Wind en zon: heerlijk zeilweer dus.
Dat die wind pal tegen was en steeds harder werd mocht de pret niet drukken. Uiteindelijk kregen we ook de stroom tegen, waardoor we er nog wat langer van mochten genieten. Dat was maar goed ook, want het was maar een kort tochtje vandaag.
Niet dat we niet van lange tochten houden hoor, maar we kregen bezoek.
En dat bezoek bracht een cadeautje mee (twee stuks zelfs):
Ooooo!
Gelukt!
Nog net (twee dagen maar) voor het einde van het seizoen aten we dan toch nog Oosterscheldekreeft dit jaar.
In Yerseke, bij Brasserie ’t Kaaigat.
Zoals altijd was het weer heerlijk, en keurig verzorgd.
De kreeft, die ik gelukkig met mijn overbuurvrouw deelde, was enorm. Ik had moeite om die ene halve op te krijgen.
Het leuke van kreeft eten, behalve dat het vreselijk lekker is, is dat het een soort sloopopdracht is. Wil je overal bij het vlees kunnen komen dan moet je flink je best doen. Een beetje puzzelen, het betere breek- en sloopwerk en uiteindelijk is dan het resultaat:
De lieve mevrouw van ’t Kaaigat maakte voor mij een toetje met fruit. Met niks. Geen slagroom, geen ijs, geen saus, gewoon niks.
Ik ben nu dus zoet en vol.
Als kind was ik altijd gefascineerd door het schrijfbureautje van mijn moeder. Met zo’n klep, allerlei vakjes en lades en laatjes.
Mijn moeder had het zelf in gebruik, dus meer dan er af en toe eens achter zitten zat er niet in.
Toen klein omaatje (mijn overgrootmoeder) overleed op de geweldige leeftijd van 95 jaar en me gevraagd werd of ik wat uit haar huisje wilde hebben wist ik het meteen: haar bureautje.
Mijn oom bracht het met de aanhanger. Het heeft eerst tijden in de garage gestaan, waar mijn moeder en ik (vooral mijn moeder) het ontdeden van decennia boenwas. O ja, en er zat de mieter in, zoals ze dat hier in Zeeland zeggen. Houtworm dus. Gelukkig is mijn moeder niet voor een gat te vangen en werd ook dat probleem opgelost. Ik weet niet meer precies hoe, maar het stonk.
Uiteindelijk belandde het bureautje op mijn scholierenkamer en gebruikte ik het de laatste drie jaar van de middelbare school voor het maken van mijn huiswerk.
Mee op kamers was minder praktisch, maar zodra ik klaar was met studeren ging het bureautje weer mee natuurlijk.
Nu staat het prominent in de woonkamer. Meestal dicht. Niet alleen omdat het dan minder plek inneemt, maar ook omdat ik nogal wat ‘troep’ verzameld heb om brieven/kaarten/kattenbelletjes mee te schrijven. Zodra ik iemand ga schrijven mag het natuurlijk open!
En mijn moeder? Die gebruikt haar eigen bureautje ook nog steeds.
(En bovenop Oma’s bureautje staat Fiep!)
Tot een paar weken geleden was het me nog nooit gelukt: een kledingstuk voor mezelf haken. (Nee, sjaals en omslagdoeken tellen niet). Maar sinds ik in het hemelvaartweekeinde de Wolmevrouw in Kampen weer bezocht maakte ik (met daar gekochte wol uiteraard) al twee dingen. Een vestje en nu een trui(tje):
Ik gebruikte Katia Candy en gebruikte het patroon Festival Fancy Vintage Top dat ik op Ravelry vond.
Vandaag gingen Meneer K:)dootje en ik met Lies en Yep naar de CuliFair in Goes.
Het eten, de sfeer, het gezelschap: allemaal genieten!
Nee, het ligt niet perfect.
En nee, het voldoet vast niet aan de regelen der kunst.
Maar:
Ja, het terras krijgt vorm.
En mijn spierballen ook…
Vanavond haakte ik een omslagdoek klaar. Deze keer gebruikte ik het patroon Small Talk Shawl dat ik op Ravelry vond.
Voor de volledige rand had ik niet genoeg wol, dus ik haakte daarvan maar het halve patroon.
Ik gebruikte Katia Olé Socks Rainbow, wol die ik dit voorjaar van Lies kreeg.
Ik had maar net genoeg tijd om de eerste foto te maken, want groentekat kwam de sjaal inspecteren. Vervolgens ging ze er uitgebreid op liggen dus ik denk dat ze hem goedgekeurd heeft.
Morgen zou ik zomaar eens spierpijn kunnen hebben.
Vandaag sjouwde ik namelijk met grond en zand om het overnieuwe terras weer een zetje de goede kant op te geven. Ik versleepte grond, leegde de zakken zand die ik eerder al kocht, haalde nog nieuwe zakken zand en stampte het zand met mijn klompjes netjes aan. Tot slot maakte ik een forse regenbui met de tuinslang.
En nu mag ik wat drinken. Gelukkig hebben we nog een compleet terras elders in de tuin!
Heerlijk hè?
Ik kan in deze tijd van het jaar echt niet langs de groenteboer lopen zonder fruit te kopen. Wat een rijkdom, dat zomerfruit.
Eén van de fijnste dingen om te doen vind ik schrijven.
Ik bedoel dan niet het schrijven van verhalen, gedichten, of anderszins produceren van tekst. Daar ben ik namelijk niet zo heel goed in.
Nee, het gaat mij om de beweging van het schrijven. Een pen vasthouden en letters maken. Gewoon de letters, woorden, zinnen die me voor de pen komen. Om het niet al te zinloos te laten lijken probeer ik wel tekst te maken, in de vorm van brieven, briefjes, kaarten en dergelijke.
Bij een schrijfverslaving hoort voor mij onlosmakelijk een pennenfetisj. Met balpennen heb ik niet zo veel, maar met vulpennen des te meer. En, recent ontdekt, pen en inkt.
Heerlijk, even gaan zitten en de tijd nemen om een brief of kaartje te schrijven. Dat lukt niet zo vaak als ik soms zou willen, maar het is elke keer genieten!
k:)dootje 