Vanavond haakte ik een omslagdoek klaar. Deze keer gebruikte ik het patroon Small Talk Shawl dat ik op Ravelry vond.
Voor de volledige rand had ik niet genoeg wol, dus ik haakte daarvan maar het halve patroon.
Ik gebruikte Katia Olé Socks Rainbow, wol die ik dit voorjaar van Lies kreeg.
Ik had maar net genoeg tijd om de eerste foto te maken, want groentekat kwam de sjaal inspecteren. Vervolgens ging ze er uitgebreid op liggen dus ik denk dat ze hem goedgekeurd heeft.
Morgen zou ik zomaar eens spierpijn kunnen hebben.
Vandaag sjouwde ik namelijk met grond en zand om het overnieuwe terras weer een zetje de goede kant op te geven. Ik versleepte grond, leegde de zakken zand die ik eerder al kocht, haalde nog nieuwe zakken zand en stampte het zand met mijn klompjes netjes aan. Tot slot maakte ik een forse regenbui met de tuinslang.
En nu mag ik wat drinken. Gelukkig hebben we nog een compleet terras elders in de tuin!
Heerlijk hè?
Ik kan in deze tijd van het jaar echt niet langs de groenteboer lopen zonder fruit te kopen. Wat een rijkdom, dat zomerfruit.
Eén van de fijnste dingen om te doen vind ik schrijven.
Ik bedoel dan niet het schrijven van verhalen, gedichten, of anderszins produceren van tekst. Daar ben ik namelijk niet zo heel goed in.
Nee, het gaat mij om de beweging van het schrijven. Een pen vasthouden en letters maken. Gewoon de letters, woorden, zinnen die me voor de pen komen. Om het niet al te zinloos te laten lijken probeer ik wel tekst te maken, in de vorm van brieven, briefjes, kaarten en dergelijke.
Bij een schrijfverslaving hoort voor mij onlosmakelijk een pennenfetisj. Met balpennen heb ik niet zo veel, maar met vulpennen des te meer. En, recent ontdekt, pen en inkt.
Heerlijk, even gaan zitten en de tijd nemen om een brief of kaartje te schrijven. Dat lukt niet zo vaak als ik soms zou willen, maar het is elke keer genieten!
Vandaag ontgon ik weer een stukje van de tuin.
Eigenlijk waren het een paar stukjes. Een daarvan ligt rechts van de groentetuin, die is dus weer een stukje groter geworden. Op de foto staat de hele groentetuin tot nu toe, het extra stukje kun je nog net zien.
Omdat de groentetuin er al eventjes kaal en zielig bij lag toog ik vanmiddag naar het tuincentrum om plantjes. Dat voelt een klein beetje als valsspelen, maar gelukkig kocht ik ter compensatie ook nog wat zakjes zaad.
Met de plantjes ziet het er ineens al een stuk meer als een groentetuin uit, ik denk ook dat ik een gelukzalige zucht hoorde toen ik klaar was met water geven.
Wat eten wij deze zomer?
Frambozen (maar die struik stond er al)
Pomodori
Minikomkommers
Paarse paprika’s
Courgette
Pluksla
En knoflook. Die stond elders in de tuin en vorig jaar vergat ik die te oogsten. Dus nu heb ik de eentenige plantjes verplaatst naar de groentetuin. Hopelijk niet (ook) een vergeethoekje. Er staan er zes, de andere twaalf miniknoflookjes zijn nu al bestemd voor consumptie. Dus als jullie knoflook ruiken dan zijn wij het. 🙂
Als straks het volgende stukje groentetuin klaar is komen daar nog bietjes, radijsjes en pompoen te staan.
En als het heel mooi weer blijft misschien de peperplantjes, maar ik denk dat ik die maar op de vensterbank houd.
Ook de kruidentuin kreeg vandaag uitbreiding: platte peterselie en griekse oregano staan er nu ook. Naast de citroenmelisse, zwarte pepermunt, bieslook, rozemarijn, tijm en salie (en tussen elke plant in de buurt nog wel sprietjes bieslook omdat die per ongeluk in het zaad was geschoten…).
Overigens ben ik heel blij dat het geregend heeft de afgelopen weken. Nu is de grond tenminste een beetje te bewerken. Klein (heel klein maar hoor) nadeeltje is wel dat alle planten meteen zijn ontploft. Inclusief het zevenblad.
Het aanvalsplan voor de komende dagen is dus: ten aanval!
Het was vandaag vies weer. Een zondagse wandeling was dus niet zo heel aantrekkelijk. Maar het vooruitzicht de hele dag op de bank te hangen vond ik evenmin aantrekkelijk. Gelukkig bleek Meneer K:)dootje ook wel in voor een uitje.
En zo reden we net na de middag naar Antwerpen voor een bezoekje aan het MAS. Daar waren wel al eerder, maar het was alweer een tijd geleden. En elk excuus voor een middagje Antwerpen is goed, nietwaar?
Het gebouw blijft spannend, met die twee spiralen, glas en steen, die om elkaar heen draaien. Binnen bestaat het uit twee gedeeltes, een wandelboulevard die vrij toegankelijk is en daarnaast op elke verdieping een gedeelte van de collectie, toegankelijk met een armbandje.
In het openbare gedeelte was een tentoonstelling met het thema Sport ingericht. Daarin waren bijzondere combinaties gemaakt van oude en nieuwe foto’s en attributen die je niet zo snel bij elkaar zou plaatsen. Zoals een deltavlieger en badmintonshuttles.
Uitzicht:
En overal in het gebouw deze merkjes in de vloer:
We zagen teveel om hier te laten zien, maar het was de moeite waard.
Vooruit dan, toch twee plaatjes.
Het hele gebied waar het MAS staat is en wordt grondig opgeknapt. In het grote pakhuis aan de kaai vlakbij het museum zitten inmiddels een restaurant, een winkeltje en een café met kleine kaart. Daar aten en dronken we wat. Het is een leuk concept: je kiest wat van de kaart, loopt naar de kassa om dat door te geven en af te rekenen en krijgt een bonnetje en een ‘plaatje’. Met het bonnetje kun je je drankjes afhalen. Het plaatje leg je op je tafel.
Op een gegeven moment ‘gaat dat beginnen trillen’, zo werd ons uitgelegd. Dan kun je bij de balie je eten ophalen. Behalve het trillen kregen we ook lichteffecten:
Yum!
Met de leesclub lazen we onlangs het boek Gestolen leven van Adam Johnson.
Oef…
Wat een heftig boek. Of eigenlijk moet ik zeggen: wat een heftig verhaal.
Het speelt zich af in Noord-Korea en geeft een inkijk in de beklemmende werkelijkheid in dat land. Hoewel we ons hier in het vrije Nederland denk ik geen voorstelling kunnen maken van hoe het werkelijk is om zo onvrij te zijn doet dit verhaal je dankbaar zijn voor je eigen vrijheid.
Wat ik heel onwerkelijk vond was dat de meeste Noord-Koreanen volkomen lijken te accepteren dat hun leven door anderen wordt bepaald en misschien kun je zelfs wel zeggen geleefd. Er bestaat in dit boek geen vrije keuze wie en wat je bent. Als van hogerhand bedacht wordt dat je voortaan iemand anders bent dan is dat zo. Ook voor de familie van de persoon van wie je de plaats inneemt.
Slechts een enkeling komt in opstand tegen het regime en die wordt over het algemeen meewarig aangekeken.
Ook bijzonder vond ik het enthousiasme waarmee de soms absurde ideeën van de machthebbers worden ontvangen. Zo wordt besloten voortaan geiten op de daken van (flat)gebouwen te gaan houden zodat de bevolking vlees en melk kan krijgen. Iedereen wordt ingezet om grond op de daken te krijgen zodat de geiten daar kunnen gaan leven. Dat daarna regelmatig geitjes uit de lucht komen vallen wordt volstrekt normaal gevonden.
Hoewel iedereen van de leesclub een heel ongemakkelijk gevoel overhield aan het boek waren we allemaal toch ook blij het gelezen te hebben. Het boek zet aan tot nadenken over zowel je eigen vrijheid als de bizarre onvrijheid die sommige regimes opleggen en waarnaar de mensen zich toch ook schikken.
Een week geleden maakte ik ineens een leuke afspraak.
Een twittervriendin, @Saszegtut wilde mij wel een stekje van haar Pilea Peperomioides sturen.
Zorginstructies bespraken we via Twitter. Bemoedigend toespreken en af en toe voorlezen, bijvoorbeeld.
Woensdag berichtte ze me dat ze voor Fiep, mijn plantje, een enkeltje had gekocht en dat ze donderdag aan zou komen.
Ik zat donderdagochtend dus klaar voor de pakjesmeneer, zodat Fiep niet bij de buren hoefde te wachten.
Ze zat in een gezellig doosje:
En daarin was ze goed ingepakt:
Uiteindelijk kwam ze tevoorschijn, al kwebbelend over de avonturen die ze beleefd had:
Volgens de instructies van Saskia zocht ik een pot met een gaatje en een schoteltje voor Fiep uit. En nu staat ze daarin te stralen (en kletsen) op Oma’s bureautje.
Ik las De Cirkel van Dave Eggers. Een pakkend boek, zowel door de schrijfstijl als door het onderwerp. Fascinerend om te zien hoe mensen zich volledig, zonder enig voorbehoud, overgeven aan sociale media. En hoe vreemd ze het vinden als anderen dat niet doen.
Beangstigend vond ik het ook wel. Hoe gemakkelijk mensen worden meegesleept en het denken overlaten aan anderen. Of niet stilstaan bij de gevolgen van hun handelen, voor zichzelf noch voor anderen.
En ook dat het op enig moment zover komt dat degenen die niet meedoen met de volledige openheid via sociale media worden gezien als verschoppelingen en een bedreiging voor de maatschappij: ‘Zij moeten hoognodig bekeerd worden! Een andere levenswijze dan de onze is niet mogelijk!’
Een boek dat aanzet tot nadenken over sociale media, maar ook over sociale verhoudingen en gedrag.
Ik vond het een aanrader!
In mijn eerste bericht vertelde ik dat ik bezig ben met het opnieuw leggen van een terras. Dat is nog niet klaar, maar het vordert.
Het oude terras er is inmiddels helemaal uit:
Het zand voor onder de stenen van het nieuwe terras ligt al klaar. Gelukkig kunnen we het zand dat gedeeltelijk al onder het oude terras lag hergebruiken, dat scheelt een hoop sjouwen.
De grootste klus die nu moet gebeuren is het verwijderen van alle planten die op eigen initiatief een plek hebben gezocht in dit deel van de tuin. Voor een deel zijn dat gewenste planten die erg enthousiast zijn geworden over hun verblijf. Een ander deel is minder prettig gezelschap: zevenblad. Ik heb niet de illusie dat volledig uit te kunnen roeien, maar ik hoop wel dat het in elk geval in dit deel van de tuin een stuk minder wordt.
Straks begint het geweldige heen en weer schuiven met grond en zand. Eerst uitgraven, dan vullen met zand en proberen het enigszins waterpas te krijgen. En dan pas de klinkers terugleggen. Het zal nog wel even duren voordat we op het terras kunnen zitten. En dus ook voordat we weer op het tweede terras kunnen zitten, want daar liggen nu de stenen opgeslagen. Gelukkig kunnen we, o luxe, op het terras tegen het huis nog steeds gewoon zitten.
Tegelijk met het aanleggen (herleggen) van het terras moet ook de groentetuin wat meer vorm krijgen. Dat is nu een lapje van iets meer dan een vierkante meter. Het wordt vooral gebruikt door katten, om in de zon te liggen. En soms als kattenbak, helaas.
Dit weekend maakte ik in elk geval al een start met de groenten voor dit jaar: ik pootte aardappels. Ik kreeg van een vriendin twee soorten aardappels, drie stuks Vitelotte Noir en vier stuks Roseval. Die liggen nu gezellig onder een ruggetje in de tuin.
Tegen de katten ligt er tegenwoordig kippengaas over de groentetuin. Zo worden de dingen die ik plant of zaai in elk geval niet meteen weer uitgegraven…
k:)dootje 