Op de volkstuin* staat een aantal knotwilgen. Daar komen elk jaar de nodige takken vanaf, die Lies in meters portioneert. En een deel ervan nog wat kleiner, voor de kachel in het tuinhuis. Of de kachel bij hen thuis.

Een deel van de meters ligt echter de volgende winter nog in het houthok op de tuin, een beetje in de weg voor de volgende jaargang meters. Nou ben ik wel een beetje een pyromaan (erfelijk belast. Mijn beide opa’s stookten erop los als ze de kans kregen), dus Lies weet inmiddels in welke richting ze haar hulpkreet (lokroep?) moet richten.

Vandaag haalden Meneer en ik de lichting ‘restant 2024’ op. Drie kruiwagens, een kofferbak.

Omdat het nu mooi weer is, omdat ik tijd had, en koe en horens, toog ik aan de zaag.

Resultaat:

Het lege deel van een van de houtkasten is weer aardig gevuld.

En de stapel is alvast de helft kleiner. en mijn stappenteller denkt dat ik heeeeeeel veel stapjes heb gezet.

*Van Yep en Lies, maar dat ga ik er niet meer steeds bij zetten…