Een jaar #watikvandaagvond

IMG_5587

Een jaar geleden begon ik met mijn project #watikvandaagvond

Bijna altijd als ik ergens loop zie ik wel dingen liggen die erom vragen opgeraapt te worden. Tot een jaar geleden had ik echter geen reden om ze daadwerkelijk op te rapen. Dus liet ik ze liggen. Hoe moeilijk ik dat ook vond. Meneer K:)dootje zat immers niet te wachten op een huis vol ‘rommel’. En oprapen om het vervolgens alleen maar weg te gooien is ook zo wat.

Maar een jaar geleden bedacht ik dat ik wat ik vond natuurlijk ook in kon plakken in een van de vele schriftjes die ik had liggen. Met het gezellige plakband waarvan ik inmiddels ook een hele verzameling had. Daarmee waren meteen de criteria voor wat ik wel en niet zou oprapen helder: het moest ingeplakt kunnen worden en het mocht niet vies zijn.

En dan? Tja, eh…
Wacht, ik maak er een foto van op Instagram. Met als labels #watikvandaagvond en #whatifoundtoday. Dan kan ik de foto’s in elk geval bewaren, mocht ik uiteindelijk toch de schriftjes zelf weg doen.

Zo gezegd zo gedaan. Het eerste schriftje was al snel vol. Het was nog steeds leuk om te doen. Volgend schriftje dan maar. Vanzelf ging het door.
En inmiddels ben ik een jaar verder en aanbeland bij schriftje nummer 7.

Zoals ik hier schreef maakt K:)dootjemams hele leuke dingen van wat ik vind. Zij maakt daar een foto van en plaatst die op Twitter #watikvondvandaag, @lenivanwim.
Dat werd weer opgepikt door een journalist van de PZC en zo kwamen we ineens in de krant:
IMG_5441

En nu?
Nu is mijn zevende schriftje nog niet vol, maar het jaar al wel om. Ik zie nog steeds vanalles liggen op straat. Ik raap nog even door. In elk geval tot het schriftje vol is. En dan? Ik weet het nog niet.

 

Mistflarden

Ik had me voorgenomen jullie niet steeds lastig te vallen met plaatjes van tijdens mijn wandelingen. Maar ik doe het toch. Sorry.

IMG_5727 IMG_5728 IMG_5730

Vanmorgen hingen er mooie mistflarden boven het land. Ik word er altijd blij van, maar ik kan me voorstellen dat mensen het vroeger wel beangstigend vonden.

IMG_5731
Als ik een kastanje zo mooi zie glimmen moet ik me altijd beheersen. Ik kan moeilijk álle kastanjes die ik zie oprapen en meenemen…

IMG_5732
Mooie gele (en kennelijk ook lekkere) paddenstoeltjes.

Even voorstellen: Karel

Hij kwam al vaak voorbij in verhaaltjes hier. Maar tot mijn grote schande heb ik hem nog niet netjes aan jullie voorgesteld: onze Karel.

Karel onderweg naar Boulogne

Karel is een zeilboot, dat was inmiddels hopelijk wel duidelijk. Een Hurley 700, om precies te zijn. Dat is een kajuitzeilboot van 7 meter lang, ontworpen in Engeland begin jaren zestig. Hier vind je een korte geschiedenis van het boottype.

Onze Karel is gebouwd in 1978, in Nederland. Hoeveel eigenaren en namen Karel al heeft gehad weten we niet precies, maar vorige eigenaren hebben best goed voor Karel gezorgd. Wij kochten hem in het najaar van 2004 en vieren dus dit jaar ons tienjarig Karel-jubileum 😉

Karel bevalt ons prima! Zo goed zelfs dat we hem afgelopen winter helemaal hebben laten opknappen. Zowel de romp als het dek zijn helemaal geschilderd en Karel ziet er nu weer als nieuw uit. Voor de kenners: Karel vaart nu rond met een ‘Done bij John’-sticker (voor de niet-kenners: John Joosse is een heel goede jachtenschilder in Zierikzee, zonder website helaas).

Toen we in 2004 op zoek gingen naar een boot moest die aan een aantal eisen voldoen. Een belangrijke eis was dat de boot niet te groot zou zijn. Meneer K:)dootje is geen zeiler van geboorte, dus het was nog niet zeker dat hij het leuk genoeg zou vinden om er een boot op na te houden. De voortekenen waren wel gunstig (vroeger gesurfd, al eens met plezier met mijn vader meegevaren naar Engeland op zijn boot), maar toch. De boot moest groot genoeg zijn om leuk mee te kunnen zeilen, ook tijdens vakanties, maar klein genoeg om eventueel in je eentje te kunnen varen. En kleine boten zijn zowel in aanschaf als in vaste kosten natuurlijk goedkoper, wat fijn is als het niet voor allebei een hobby blijkt te zijn.
We kwamen uit op een boot van ongeveer zeven meter. In die categorie zijn er nogal wat verschillende, dus waar te beginnen?

Gelukkig hadden we een uiterst effectief natuurlijk selectiecriterium: we wilden in de boot een bed waar we samen in zouden kunnen. En dat moest dan na drie weken vakantie ook nog leuk en comfortabel zijn. Waarom dat een effectief selectiecriterium is? Omdat Meneer K:)dootje qua lengte niet voldoet aan de maat die de meeste botenbouwers in gedachten hebben bij het ontwerp. Dat bleek althans snel. We vonden wel de nodige boten waar hij in kon liggen, maar dan moesten we aan boord altijd apart slapen. Dat is niet gezellig!

Uiteindelijk resteerden een paar verschillende opties. De laatste twee criteria waren ‘zeileigenschappen’ en ‘prijs’. Toen bleven er eigenlijk nog twee over. Omdat de Hurleys voor ongeveer de helft van de prijs van die andere boot werden aangeboden was de keus snel gemaakt.

We hebben een paar verschillende Hurleys bekeken, waarvan een zonder interieur (tja, dat moest nog afgebouwd en dat duurde wat langer en toen kreeg de eigenaar een kind en toen woonde hij in Engeland en toen kochten wij die boot dus niet). Karel, toen nog met een andere naam, lag in Alem. We hebben het even op moeten zoeken…
De toenmalige eigenaar bleek geen zeiler. Hij vond het wel leuk, maar had er niet echt verstand van. Zijn vrouw wilde niet zeilen, dus hij verkocht de boot. De boot zag er op zichzelf netjes uit. Er moest wel het een en ander aan gebeuren, maar geen achterstallig onderhoud. Wel ontbrak de keuken (die had een vorige eigenaar eruit gehaald om een extra zitplaats binnen te hebben. Handig, kun je wel zitten maar geen koffie drinken.) en waren de zeilen niet meer in topconditie.

Kort en goed, we werden het eens over een prijs en we konden Karel ophalen. Dat was een logistiek avontuur waarbij behalve Meneer K:)dootje en ik ook mijn vader en Brr betrokken waren. In een lang weekend voeren we Karel naar zijn nieuwe thuiswater, het Veerse Meer. En daar begon het proces dat uiteindelijk heeft geleid tot de staat waarin Karel nu is. Vaarders weten hoe dat werkt: ‘een boot is een gat in het water waar je voor je lol geld in gooit’. Maar het is het waard (vinden wij), we hebben de afgelopen tien jaar al heel veel plezier van Karel gehad!

En de naam?

IMG_5446

Karel met de houten poot. Uit Pluk van de Petteflet.
Hij staat voorop (en achterop) onze Karel.