De basilicum was inmiddels zo groot en sterk gegroeid in het kas(t)je dat de plantjes konden worden uitgeplant. Daarvoor moest ik eerst een paar fikse regenbuien simuleren. Het alternatief was een betonboor geweest… Gelukkig waren de regentonnen nog niet leeg.
De gekregen tomatenplantjes waren alledrie ook flink gegroeid, dus die mochten in hun definitieve pot.
De grote pot achter de tomaten is de bak waarin we aardappelen kweken. Steeds als de plantjes boven de grond komen, doen we er grond bij. De bak is inmiddels bijna vol, ik hoop dat we veel aardappelen krijgen zo!
De pompoenen mochten van hun kweekpotje in een groter potje.
Nu nog bedenken waar we ze straks kunnen zetten. Zes planten is wel een beetje veel voor onze tuin…
Afgelopen jaren bedacht ik wel vanalles in de tuin te willen doen, maar lichamelijke dingen en het weer zorgden dat het voornamelijk bij ideeë bleef. Dit jaar deed ik wél al vanalles.
Dit voorjaar plantte ik nog een doosje End Polio Now-tulpenbollen die over waren na onze clubactie, en die bloeien nu nog schitterend:
We kregen van Lies en Yep een paar overgebleven pootaardappeltjes en daarmee experimenteer ik in een (grote) pot.
Elke keer dat er een plantje boven de grond komt, vul ik de pot bij. Dat is op dit moment elke dag…
Toen we de grote pot kochten bij het tuincentrum, zag ik een kas(t)je. Meneer K_dootje was nog niet helemaal overtuigd, maar toen bij thuis meten bleek dat het op een keurig plekje zou passen ben ik het alsnog gaan kopen.
Ik vind het helemaal leuk! Er staan nu basilicumplantjes in (ik bevrijdde de plantjes uit een potje van de supermarkt), ik zaaide pompoen en courgette en kreeg twee tomatenplantjes.
De basilicum staat bij te komen.
Natuurlijk deed ik ook allerlei onderhoudswerk, zoals het weghalen van het loof en de uitgebloeide bloemen van héél veel wilde hyacinthen (bijna een groene container vol, en de andere helft van de tuin moet nog) en onkruid en ik snoeide hier en daar nog wat en plantte nieuwe aardbeienplantjes.
Een ander klusje dat al een tijdje op mijn lijstje stond: de tuintafel schuren.
Dat was best hard nodig…
Na drie keer schuren is hij weer een stuk frisser, en vooral ook gladder. De stoelen moeten nog een keer.
Nu de ‘koude bak’ weer onkruid‘vrij’ is kon ik er een laagje compost in strooien. En daarna mijn gekochte slaplantjes erin zetten.
Met twee slakkenvallen erbij en zeer regelmatige patrouille hoop ik dat we de kans krijgen de sla zélf op te eten.
Vandaag ruimde ik het achterbankterras op. Dat betekent vooral veel stof, droge bladeren, dode beestjes en spinnenwebben (het is overdekt).
Nu kunnen we er tenminste weer zitten. De kussens moeten nog even verder drogen na hun wasbeurt, gelukkig gaat dat snel met dit weer!
Joep vindt er iets van. Geen idee wat.
Had ik al gezegd dat alles er zo mooi uit gaat zien?
Er is nog genoeg te doen, maar het is nu weer zo fijn om in de tuin te zijn!
Al was het alleen maar om de aardbeien rijp te kijken…
Zoals de meeste mensen hebben ook wij een deurmat achter de voordeur. Zo’n droogloopmat, over de gehele breedte van de gang (i.e. de breedte van het kozijn van de voordeur). Tot nu toe kocht ik af en toe een nieuwe bij de bouwmarkt.
We hadden al een blauwe:
En een eh, bruine? Beige? Dinges.
Onlangs zag ik op Instagram iets veel gezelligers voorbijkomen. Studio Lila Line heeft deurmatten in vrolijke kleuren met allerlei motieven. Wij kozen deze:
En nu komen we vrolijk thuis en gaan we vrolijk weg:
Een paar weken geleden kwam tijdens een borrel bij vrienden de Vreemdelingenmarkt in Antwerpen ter sprake. Zij waren er nog nooit, wij alweer een hele tijd geleden, dus we spraken af om er samen heen te gaan.
Vanmorgen vroeg reden we, onder het genot van een schitterende zonsopkomst, naar Antwerpen. Meneer K:)dootje weet gelukkig de weg naar de juiste parkeergarage, en toen we daar aankwamen was er nog heel veel plek op Krokodil. Rode krokodil, gelukkig, geen paarse.
Meteen bij het uitkomen van de parkeergarage werd onze eerste belofte aan S en C waargemaakt: om half tien ‘s morgens al mensen aan de garnalenkroketten en bubbels. Wij hielden het maar even bij koffie…
We liepen eerst een rondje over de markt voor het overzicht. Wat een feest toch, die grote hoeveelheid heerlijkheden, allemaal mooi uitgestald en keurig verzorgd.
Paarse tomatenPaddenstoelen in het gelid
Natuurlijk kochten we ook vanalles. We gingen voor in elk geval een aantal specifieke zaken, zoals kaas, baklava, olijven, en natuurlijk:
Gerookte knoflook
En paddenstoelen van de schimmeljuwelier:
Natuurlijk moesten we toen ook nog lokale cultuur snuiven, dus we trakteerden onszelf op een krokkettenproeverij van De Kroketterie, mét Cava.
Daarna nog een Marrokaanse pannenkoek voor de echte lunch en toen weer naar huis om de ‘gewone boodschappen’ te gaan doen.
Ik ben geen hamster. Ik ben wel dol op dingetjes verzamelen. Altijd geweest en helemáál niet van huis uit meegekregen. Mijn vader hoefde nóóit paal en perk te stellen aan de hoeveelheid stenen en schelpen die we aan boord sleepten om mee naar huis te nemen. (Ja maar deze is óók mooi!)
Dit seizoen is voor een geen hamster natuurlijk geweldig. Hazelnootjes, kastanjes, mooie blaadjes, eikeltjes, eikedopjes: ligt allemaal voor het oprapen! Jammer dat jaszakken vaak niet zo groot zijn.
Al een paar keer had ik op Instagram heel mooie tasjes voorbij zien komen van Artisaen. Handgemaakt, met een schaartje. Helaas verkocht hij alleen in levenden lijve, op evenementen waar ik niet was.
Afgelopen zaterdag was de eerste zaterdag van september. Voor mij een dag met al bijna dertig jaar hetzelfde programma: de vaartocht met verstandelijk beperkten die Stichting Arti Carnaval organiseert en waarvoor ik de boten regel.
Wat een feest was het weer!
Muziek van de Scheldedweilers en DJ Johnny, pannenkoeken gebakken door de vrijwilligers van Arti, schitterend weer en natuurlijk de boten van al die schippers die vrijwillig hun boot ter beschikking stellen.
‘Zo ben je lekker herkenbaar, dan weten de mensen tenminste waar ze zich moeten melden.’ En bedankt…
Hartelijk dank ook weer aan de WSVW voor het mogen gebruiken van de faciliteiten.
Een tijdje geleden las ik in de krant een artikel over No Waste Army, een organisatie die houdbare producten maakt / laat maken van reststromen of afgekeurde groenten en fruit. Je kunt je bij hen abonneren op de No Waste Army Box, dan ontvang je elk kwartaal een doos vol lekkers en leuks.
Ik ben altijd in voor dat soort dingen, dus ik abonneerde mij. Gisteren kwam de (voor ons) eerste box aan:
O! Een doos met vakjes!! En een folder met de ‘inhoudsopgave’ van de doos en een aantal grondstoffen uitgelicht.
De komende tijd gaan we alles proeven, ik heb er nu al zin in!
Toen ik lang geleden eens las over de mogelijkheid je haar te doneren voor het maken van pruiken, dacht ik meteen ‘dat zou ik best willen doen’. Maar ja, ik had toen kort haar, vond dat wel prima, vond het laten groeien zo’n gedoe, en het kwam er dus niet van.
Toen we in 2020 niet meer naar de kapper mochten, groeide mijn haar (uiteraard) vanzelf langer, en was die ‘tussenin-fase’ eigenlijk vrij snel voorbij. Dus toen kon ik het ook best nog langer laten groeien, toch?
Zo gezegd, zo gedaan.
Het is nog best even sparen voordat het lang genoeg is (ca. 35 cm in een staart) om te doneren én nog wat meer haar dan een stekeltjeskapsel over te houden. Een paar weken geleden dacht ik dat het dan toch lang genoeg was. Omdat ik geen verstand heb van kapsels, en dus niet wist of er na het afknippen genoeg zou overblijven om nog een beetje beschaafd haar van te maken, vroeg ik Natascha van Hot & Haar om mee te kijken.
Vanmorgen kon ik bij haar terecht, en jawel: lang genoeg!
Ik drink graag thee. Eerder schreef ik al eens over het theeabonnement van Mevrouw Cha. Sinds dat abonnement bestel ik regelmatig thee in de webshop.
Als ik ga wandelen, neem ik ook graag thee mee. Kant-en-klaar in de thermoskan of thermobeker, of ik neem heet water mee en losse thee, zodat ik nog kan kiezen waar ik zin in heb.
Onlangs vond ik iets anders leuks: een meeneem-theeset.
Een klein theepotje met een zeef en drie kleine kommetjes. Het hele setje past in elkaar in een foedraal en kan dan beschermd en wel mee in de tas. Zo leuk!
Afgelopen zondag gingen Meneer en ik wandelen in Oranjezo, en toen dronken we natuurlijk onderweg een kopje thee in het bos. Vers gezet!
Als kind was ik al gek op het verzamelen van eikels, kastanjes, blaadjes, takjes, beukenootjes en nog meer. Dat is niet veranderd. De eerste kastanje die ik vind gaat steevast in mijn jaszak. Daar zit meestal ook nog wel een schelp in. Of een eikendopje. En mooie steentjes.
Onlangs kwam ik op een hardlooprondje langs een plek waar hazelnoten lagen. De bolsters (heet dat zo bij hazelnoten?) daarvan zijn erg decoratief. En de nootjes zien er niet alleen leuk uit, ze zijn ook nog lekker. Maar ja, tijdens het hardlopen heb ik geen zakken…
Vanavond liepen we, wél met zakken, nog even langs dezelfde plek. En raapten we twee handen vol met nootjes. Het was al bijna donker, anders had ik misschien nog wel wat meer gezocht. Nu denk ik dat ik nog een keer terug ga.
k:)dootje 