Zwerfsttocht deel 1

Inmiddels traditie: in de herfstvakantie gaan we nog een weekje varen. Met een paar boten lekker op stap.

Dus gisteravond nog laat, na dansles, alle spullen naar de boot gebracht want vanmorgen om 9 uur moesten we buiten liggen. Dat is best vroeg, voor een vakantie. Het licht (en het weer) is schitterend!

IMG_5818.JPG

Na de Zandkreeksluis hijsen we de zeilen en gaan we heerlijk!

IMG_5825.JPG

Wat een cadeautje, zo’n dag!

IMG_5829.JPG

IMG_5830.JPG

Eenmaal aangekomen in Sint-Annaland eten we even wat en daarna gaan we wandelen.
Buitendijks, langs de Krabbenkreek.

IMG_5841.JPG

IMG_5838.JPG

Let even op: het is 18 oktober!!!

IMG_5840.JPG Met zonder mouwen en pijpen en ik heb het Warm!

Het is Zo mooi buiten! Het lijkt nog bijna zomer!

IMG_5845.JPG

IMG_5844.JPG

We zien nog heel mooi gezaaid gewas; met ruitjes!

IMG_5846.JPG

Na de broodnodige boodschappen kunnen we heerlijk in de kuip borrelen.

15 oktober: Roodborstje (bonus: vissende kat)

Ik zag vandaag een roodborstje in de tuin!!
Het zat op de schutting helemaal achterin. Veel te ver weg om op de foto te krijgen en bovendien was het me te snel af.
Maar het roodborstje is dus weer terug. Nog iets wat wel fijn is aan de herfst.

Bonus:
Gisteren zag ik een vissende kat.
Nee, niet met zijn pootje in het aquarium. Met zijn baasje (?) met een hengel in de Veste. Geweldig. Hij kon zijn blik niet van de hengel af houden en volgden het inhalen en weer uitgooien van de lijn nauwgezet.

IMG_5812.JPG

14 oktober: Klei

Vandaag zag ik net geploegde vette Zeeuwse klei.
Een van de dingen die ik wél fijn vind aan de herfst.
Machtige trekkers met een vier- of zelfs vijfschaarploeg erachter.
Spiegelende bladen die de zware klei in mooie glimmende ruggetjes keren.

Ik krijg het nooit zo goed op de foto. Deze is van vrijdagavond. Dat de klei glimt in de ondergaande zon zie je haast niet. Maar ik zag het wel. Genieten.

IMG_5792.JPG

Een jaar #watikvandaagvond

IMG_5587

Een jaar geleden begon ik met mijn project #watikvandaagvond

Bijna altijd als ik ergens loop zie ik wel dingen liggen die erom vragen opgeraapt te worden. Tot een jaar geleden had ik echter geen reden om ze daadwerkelijk op te rapen. Dus liet ik ze liggen. Hoe moeilijk ik dat ook vond. Meneer K:)dootje zat immers niet te wachten op een huis vol ‘rommel’. En oprapen om het vervolgens alleen maar weg te gooien is ook zo wat.

Maar een jaar geleden bedacht ik dat ik wat ik vond natuurlijk ook in kon plakken in een van de vele schriftjes die ik had liggen. Met het gezellige plakband waarvan ik inmiddels ook een hele verzameling had. Daarmee waren meteen de criteria voor wat ik wel en niet zou oprapen helder: het moest ingeplakt kunnen worden en het mocht niet vies zijn.

En dan? Tja, eh…
Wacht, ik maak er een foto van op Instagram. Met als labels #watikvandaagvond en #whatifoundtoday. Dan kan ik de foto’s in elk geval bewaren, mocht ik uiteindelijk toch de schriftjes zelf weg doen.

Zo gezegd zo gedaan. Het eerste schriftje was al snel vol. Het was nog steeds leuk om te doen. Volgend schriftje dan maar. Vanzelf ging het door.
En inmiddels ben ik een jaar verder en aanbeland bij schriftje nummer 7.

Zoals ik hier schreef maakt K:)dootjemams hele leuke dingen van wat ik vind. Zij maakt daar een foto van en plaatst die op Twitter #watikvondvandaag, @lenivanwim.
Dat werd weer opgepikt door een journalist van de PZC en zo kwamen we ineens in de krant:
IMG_5441

En nu?
Nu is mijn zevende schriftje nog niet vol, maar het jaar al wel om. Ik zie nog steeds vanalles liggen op straat. Ik raap nog even door. In elk geval tot het schriftje vol is. En dan? Ik weet het nog niet.

 

Mistflarden

Ik had me voorgenomen jullie niet steeds lastig te vallen met plaatjes van tijdens mijn wandelingen. Maar ik doe het toch. Sorry.

IMG_5727 IMG_5728 IMG_5730

Vanmorgen hingen er mooie mistflarden boven het land. Ik word er altijd blij van, maar ik kan me voorstellen dat mensen het vroeger wel beangstigend vonden.

IMG_5731
Als ik een kastanje zo mooi zie glimmen moet ik me altijd beheersen. Ik kan moeilijk álle kastanjes die ik zie oprapen en meenemen…

IMG_5732
Mooie gele (en kennelijk ook lekkere) paddenstoeltjes.

Even voorstellen: Karel

Hij kwam al vaak voorbij in verhaaltjes hier. Maar tot mijn grote schande heb ik hem nog niet netjes aan jullie voorgesteld: onze Karel.

Karel onderweg naar Boulogne

Karel is een zeilboot, dat was inmiddels hopelijk wel duidelijk. Een Hurley 700, om precies te zijn. Dat is een kajuitzeilboot van 7 meter lang, ontworpen in Engeland begin jaren zestig. Hier vind je een korte geschiedenis van het boottype.

Onze Karel is gebouwd in 1978, in Nederland. Hoeveel eigenaren en namen Karel al heeft gehad weten we niet precies, maar vorige eigenaren hebben best goed voor Karel gezorgd. Wij kochten hem in het najaar van 2004 en vieren dus dit jaar ons tienjarig Karel-jubileum 😉

Karel bevalt ons prima! Zo goed zelfs dat we hem afgelopen winter helemaal hebben laten opknappen. Zowel de romp als het dek zijn helemaal geschilderd en Karel ziet er nu weer als nieuw uit. Voor de kenners: Karel vaart nu rond met een ‘Done bij John’-sticker (voor de niet-kenners: John Joosse is een heel goede jachtenschilder in Zierikzee, zonder website helaas).

Toen we in 2004 op zoek gingen naar een boot moest die aan een aantal eisen voldoen. Een belangrijke eis was dat de boot niet te groot zou zijn. Meneer K:)dootje is geen zeiler van geboorte, dus het was nog niet zeker dat hij het leuk genoeg zou vinden om er een boot op na te houden. De voortekenen waren wel gunstig (vroeger gesurfd, al eens met plezier met mijn vader meegevaren naar Engeland op zijn boot), maar toch. De boot moest groot genoeg zijn om leuk mee te kunnen zeilen, ook tijdens vakanties, maar klein genoeg om eventueel in je eentje te kunnen varen. En kleine boten zijn zowel in aanschaf als in vaste kosten natuurlijk goedkoper, wat fijn is als het niet voor allebei een hobby blijkt te zijn.
We kwamen uit op een boot van ongeveer zeven meter. In die categorie zijn er nogal wat verschillende, dus waar te beginnen?

Gelukkig hadden we een uiterst effectief natuurlijk selectiecriterium: we wilden in de boot een bed waar we samen in zouden kunnen. En dat moest dan na drie weken vakantie ook nog leuk en comfortabel zijn. Waarom dat een effectief selectiecriterium is? Omdat Meneer K:)dootje qua lengte niet voldoet aan de maat die de meeste botenbouwers in gedachten hebben bij het ontwerp. Dat bleek althans snel. We vonden wel de nodige boten waar hij in kon liggen, maar dan moesten we aan boord altijd apart slapen. Dat is niet gezellig!

Uiteindelijk resteerden een paar verschillende opties. De laatste twee criteria waren ‘zeileigenschappen’ en ‘prijs’. Toen bleven er eigenlijk nog twee over. Omdat de Hurleys voor ongeveer de helft van de prijs van die andere boot werden aangeboden was de keus snel gemaakt.

We hebben een paar verschillende Hurleys bekeken, waarvan een zonder interieur (tja, dat moest nog afgebouwd en dat duurde wat langer en toen kreeg de eigenaar een kind en toen woonde hij in Engeland en toen kochten wij die boot dus niet). Karel, toen nog met een andere naam, lag in Alem. We hebben het even op moeten zoeken…
De toenmalige eigenaar bleek geen zeiler. Hij vond het wel leuk, maar had er niet echt verstand van. Zijn vrouw wilde niet zeilen, dus hij verkocht de boot. De boot zag er op zichzelf netjes uit. Er moest wel het een en ander aan gebeuren, maar geen achterstallig onderhoud. Wel ontbrak de keuken (die had een vorige eigenaar eruit gehaald om een extra zitplaats binnen te hebben. Handig, kun je wel zitten maar geen koffie drinken.) en waren de zeilen niet meer in topconditie.

Kort en goed, we werden het eens over een prijs en we konden Karel ophalen. Dat was een logistiek avontuur waarbij behalve Meneer K:)dootje en ik ook mijn vader en Brr betrokken waren. In een lang weekend voeren we Karel naar zijn nieuwe thuiswater, het Veerse Meer. En daar begon het proces dat uiteindelijk heeft geleid tot de staat waarin Karel nu is. Vaarders weten hoe dat werkt: ‘een boot is een gat in het water waar je voor je lol geld in gooit’. Maar het is het waard (vinden wij), we hebben de afgelopen tien jaar al heel veel plezier van Karel gehad!

En de naam?

IMG_5446

Karel met de houten poot. Uit Pluk van de Petteflet.
Hij staat voorop (en achterop) onze Karel.

Ochtendwandeling

O, jongens wat is Nederland toch mooi. En wat is de ochtend toch een fijn tijdstip.

Nee, natuurlijk denk ik dat niet op het moment dat de wekker gaat, het nog hardstikke donker is en/of het regent. Maar: als ik eenmaal (vroeg) ben opgestaan en ik buiten ben denk ik het steeds weer opnieuw.

Na de vakantie, toen ik weer het grootste gedeelte van de dag achter mijn bureau moest gaan zitten, bedacht ik dat ik vaker buiten kon zijn als ik een ochtendwandeling zou gaan maken. Dus dat deed ik. De gewoonte moet nog wel een beetje inslijten. Ik probeer in elk geval een keer in de week te gaan, maar liever vaker. Samen met twee keer in de week ’s morgens een half uur hardlopen kom ik dan tenminste aan mijn buitenluchtquotum.

En ik zei het al: Nederland (of in elk geval Zeeland) is zo mooi!
Hier een paar  een serie foto’s die ik tijdens mijn wandelingen maakte. Een paar van een paar weken geleden. En een paar van gisteren.
IMG_5238
IMG_5242
IMG_5240 IMG_5239
IMG_5241

IMG_5243
Zo’n bankje. Met een gehaakte deken en een beker koffie of thee. O…..

IMG_5602
IMG_5606
IMG_5610

Net zo’n hekje als in Engeland op de public footpaths:
IMG_5607
Ik word daar dus blij van.

Iets verderop was een brute moord gepleegd:
IMG_5608

Voor de liefhebbers:
Ik loop via de Patijnweg naar Tervaten, daar doorheen en achterlangs terug, door het park van het Jachthuis, via de Jachthuisstraat over het Marktveld naar het Noordeinde en daar het Hoge Pad op terug naar Goes.
Een uur stevig doorlopen. Heerlijk!

Morgen weer?

Service

Tijdens de vakantie kocht ik in Duinkerke een leuke beker van rice. (Een Two-tone Latte Cup, voor de kenners ;))
IMG_5005 Lekker groot, geschikt voor thee (met een warmhouddekseltje erbij) en water.
De rest van de vakantie gebruikte ik mijn nieuwe beker.

Na de vakantie gebruikte ik de beker thuis en op kantoor. Met zo’n grote beker hoef je immers minder vaak thee te halen dan met een kleine beker. En die vrolijke kleuren staan ook gezellig op het bureau.
Op enig moment schonk ik heet water in mijn beker om nieuwe thee te zetten en toen ik de beker oppakte om hem mee te nemen ontplofte hij. Gelukkig boven de gootsteen, maar ik schrok er behoorlijk van!
IMG_5262

Omdat ik het niet alleen zonde vond maar ook eng dat zo’n beker zomaar uit elkaar kon klappen stuurde ik een e-mail naar de klantenservice van Rice.
Al vrij snel kreeg ik een reactie terug van Dagmar: dat dit uiteraard niet hoorde en of ik de beker wilde opsturen. Natuurlijk wilde Dagmar ook weten waar ik de beker had gekocht. Ze schreef dat ik mijn geld terug zou krijgen en als dank voor het melden van het probleem zou ze me iets leuks sturen. ‘A small gift’, zo schreef ze.

Ik stuurde de beker op met de gevraagde informatie erbij. Al snel volgde weer een mailtje van Dagmar dat ze mijn pakje ontvangen had.

Een paar dagen later stond de pakkettenmeneer aan de deur. Met een flinke doos. IMG_5531

Toen ik de doos uitpakte werd mijn verbazing steeds groter. Niks geen ‘small gift’ als dank voor het melden van het probleem, een complete mand vol! Alles keurig ingepakt en met een kaartje van Dagmar erbij.

IMG_5532 IMG_5533

Na het uitpakken bleek ik een hele picknickset te hebben ontvangen. IMG_5535

Nou ja zeg! Wat een service!

Binnenkort dus verplicht picknicken in huize K:)dootje.

 

 

Afsluiting

Het laatste weekend van onze vakantie brengen we door in hometown Goes. Deze keer liggen we in Jachthaven De Werf, schitterend nostalgisch. Een aanrader om even binnen te lopen als je in de buurt bent. Het is bijna middenin de stad maar daar merk je niks van. Een wereldje op zichzelf.

We vermaken ons met winkelen (de heren kopen allebei een polo passend bij de nieuwe broeken), boodschappen doen (er moet nog gebarbecued worden deze vakantie) en lezen en niks doen.

Tussendoor bezoeken we de verjaardag van Npzss (omdat we vlak bij huis liggen kunnen we gemakkelijk met een auto op stap) en barbecuen we. Dat is nog een avontuur. We zouden namelijk de gasbarbecue van de RoodRunner gebruiken. Maar de aansluiting van het nieuwe tankje blijkt niet goed te passen. Gelukkig liggen we dus dicht bij huis en kunnen we onze barbecue en kolen ophalen. De barbecue zelf genoot wel van zijn weekend weg.

Omdat de heren voor de barbecue op vrijdag nogal enthousiast inkochten doen we het zaterdag nog eens met de restjes. Uiteraard ‘moeten’ we beide dagen voorafgaand aan het eten ook borrelen, want ook daarvoor hebben we nog vanalles in huis. Het weer werkt goed mee en het Werfje beschikt over genoeg knusse plekjes dus het sfeerbeeld ziet er als volgt uit:

IMG_5225.JPG

Vlakbij groeit een schitterende passiebloem.

IMG_5229.JPG

Tussen alle drukke bezigheden door brengen we al wat was naar huis, nemen we de post door en aaien we Groentekat alvast.

Zaterdagochtend komen Lies en Yep om de koffie. Yep had al eens eerder kennis gemaakt met Karel, hij was al eens bemanning voor Meneer K:)dootje. Lies zag Karel nog nooit in levende lijve. Het was een aangename kennismaking, resulterend in een eigen blogpost voor Karel in de serie ‘Wat ik vandaag maakte’ die Lies schrijft.

Zondag varen we, helaas op de motor wegens gebrek aan wind, definitief teug naar Wolphaartsdijk. Na het sjouwen van de spullen naar de auto spelen we nog een potje jeu-de-boule met de ballen die we na de proefrit in Blankenberge kregen. Die plastic ballen op de ‘officiële’ baan geven hilarische effecten.

Daarna weten we geen excuus meer en moeten we echt naar huis. Het werkende leven weer tegemoet…