Naaiwerk

Je kunt nooit teveel hobby’s hebben.

Wel te weinig tijd.

Dus gisteravond laat was ik klaar met het in elkaar naaien van deze blouse (? shirt?) die al een tijdje geknipt en wel lag te wachten bij de naaimachine. Strijken vond ik op dat tijdstip geen prioriteit…

Gelukkig is zowel het model als het materiaal niet winters, dus kan ik nu meteen mijn nieuwe shirt (? blouse?) aan.

(Niet mijn grootste talent, mezelf fotograferen)

Het patroon is uit La Maison Victor 2018-5, het stofje van de markt. Het zelfde patroontje is er in zoveel verschillende kleuren dat ik er misschien nog wel wat anders mee maak ook.

Tochtrollen

Vrienden wonen in een schitterend huis. Een heel mooi oud pand, een monument, dat ze helemaal hebben opgeknapt. Hun droomhuis, en ik denk van wel meer mensen.

Klein nadeel van zo’n monumentaal pand: het heeft geen HR++ ramen en kozijnen. En dat is in een monumentenpand ook niet echt te realiseren. Dus: het tocht onder de schuiframen door. Dan kun je natuurlijk de luiken voor de ramen doen, maar dan is het ook meteen donker binnen.

Enige tijd geleden belde mijn vriendin op: of ik ook dingen op bestelling maak. En zo ja, of ik dan ideeën had voor tochtrollen voor hun schuiframen. Natuurlijk, ideeën te over. Praktische uitvoerbaarheid beperkte mijn gedachtenchaos gelukkig wat. Haken, breien, naaien, kleuren, materialen: nog steeds mogelijkheden te over. Gelukkig had zij wat wensen qua kleuren en dergelijke, dus kwam ik uit op naaien en donkergrijs.

En dan vinden wat je zoekt, dat is nog een uitdaging. Gelukkig hebben we in Goes nog een redelijke sortering handwerk- en fourniturenwinkels, de weekmarkt meegerekend. Toen was het alleen nog wachten tot de gewenste stof voor de hoesjes er was.

Intussen maakte ik alvast de worsten? slangen? slierten? en vulde ze met zand. Vochtig zand, dus mochten ze drogen op de convectorput. Dáár is zo’n put dan weer handig voor. Het drogen was nodig…

Het duurde even, maar daarna kon ik de hoesjes maken. Met klittenband, wat miraculeus in bijna dezelfde kleur verkrijgbaar blijkt als de stof die ik kocht. (Ja, dat zou je van tevoren kunnen nagaan. Dat bedenk ik altijd pas achteraf.)

Toen ik eenmaal uitgevogeld had wat handig was, ging het snel. En kijk: ze doen het! Hoezo ‘dat is geen schuifraam?’

Transport. Ze mochten allemaal bij het raampje zitten.

Nou, zo dan. Bij een schuifraam doen ze het ook.

En ja, ik maak dus wel eens dingen op bestelling.

De lege wasmand

Ken je dat? Dat heerlijke gevoel van een lege wasmand? Alle was schoon, droog, gestreken en/of gevouwen op stapeltjes in de kast?
Ik word er heel gelukkig van, maar het komt helaas vrijwel nooit voor. Gelukkig zijn er allerlei momenten of dingen die dat gevoel benaderen. Zoals wanneer ik éindelijk iets afmaak dat er al lang ligt, zoals dit rokje:
IMG_4105 Het lag al bijna een jaar te wachten op de rits en de zoom. Vandaag vond ik de moed om de strijd aan te gaan en: ik heb gewonnen. (Groentekat checkt voor de zekerheid nog even of alles wel goed is gegaan.)

Behalve het rokje deed ik ook nog wat andere naaiklusjes die er al (veel te) lang lagen. Nu lonkt de stapel lapjes die er ook nog ligt weer. Daar mocht ik pas aan beginnen als ik deze klusjes af had. Dat is gelukt, dus: een lege-wasmand-gevoel!

De haakprojecten hier in huis blijven gelukkig een stuk minder lang liggen.
Hoewel het ontzettend mooi weer was afgelopen weken kreeg ik een bestelling voor een warme muts. Omdat de besteller niet geheel duidelijk was in zijn omschrijving maakte ik er twee. Kan hij zelf kiezen.

IMG_4078 IMG_4080
De rechtse is nog niet helemaal klaar, nog een paar randjes vasten haken als boord.

Voor mezelf ben ik begonnen aan een omslagdoek (ja, nóg een omslagdoek), pluizig en blauw deze keer.
IMG_4088
Mohair met zijde, heerlijk garen!

Het beginnen aan een nieuw haakproject, zeker met nieuwe wol is net zo fijn als een lege wasmand. Misschien stiekem nog wel iets fijner…