Het was dit jaar een heel goed appeljaar. Van Lies kregen we dan ook een flinke zak appels uit de tuin. We hebben er heerlijk van gegeten, maar konden ze niet allemaal op voordat ze slecht zouden worden. Ik leende daarom de voedseldroger van Lies, en maakte een flinke hoeveelheid gedroogde stukjes appel, en wat gedroogde schijfjes appel. Nu kunnen we de hele winter appel blijven eten.
De voedseldroger ging daarna weer terug naar Lies, want die had ook het een en ander te drogen.
Afgelopen jaren leende ik wel vaker de droger van Lies, en dat beviel altijd goed. Alleen het heen en weer verhuizen wat minder. Ik kocht mijzelf deze week zelf een droger. Eenvoudig model, bij Lidl. Vrijdag werd hij bezorgd en ik wilde er natuurlijk meteen mee spelen.
Ik maakte gedroogde gember, voor thee (bijvoorbeeld). Dat ging prima.
Dus nu droog ik winterwortel, om te snacken. En heb ik al een hele lijst met dingen die ik zou willen drogen…
Dank aan meneer Miele dus.
Zeep raspen is niet moeilijk, maar 80 gram is best een berg (foto). Maar: er zijn kennelijk meer mensen die geraspte zeep willen: je kunt tegenwoordig vlokken Marseille-zeep kopen. In een doos van 750 gram, dat is best veel wasmiddel!
Ik heb dus geen pan die groot genoeg is voor zoveel water in een keer, maar ik heb wel veel gaspitten.
Het líjkt pasta…
Ook mijn emmertje is maar nét groot genoeg.
Of nou ja, schaaltje…. 
Meer een doorkijkschijfje met een bijzonder patroon, eigenlijk.
Volgens de verpakking was het toch echt een schaaltje. Een zelfbouwschaaltje. Zelf doen spreekt me altijd aan (Lies weet dat), dus een treffend cadeau.
Volgens de instructie kun je van het spannende schijfje een schaaltje maken door het simpelweg in vorm te duwen. 
Ja! Een schaaltje!
k:)dootje 