En weer mogen we vroeg op. Bij vertrek (om kwart over 8) komt de zon op.

Als we buiten liggen schijnt de zon nog steeds. Schilderachtige silhouetten van de industrie bij Moerdijk.

Na de Volkeraksluis kunnen we zeilen. Er is best wind, dus we reven het grootzeil en zetten de fok erop. Dat kan mooi in de sluis, lekker beschut.
Het loopt lekker, na een paar slagen om het Hellegat uit te komen is het Volkerak bezeild. Aan de wind, maar bezeild.

Het weer heeft het niet helemaal begrepen. Hoewel de zon keurig begon is die al snel verstopt geraakt achter een grijs wolkendek en miezert/regent het. Onafgebroken. Hmm…

Het zeilen gaat fijn, en hard. We kregen het niet op de foto, maar af en toe liepen we 6 knopen. Dat is met dit tuig Hard! Ok, het helpt wel dat het ook Hard waait.

Als we door de Krammersluis zijn komt er nog wat wind bij. En regen. Blegh, geen fijn weer.

Voor de sluis had ik de fok al opgeruimd. We hadden bedacht dat we op het grootzeil en de motor prima naar Wolphaartsdijk kunnen varen. Er is net teveel wind om comfortabel te kunnen zeilen voor Karel. Althans, met deze windrichting. Vooral het laatste stuk, tot aan de Zandkreek, is het ‘pik in de wind’ zoals ze dat hier zeggen. Wind pal tegen dus.

In de Zandkreeksluis zien we dat het Heel hoog water is.

we zakken dus nogal een stuk:

Na de Zandkreeksluis motoren we het laatste stukje naar Wolphaartsdijk. We besluiten nog lekker aan boord te blijven. Voor morgen geven ze veel beter weer af. Dan kunnen we alle spullen droog naar de auto brengen. Want Helaas, het vaarseizoen (met Karel dan toch) zit er weer op.
Met wederom een geslaagde zwerfsttocht als afsluiting!

We sluiten af met frietjes. Meneer K:)dootje krijgt zelfs een vlaggetje op zijn hamburger:

Tien over acht ’s morgens. Telefoon. Schipper van de Maleachi. ‘De deuren gaan open dus we gaan zo weg’.
Eh… O. Dat is een íets andere planning dan een vertrek om tien uur, waar we gisteren op rekenden. Afijn, we waren uit bed en zouden net gaan ontbijten maar draaien de volgorde der dingen dus maar om. We gooien los en vertrekken meteen, min of meer tot verrassing van de andere twee boten.

Het plan is Willemstad, via de Haringvlietbrug. Linksaf dus.
Oef. Dat betekent fors stroom tegen!

Snelheid door het water:

Snelheid over de grond:

Het duurt dus even voor we het Spui af zijn.
Maar, dan kunnen we lekker zeilen. Als we ter hoogte van Tiengemeten zijn gaat weer de telefoon. ‘De Haringvlietbrug is in storing en ze weten niet hoe lang dat gaat duren. Wij gaan dus via de Oude Maas en de Dordtse Kil.’ meldt de schipper van de Maleachi.
Oef, zijn wij blij dat we onder die brug door kunnen! Dat rondje wat zij moeten varen is bijna 40 mijl. Die zijn voorlopig dus nog niet in Willemstad. We spreken af dat wij alvast boodschappen zullen doen. Even later komen ze voorbij varen.

Daag!

Wij zijn rond half drie in Willemstad en regelen bij de havenmeester drie plaatsen. Wel komisch om eens een keer aan de anderen door te geven waar ze straks kunnen liggen. Anders is het altijd andersom.

De Bietentocht finisht vandaag in Willemstad, dus de oude haven ligt helemaal vol met schepen van de bruine vloot. Veel bemanningen zijn ook gekleed in kleding die bij hun schip past. Erg leuk.

Uiteraard heeft elk schip een lading bieten aan boord:

Boodschappen dus. We bedenken dat pastasaus met veel groente wel te regelen moet zijn in onze kombuis. Als de rest dan gearriveerd is kunnen we bij hun de saus opwarmen en de pasta koken.

leidt uiteindelijk tot

Als de anderen om een uur of zes binnenlopen (dat hebben ze snel gedaan!) verhuizen we naar de kombuis van de Maleachi.

Dat zijn tenminste serieuze pannen 😉

En het smaakt!

Na nog een sessie van de cursus Irish Coffee rollen we ons bed in.

Vandaag blijven we ook hier in Oud-Beijerland want de bemanning van de Hardebolle moet op excursie.
Wij doen dat ook, we gaan wandelen naar Klein Profijt.

Het is erg hoog water op het Spui:

In ‘de Staart’ staan rastapaarden:

Mooie rozenbottels onderweg:

Vlakbij Klein Profijt staat een soort totempaal met zalmen en een uil. De zalm is toepasselijk: Klein Profijt is van oorsprong een zalmvisserij. Nadat de rivier was leeggevist is het een landbouwbedrijf geworden. Daarna is het in verval geraakt totdat het door Hoekse Waard Landschapsbeheer tot bezoekerscentrum is opgeknapt. De geschiedenis van het eiland wordt verteld en veel over de natuur. Erg leuk.

In Oud-Beijerland staan veel beelden, waaronder een heel aantal met een ‘sokkelproject’ langs de haven. Waaronder deze:

Het weer is wisselend, van felle buien tot felle zon.

Helaas net een felle bui als we een rondje over de weekmarkt doen…

Na de borrel

krijgen we een vispotje

Daarna doet tante B examen Irish Coffee. Geslaagd!!

Het is nog spannend of we morgen weg kunnen: vanwege het hoge water kunnen de deurtjes van de haven niet open…