Op maandagavond doe ik aan fietsdaten.
Onze wekelijkse clubbijeenkomst is ongeveer tien kilometer verderop en ik vind het heerlijk om daar op de fiets heen te gaan. Een aantal clubgenoten deelt die afwijking en we treffen elkaar dan ook om kwart over vijf bij de Ringbrug: onze fietsdate.

De afgelopen periode kwam het er niet van om op de fiets te gaan. Regen of nog een afspraak aansluitend aan de clubbijeenkomst waren de voornaamste redenen. Vandaag, net toen ik had bedacht dat het mooi fietsweer was mailde JP: wie er vandaag meefietste. Mijn held! Ik mag van de heren namelijk niet alleen door de polder fietsen in het donker. (Daar hebben ze wel gelijk in. Vindt ook Meneer K:)dootje.). JP is inmiddels samen met J mijn vaste chaperonne geworden, lief toch?

In de loop van de middag werd het hier behoorlijk mistig. Het resultaat was dat de drie fietsende J’s vandaag niet helemaal droog aankwamen op de clubavond. Zeg maar gerust: behoorlijk nat, eigenlijk. We hadden nog wat discussie over de vraag of een muts nou wel of niet handig is en of het dan de voorkeur verdient een muts van een zekere baggermaatschappij te dragen of een gehaakte muts. Ik houd het zelf maar bij haar. Al loopt dan wel de gematerialiseerde mist koud en wel je kraag in.

Nadat de heren zo lief waren te wachten tot ik samen met de andere aanwezige dames een kunstwerk als afscheidscadeautje voor een oud-lid hadden gemaakt fietsten ze me weer naar huis. Wat vanwege het enge wereldbeeld* best avontuurlijk was. En wéér nat…

*Het was nog steeds mistig. En nu ook donker. Een héél klein wereldje dus.