Na een paar dagen het spelletje bril-op-bril-af op kantoor bleek uit de oogmeting van de opticien dat nieuwe glazen een goed idee waren.
Omdat ik mijn bril al bijna zes jaar had, was het advies een nieuw montuur te kiezen. Als mijn kunststof montuur zou sneuvelen bij het inzetten van de nieuwe glazen, waren er geen onderdelen meer te bestellen en zouden de nieuwe glazen ook meteen waardeloos zijn.
Afijn, samen met mams een nieuw montuur gekozen (dat vind ik niks, in mijn eentje), met als commentaar van de opticien: ‘ga je vreemd?’.
Mijn nieuwe bril is namelijk Blauw. 
En ik had dus zes jaar Rood 
Vanmorgen kreeg ik bericht dat mijn nieuwe bril al klaar was. Ik was al in de stad, dus meteen opgehaald natuurlijk.
En nu moet ik wennen. Aan het blauwe in plaats van het rode randje om mijn beeld. En aan het prisma, dat ik eerst niet had.
Dit is mijn gebruikelijke zelfie-blik. Zien jullie meteen waarom ik geen zelfies maak.
Dank je wel voor de snelle service Optiek De Jonge!
Het fotograferen van de grijze kaartjes met fel oranje lijnen is een uitdaging, zeker bij lamplicht. Maar goed, om het principe te demonstreren doet de foto wel dienst.
Aan boord hebben we (uiteraard) meerdere zeilbandjes. Een set oude (zie boven) en een set nieuwe. De oude zijn van lekker stevig materiaal, niet te stug om te knopen en niet te glad zodat de knopen niet zomaar los gaan. De lusjes zijn helaas aan het doorslijten, waardoor we ze niet meer voor alles kunnen gebruiken.
Eentje voor zwaar werk: The Speedy Stitcher.
Compleet met meerdere naalden, waaronder een kromme, en met extra garen.
Was de vormgeving van de verpakking al mooi, de gebruiksaanwijzing is helemaal leuk. 
Eerste (links) en tweede naadje.
Drie weer bruikbare bandjes!
Zoiets. Al bleek op dit moment dat dat ik dat passen eerder had moeten doen. Twee maten te groot. Tsja…
Dit keer wél op tijd gepast én alle instructies gevolgd. Zou het dan toch een trui worden? Nu bleef de vraag nog over of ik genoeg garen zou hebben.
Voor één lange mouw in elk geval wel. En het leek erop dat er nog genoeg was voor de tweede ook.
De ROZE was het verst op, en daar moest ik het laatste stuk mee breien. Dus het bleef spannend.
jawel! Genoeg!*
Een project met het geërfde garen dat mijn mams en ik al 25 jaar geleden begonnen. Nog steeds leuk, en af en toe doe ik weer een stukje.
‘Jaaaaaaaa!’
Millimeterpapier is scheelmakend…
Ik vond het spannend of mijn zelfbedachte letters in geborduurde vorm goed leesbaar zouden zijn, maar: hoera!! Dat waren ze.
Toen de letters klaar waren moesten er natuurlijk nog plaatjes bij. Op aanraden van mijn allerliefste pic** verdwaalde ik grondig op Pinterest, maar vond ik wel allerlei leuks.
Met als eindresultaat het bovenstaande plaatje. De lijstenmaker is met vakantie, dus nog niet netjes strak en recht, maar ik ben er te blij mee om het niet alvast te laten zien.
De mensen van ’t Zeeuws Landschap hadden al een stuk gedaan, als voorbeeld.
Na een eerste inspectie werd de taakverdeling gemaakt: de heren gingen bouwen (want ja, dat was met gereedschap, dús voor jongens, kennelijk) en de dames sjouwen. Takkenbezems zijn een vrouwending, kennelijk.
Met beleid en inzicht bepaalden de heren de loop van de ril en de plaats van eventuele paaltjes. Bestaande bomen en struiken gebruiken was natuurlijk de leukste uitdaging.
De heren bouwden onverdroten voort.
Het lijkt wel alsof er weinig gebruikt is, maar gelukkig kun je toch zien dat we best flink wat hout versjouwd hebben als je vanaf de andere kant kijkt: 
Dus gisteravond laat was ik klaar met het in elkaar naaien van deze blouse (? shirt?) die al een tijdje geknipt en wel lag te wachten bij de naaimachine. Strijken vond ik op dat tijdstip geen prioriteit…
k:)dootje 