken? Hoezo? Uitpakken!! We mochten alle verschillende soorten oesters die Krijn Verwijs in het assortiment heeft proeven. Platte Zeeuwse, Creuses, Grevelingenoesters, Ierse oesters. We moesten ze wel zelf even open steken, maar daar had niemand problemen mee.  Vliegen op stroop? Nee, Zeeuwen op oesters!

Vanaf hier waren mijn handen te nat/vies/druk om nog foto’s te kunnen maken. Want het feest was nog niet klaar: na de oesters kregen we kreeft geserveerd! Ooooo….

Bram (en Caroline en Ineke), bedankt voor de ontvangst en al het lekkers!
*mossels, ja. Afkomst verloochen je niet.